Gelezen

Te lezen tijdens de zomer

July 22, 2016
Te lezen deze zomer

Intussen is de maand juli al bijna voorbij (nooeees!), maar ik wilde toch nog even een zomer te-lezen-lijstje online gooien. Ik merk dat ik de laatste tijd een beetje all over the place aan het lezen ben en dat ik een beetje meer focus nodig heb. Vandaar dus nog een keer een te-lezen-lijstje.

En jawel, ik heb een selectie gemaakt van boeken uit mijn boekenkast. Dat gaat dat eerste puntje van de 16 van 2016 weer wat vooruit helpen, hopelijk.

YouTube Preview Image

Voor de geïnteresseerden, Carry On is intussen al uit. In A Little Life zit ik nu 17% ver en ik heb er best wel wat moeite mee. De afgelopen pagina’s waren een vergelijking tussen pure wiskunde en recht. Sorry, maar dan ben je mij kwijt. Het begin viel gelukkig wel mee en dus ik hoop dat er snel terug wat vaart in komt. Soit. We blijven volhouden. En het boek moet pas uit tegen 13 september, dus ik heb nog tijd zat. Mijn plan is om iedere dag 1,5% te lezen. Dan kom ik er tegen die datum. Ideaal.

En natuurlijk lees ik tussendoor nog vele andere boeken en graphic novels, dat spreekt voor zich. Niets zo geweldig als tijdens bloedhete zomerdagen in een tuinstoel te liggen met een goed boek.

Welke boeken wil jij graag deze zomer lezen? Heb je ook een lijstje? Welke boeken neem je mee op vakantie?

Gebeurd

Waarom ik bij dertig graden toch nog altijd met een donsdeken slaap

July 20, 2016
donsdeken

Stiekem heb ik het niet zo op de temperaturen van de afgelopen dagen. Geef mij maar een heerlijke twintig graden en ja, het mag gerust non-stop miezeren buiten. Mij ga je niet horen klagen. Mijn lijf is niet gemaakt voor zulke temperaturen. Ik kan niet buiten komen omdat ik meteen verbrand, zelfs als ik mij goed insmeer. Ik sla purper uit bij de minste inspanning. Purper. Jawel. En slapen lukt me meestal ook niet al te best.

“Jamaar, slaap dan niet onder dat donsdeken,” mopperde Het Vriendje deze ochtend toen ik hem vertelde wat een slechte nacht ik weer achter de rug had. Ik heb hem even uitgelegd dat ik niet onder mijn donsdeken slaap. Goed zot zeker. Ik gebruik het eerder als gigantische comfortabele knuffel waar ik mijn been rond kan werpen. Een soort van zwangerschapskussen, maar dan zonder zwanger te zijn en zo. Het slaapt best comfortabel, zelfs al willen de temperaturen niet dalen tijdens die bloedhete zomernachten. “Maar waarom slaap je dan niet gewoon onder een laken?” hoor ik jullie vragen.

Jaren en jaren en jaren geleden deed ik dat inderdaad. Of het is te zeggen, de mama zorgde ervoor dat ik onder een laken sliep tijdens de zomermaanden. Ik vond dat altijd een beetje gek. Ik miste mijn donsdeken tijdens die weken dat ik onder een laken sliep. Mijn donsdeken was mijn vriend. Hij waakte over mij tijdens de donkere nachten. Eens ik alleen ging wonen heb ik misschien letterlijk nog één of twee keer onder een laken geslapen. Mijn donsdeken wijkt geen nacht van mijn zijde af. Nope. Nope. Nope.

Een paar jaar geleden trokken Het Vriendje en ik naar IJsland waar we logeerden bij mijn gastouders. We verbleven daar in de logeerkamer, want mijn oude slaapkamer was intussen een badkamer geworden. Jawel. That happened. Soit. Na mijn eerste nacht kwamen we beneden en vroeg mijn gastmama of we goed hadden geslapen. Ik was in de wolken over het bed en uiteraard ook over het donsdeken. En toen hadden we opeens een uitgebreid gesprek over donsdekens. Hoe ik dus zelfs bij dertig graden met een donsdeken sliep en regelmatig met een donsdeken in de zetel te vinden ben, vooral als de dagen wat korter worden. “Daaraan weet je dat je een IJslander bent,” lachte mijn gastmama, “Alleen IJslanders hebben zo’n band met hun donsdeken,”.

