Gemaakt

Rolled Hem Romper van Brindille&Twig

January 18, 2018

Ooit, in een ver verleden, leerde ik naaien met één doel. Als ik ooit kinderen had, dan wilde ik graag hun eigen kleren kunnen maken. En nu Het Meneertje er is, kan ik er eindelijk werk van maken. Het komt goed uit, want ik heb een probleem met kinderkleding en vooral babykleding.

Ik heb namelijk een probleem met kleur. Of het gebrek aan kleur. Ja, je hebt blauw. Ja, je hebt roze. Maar bij vele grote ketens kom ik zelden iets anders tegen dan blauw, roze, zwart, wit of grijs. Wat is er met alle andere kleuren van de regenboog gebeurd? Spelen die niet meer mee? Waarom kan ik geen felgeel rompertje vinden met een leuke print? Of een groen? Of een oranje? Allemaal goed en wel, die genderneutraliteit waar we met z’n allen naar streven, maar dan hoop ik ook dat er op termijn iets meer variatie verschijnt als het aankomt op kleuren en motiefjes, want momenteel vind ik het maar een saaie boel. En dan zwijg ik nog van de woorden/quote-trend. Witte rompertjes met daarop in het groot “Mommy’s dit” of “Daddy’s dat’. Nope. Nope. Nope.

Ik mis zoveel kleur bij kinderkleding en vooral bij babykleding. En dan bedoel ik felle kleuren. Geen pastelkleuren. Net op de moment dat je ze letterlijk alles kan aandoen wat je maar wilt, want ze hebben nog geen lievelingskleuren en ze vinden paarden nog niet leuker dan honden, bieden de winkels je zo’n beperkte keuze aan. En hoe leuk veel van de illustraties ook zijn op die rompertjes, babytruien en aanverwanten, als ze zwart/wit/grijs zijn dan vind ik het maar meh. Het lijkt bijna alsof kinderen al vanaf hun eerste momenten op deze planeet grijze muis moeten spelen en niet te hard mogen opvallen door de zwart/wit/grijs trend.

Uiteraard is dit allemaal heel persoonlijk. Het spreekwoord gaat niet voor niets “Des goûts et des couleurs on ne discute pas”Ik weet van mezelf dat ik heel veel van kleurtjes hou en dat ik best wel te vinden ben voor een print. Hoe drukker, hoe liever vaak. En hoe gekker, hoe liever is ook wel van toepassing. Mijn smaak in kinderkleding is momenteel blijkbaar niet in de mode. Bummer. Intussen heb ik al een paar merken gevonden waar ik wél terecht kan voor kleren waarvan ik denk: “Hell yeah!”, maar er is ook een andere oplossing.

Zelf kleren maken. Ah ja.

Langzaam maar zeker begin ik de draad van het naaien terug op te pikken (ja, pun intended, die kon ik niet laten liggen). Ik ontdekte Brindille&Twig en was op slag fan van hun patroontjes. Met Black Friday liet ik me wat gaan en sloeg ik een heuse voorraad in. Ik schreef al over de kerstoutfit van Het Meneertje dat ik met het Lap Neck Tee patroon maakte en verwees aan het einde van dat blogbericht naar een nieuw project dat al geknipt klaarlag. Dat lag zo’n beetje de hele kerstvakantie klaar om in elkaar gestoken te worden, maar het kwam er niet van. En uiteraard had ik een 0-3 maanden geknipt en Het Meneertje blijft groeien als een kool. En hij werd vandaag drie maanden. Oeps.

Daar waar ik pre-Beebje zo’n project op een paar uur of een middag kon afwerken, gaat dat nu gewoon niet meer. Dus besloot ik iedere avond een beetje te doen. Op een avond nadat Het Meneertje in bed lag, werd de voorkant aan de achterkant gezet. De volgende avond werden de mouwen eraan gezet. Een dag later tijdens een flinke dut zette ik de kam snaps er in. Voor dat laatste was ik wel een beetje zenuwachtig, want ik had het nog maar één keer gedaan en dat was nogal een gepruts. Maar alles verliep vlotjes. Het leek wel doordat ik het project opdeelde in kleinere stukjes, ik minder fouten maakte. Ik bleef niet doorperen tot ik helemaal uitgeteld was en niet meer zag wat ik deed.

En zo kreeg Het Meneertje dus een Rolled Hem Romper met gekke, brildragende, gesnorde eenden (of zijn het ganzen?). Hij staat geweldig met dat pakje en het is meteen een favoriet geworden hier ten huize Verbeelding. Er gaan nog van die Rolled Hem Rompertjes volgen. Mark my words. In geel. In oranje. In groen. In het blauw. Met luide prints. Met rustige prints. Wie weet zelfs zonder prints. In alle kleuren van de regenboog. Lang leve zelf kunnen naaien. 😀

Zeg eens, lieve mensen, zijn jullie handig met een naaimachine en maken jullie kleding voor jullie nageslacht? Als dat het geval is, wat zijn jullie favoriete patroontjes? Deel gerust een link in de reacties, want ik denk dat er hier nog veel genaaid gaat worden de komende maanden en jaren.

