Gebeurd

Over de heremietkreeft die uit haar schelp wil komen

March 27, 2017

Begin dit jaar schreef ik over mijn doelstellingen. Dat ik meer wilde buitenkomen. Dat ik vorig jaar nogal een heremietkreeft ben geweest en dat het nu weer tijd is om uit mijn schelp te komen. Langzaam maar zeker ben ik daar werk van aan het maken. Langzaam, maar zeker. Volgens mij is dat zowat mijn levensmotto. Langzaam, maar zeker.

Het artikel van Kelly dat onlangs in De Standaard verscheen (Dertiger zkt. vrienden, zaterdag 11 maart, DS Magazine) was er dan ook ééntje waarbij ik niet anders kon dan instemmend knikken. Langs de ene kant ben ik graag alleen. Ik heb een heel levendig en interessant innerlijk bestaan. Mijn hoofd houdt mij altijd wel bezig en ik verveel me geen moment. Je bent een introvert of je bent het niet. Mijn blog heet echt niet voor niets Verbeelding. Maar alleen zijn is niet altijd gezond. Een mens is een groepsdier, introvert of niet. Je hebt mensen nodig waarbij je je ei even kwijt kan, mensen die je hulp kunnen bieden als het moeilijk gaat, mensen waarmee je vol passie over gelijkaardige interesses kan praten of mensen die zotte plannen met je willen uitvoeren. Dus langs de andere kant snak ik ook naar fijn gezelschap. Het is een beetje dubbel.

Nog iets wat heel dubbel is, is dat ik héél veel energie kan halen uit afspreken met fijne en interessante mensen, maar daarna ook altijd mijn batterijen weer moet opladen omdat het veel van mij vraagt. De logica ervan ontgaat me soms, maar het is wat het is en ik heb ermee leren leven. Daarmee dat ik soms moet afwegen wat ik wel en wat ik niet wil doen. Op welke uitnodiging ga ik wel in en welke sla ik af? Heb ik de dag na die afspraak tijd om te bekomen of staat er dan ook al iets op de planning? Is het iets wat ik graag doe of ga ik erdoor in een situatie terecht komen waar ik me sowieso niet al te goed in voel (concerten en aanverwanten)?

Kelly onderwierp zichzelf aan een aantal experimenten in haar artikel en ik ga haar niet in de voetsporen treden. Ik wil me eigenlijk vooral focussen op mensen die ik al een beetje ken, beter leren kennen. Er zijn al zoveel toffe mensen in mijn omgeving. Vage kennissen waarvan ik altijd blij ben ze te zien of toevallig tegen te komen, ex-collega’s die meer dan alleen maar ex-collega’s zijn geworden, mijn liefste AFS vriendinnetje die tegelijk met mij in IJsland was, vrienden van Het Vriendje die ik nu ook reken tot mijn eigen vrienden, de geweldige leesclubdames (bekentenis: soms ga ik naar de leesclub gewoon voor het gezelschap terwijl ik het boek eigenlijk niet heb gelezen), kameraden die me zien als hun kleine zusje,… Maar af en toe moet je ook nieuwe stemmen horen. En hoewel die bestaande relaties belangrijk zijn, wil ik dit jaar een aantal van die vage relaties, dieper maken.

Een mooi voorbeeld daarvan vond afgelopen weekend plaats. Ik volg Eline via haar blog Plutomeisje al een hele hoop jaren. Onze interesses zijn vrij gelijkaardig en dat merk je wel via onze schrijfsels. Vorig jaar tijdens de Verbeelding Book Club meetup ontmoette ik haar voor het eerst “in het echt” en waren we aan de praat geraakt. Er was sprake van een klik. Helaas gingen onze wegen weer uit elkaar aan Brussel Centraal. Vlak na die ontmoeting bedacht ik me al dat ik haar eigenlijk eens een mailtje moest sturen om te vragen of ze zin had om onze babbel verder te zetten. Uiteindelijk heb ik dat pas afgelopen januari gedaan. Uiteraard had ik wat schrik dat ze “nee joh, wat vraagt gij nu?” zou zeggen, maar ze zag het helemaal zitten.

Afgelopen zaterdag hebben we uitgebreid zitten kletsen over al die gemeenschappelijke interesses gaande van bloggen tot boeken tot grafische vormgeving tot van alles en nog wat. We hebben alleen al bijna anderhalf uur in de Waterstones doorgebracht omdat we niet uitgepraat geraakten over boeken. En het was ontzettend fijn. Ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk met niemand die ik ken praat over bloggen. Letterlijk niemand in mijn omgeving is daarmee bezig. Online ken ik natuurlijk behoorlijk wat bloggers, maar écht met iemand erover praten? Nope. En blijkbaar is het wel fijn om ook eens te kunnen kletsen over die hobby. Eens thuis heb ik de rest van de avond niets meer kunnen doen wegens volledig uitgeput, maar dat nemen we er dan wel weer bij.