Tijdens de nachtvoeding begon Het Vriendje in geuren en kleuren te vertellen over één of ander televisieprogramma dat hij had gekeken. Eens hij gedaan had met zijn hele uitleg, begon ook Het Meneertje een hele monoloog te voeren, in de mate van het mogelijke natuurlijk. Dus toen ik hem opnieuw in z’n slaapzak had gestoken en in de cosleeper had gelegd, het licht had uitgedaan en mezelf terug had ondergestopt, zei ik: “Vanaf nu ga ik jullie gewoon Knabbel en Babbel noemen”. Waarop Het Meneertje luid op z’n handje begon te zuigen door z’n slaapzak heen.
“Of Babbel en Sabbel” grinnikte Het Vriendje naast mij.
“Goed, dan zal ik wel Knabbel zijn aangezien ik toch precies niet kan stoppen met eten,”.
Zo geschiedde. Vanaf nu zijn we dus Knabbel, Babbel en Sabbel. ‘t Is maar dat u het weet.

11
Gelezen

The Couple Next Door

January 7, 2018

Ik besloot even geen romantische boeken meer te lezen en voor iets anders makkelijk leesbaar te gaan. Een thriller. De enige thriller die ik op mijn te lezen lijstje had staan was The Couple Next Door van Shari Lapena, dus de keuze was snel gemaakt.

Anne en Marco Conti zijn gelukkig getrouwd en hebben een zes maanden oud dochtertje. Ze worden uitgenodigd door hun buren voor een etentje, maar helaas zegt hun babysit last minute af. De Conti’s besluiten de babyfoon mee te nemen naar de buren en om het halfuur even te gaan checken of alles in orde is met hun dochtertje. Alles gaat goed, tot ze ‘s nachts terug thuis komen. De voordeur staat open en hun dochtertje is spoorloos verdwenen. De politie wordt erbij gehaald en detective Rasbach zet zijn tanden in de zaak.

Meestal lees ik eerst een sample op mijn Kindle voor ik het boek besluit te kopen. Als die sample me niet aanspreekt, dan koop ik het boek niet. Logisch, toch? Het eerste hoofdstuk van die boek was een ramp. Serieus. De schrijfstijl, de vertelstijl,… Ik vroeg me af of ik een verhaal geschreven door een tienjarige. Djeeses. Wat me vooral stoorde waren de zinnen die iedere keer begonnen met de voornaam van het personage. Rasbach deed dit. Rasbach keek naar daar. Rasbach deed dat. Holy crap! Ieder zichzelf respecterende schrijver weet dat je af en toe eens moet afwisselen omdat je verhaal anders héél houterig wordt. En lezers begrijpen het echt wel als je even een zin begint met “hij” of “de detective”. Echt. Zo stom zijn ze niet. Dat heel het eerste hoofdstuk op die manier door de eindredactie is geraakt, begrijp ik nog altijd niet. Laat staan dat een boek met zo’n eerste hoofdstuk gepubliceerd is geraakt.

Dus nee, zo’n sample, daar zou ik normaal gezien niet het hele boek van hebben gekocht, nee. Alles behalve zelfs. Maar ik sprak de gevleugelde woorden: “Je gaat zien, X heeft het gedaan!” tegen Het Vriendje ergens tijdens een nachtvoeding terwijl ik de sample las. Jawel. Bij een thriller of een detective probeer ik altijd mee te denken en te raden hoe de vork aan de steel zit. Het is sterker dan mezelf. Vaak zit ik er ook boenk op. Daarmee dat ik niet graag thrillers lees. Op de koop toe waren we op de moment dat ik aan dit boek begon, volop aan het vijfde seizoen van Elementary bezig, dus ik was in detective modus. En ik moest toch weten of ik gelijk had, niet? Er is maar één manier om dat te weten te komen en dat is door het boek te lezen. Dus deed ik dat maar.

Conclusie: ik las het boek uit om uiteindelijk te ontdekken dat ik inderdaad gelijk had. Ha! Ik moet wel zeggen dat dit het eerste boek is waarbij ik binnen de eerste tien procent de dader al kan aanduiden met motief en al. Dus dat zegt genoeg. De schrijfstijl en de vertelstijl werden een beetje beter naarmate het boek vorderde, maar het is alles behalve een literair hoogstandje. Volgens zijn er verhalen gepubliceerd door tieners op Wattpad die beter zijn geschreven dan dit. Het plot is zo voorspelbaar als het maar kan zijn. De personages zijn zo plat als een stel pannenkoeken en het enige in heel het boek dat duidelijk omschreven werd en dat ik zo voor ogen kon halen waren het interieur van het huis van de Conti’s en de decolleté van de buurvrouw.

Dat boeken als deze bestsellers worden, daar stel ik mij toch altijd vragen bij. Het is een saai, slecht geschreven, voorspelbaar en niet bijster origineel boek. Punt. Ik heb een paar keer stevig moeten doorbijten om het uit te lezen en achteraf gezien had ik het boek misschien beter opzij gelegd. Maar ja. Koppig zijn, ik ben daar goed in. Dat ik ooit een tweede boek ga lezen van Shari Lapena, dat betwijfel ik dan weer ten zeerste.

Ik las het boek in het Engels, maar de Nederlandse vertaling is ook beschikbaar in de betere boekhandel of online onder de titel Het Stel van Hiernaast. Het boek is trouwens in absurd veel talen vertaald. Dit geheel terzijde.

Pin It on Pinterest