En in mijn hoofd heb ik een hele lijst mensen waarvan ik denk: “Awel, dat ziet er iemand interessant uit,” of “Die zijn/haar verhaal wil ik wel eens horen,” of “Daar kan ik nog iets van leren!”. Mensen die ik vanop een afstandje volg via een blog of social media. Mensen die ik via via ken. Mensen in allerhande vormen en kleuren. Eline vertelde me dat ze iemand kende die iedere vier maanden met iemand afspreekt die hij via Twitter volgt. Iemand die hem interesseert. Iemand die z’n aandacht heeft getrokken. Iemand die hem is opgevallen. Dus er zijn blijkbaar mensen die dat echt doen. En ik vind dat zalig. Ik vind het belangrijk om eens te kunnen samen te zitten met mensen die je nog niet kent omdat je daar zoveel van kan leren. Hoe ze naar de wereld kijken en daardoor leer je ook hoe je zelf naar de wereld kijkt. Hoe ze omgaan met bepaalde problemen. Hoe ze nadenken over bepaalde onderwerpen. Hoe ze het dagdagelijkse ervaren. Wat hen bezighoudt. Wat ervoor zorgt dat ze het ‘s ochtends uit hun bed willen komen. Dat soort zaken.

Dus deze heremietkreeft heeft een lijstje met “interessante mensen” neergepend en gaat op zoek naar haar stoute schoenen om weer een aantal van die mensen aan te schrijven om eventueel eens af te spreken. Niet iedereen op die lijst woont bij de deur, maar er is natuurlijk ook altijd good ol’ Skype. Dus dat afspraakje met Eline heeft deze kreeft (mijn sterrenbeeld en al, jongens) laten inzien dat dit iets is wat ik heel fijn vind en wat ik eigenlijk meer wil doen. Ik moet daarom niet opeens beste vrienden worden met iedereen of mijn kalender beginnen volboeken met allerhande afspraken, maar een paar nieuwe, interessante mensen leren kennen hier en daar of wat vage kennissen beter leren kennen, dat kan nooit kwaad, toch?

Goed, ik denk niet dat dit blogbericht ergens op sloeg, maar dus… ja. Iets over nieuwe mensen leren kennen. Daar komt het op neer, denk ik. Hoe doen jullie dat, nieuwe mensen leren kennen? Hebben jullie daar nood aan of zitten jullie gezellig in jullie schelp?

Gelezen

Fairytale beginnings

March 26, 2017

Ik heb de laatste tijd wat moeite met me te concentreren tijdens het lezen. Dus heb ik een paar weken geleden besloten enkel nog te lezen waar ik zin in heb. Sorry leesclubjes. En blijkbaar heb ik zin in luchtige lectuur zoals chicklits en jongerenboeken. Ik moet er niet te veel bij nadenken en ik lees toch nog iets. Win-win.

Milly Rose is historicus die gebouwen probeert te dateren en zo de nodige fondsen kan geven voor restauraties en aanverwanten. Via haar werk komt ze terecht in het rustige dorpje Clovers Rest. Ze weet niet goed wat ze daar moet verwachten, maar van zodra ze het plaatselijke kasteel ziet, is het liefde op het eerste gezicht. Het lijkt wel een kasteel uit een Disneyfilm inclusief de nodige torentjes, een ophaalbrug én een knappe eigenaar. Terwijl Milly probeert te achterhalen uit welke eeuw het oorspronkelijke gedeelte van het kasteel dateert, komen er heel wat geheimen uit het verleden van Clover Castle naar boven.

Fairytale beginnings van Holly Martin trok mijn aandacht omdat er in de korte inhoud wordt gezegd dat het hoofdpersonage zot is van Disney. Laat ik dat toevallig ook zijn. Dus het leek me wel fijn om een chicklit te lezen waarin het hoofdpersonage geen journalist is of niet in de mode-industrie werkt en voor mij iets toegankelijker wordt wegens dezelfde interesse. Helaas was er van de liefde voor Disney weinig te bespeuren. Ik had een pak meer knipoogjes naar verschillende films verwacht, maar het bleef nogal beperkt. Dus ik bleef op mijn Disneyhonger zitten. Boe.

Maar al bij al heb ik wel genoten van dit boek. Het is zo’n boek waarbij je vanaf het begin geen al te hoge verwachtingen moet hebben, want je weet dat het chicklit is. Er bestaat goede chicklit, daar niet van, maar gemiddeld gezien zijn het geen literaire hoogstandjes. En daar was ik ook helemaal niet naar op zoek. Het was entertainend. Er zat een vleugje geschiedenis in, een soort van schattenjacht, een beetje magie en een stel gekke dorpbewoners. Plus het was een kort boek. Dat wil zeggen dat ik mij niet al te lang op één verhaal moest concentreren. Woehoe.

Dus ja, een beetje voorspelbaar, maar entertainend genoeg om mijn aandacht er tweehonderd-en-een-beetje pagina’s bij te houden. Meer moet dat echt niet zijn voor mij momenteel. Het lijkt me ook een ideaal boek om te lezen op vakantie.

Ik kan helaas geen Nederlandse versie van dit boek vinden, maar de Engelse paperback kan je onder andere via Bol kopen. Die papieren versie kost €14,49.

Pin It on Pinterest