En sindsdien begrijp ik dus waar mijn liefde voor mijn donsdeken vandaan komt. Het was er altijd al ergens, vermoed ik, maar de liefde voor mijn donsdeken heeft zich verder gemanifesteerd tijdens mijn jaartje IJsland. Tijdens die ellenlange IJslandse winter heb ik inderdaad uren en uren en uren in gezelschap doorgebracht van mijn donsdeken. In bed. In de zetel. Achter de computer. Ik was nét niet vergroeid met mijn donsdeken toen ik na mijn jaar terugkeerde naar België.

Nu kan ik niet meer zonder. Het maakt niet uit of ik slecht slaap, goed slaap, het bloedheet is of ijskoud, mijn donsdeken ligt bij mij in bed. Hij is mijn vriend en hij waakt over mij. En daarom slaap ik bij dertig graden toch nog altijd met een donsdeken en niemand kan me tegenhouden. Nah.

Zeg eens, houden jullie er ook zulke gekke gewoontes op na? Heb je bepaalde gewoontes overgenomen uit een andere cultuur? En is slapen met een donsdeken bij dertig graden echt zo gek? Want ik vind dat toch precies helemaal niet hoor. Echt niet.

Gelezen

Asking for it

July 17, 2016

Asking for itVorig jaar las ik Only Ever Yours van Louise O’Neill en was daar serieus door aangedaan. Rond de tijd dat ik dat boek las, werd haar tweede boek Asking for it gepubliceerd. Hoewel ik het maar al te graag wilde lezen, wist ik dat ik nog even moest bekomen van dat eerste boek voor ik mijn tanden kon zetten in haar tweede boek. Dat beloofde ook weer stevig aan te komen.

Het is het begin van de zomer en Ierland wordt geteisterd door een hittegolf. Emma is achttien, knap, vol van zelfvertrouwen en geniet van het leven en al de aandacht die ze krijgt. Op een avond trekken zij en haar vriendinnen naar een feestje van een klasgenoot. Ze drinkt, ze danst, ze lacht, ze neemt wat pillen en ze flirt erop los. De volgende ochtend wordt ze wakker op de grond bij de voordeur van haar ouderlijke huis. Ze herinnert zich niets meer van wat er de vorige nacht is gebeurd. De volgende dag wordt ze geconfronteerd met zeer gedetailleerde foto’s die alle blauwe plekken die ze over haar hele lichaam terug vindt verklaren.

Het is een verhaal dat door merg en been gaat. En dit is uiteindelijk fictie, maar er zijn zoveel meisjes in de hele wereld die dit echt hebben meegemaakt of meemaken. De afgunst, de schaamte, de scheldwoorden,… Als je daarbij af en toe stilstaat terwijl je dit boek leest, dan breekt je hart al snel in duizend stukken. Of dat was alleszins bij mij het geval. Hoewel het fictie is, voelt dit verhaal zo rauw aan dat het bijna niet anders kan dan echt te zijn.

De auteur heeft ervoor gekozen om van Emma een zeer onaangenaam personage te maken. Zo’n personage dat je wil vastpakken bij de schouders en eens goed door elkaar wil schudden. En uiteraard opent dat de deur voor de discussie “heeft ze het zichzelf aangedaan?” of zoals de Engelse ondertitel “What did she expect?”. Als het een lief, vriendelijk meisje was die toevallig op de verkeerde moment op de verkeerde plaats was, dan gaan minder lezers zichzelf die vraag stellen. Het was knap om te zien dat O’Neill niet die route kiest.

En by the way, het antwoord op dit vraag is voor mij trouwens een volmondige “nee”. Niemand zou dit mogen meemaken. Niemand. Het maakt niet uit of je een lief, vriendelijk meisje bent of een meisje dat denkt dat ze het middelpunt van het universum is, een meisje dat ervoor kiest om een kort rokje te dragen of een meisje dat ervoor kiest om een dikke trui te dragen. Niemand zou dit mogen meemaken. Punt.

Soit. Louise O’Neill is een straffe madame om boeken als Only Ever Yours en Asking for it te schrijven en daarmee bepaalde zaken die misgaan in onze maatschappij in de kijker te zetten. Ze kiest niet voor de luchtige, fluffy boeken die ze ongetwijfeld ook geweldig zou schrijven. Ze kiest ervoor om te schrijven over onderwerpen die nog altijd taboe zijn ook al gebeuren ze iedere dag en ik vind dat bijzonder bewonderenswaardig. Ik weet niet meteen wanneer haar volgende boek uitkomt, maar ik ga dat gegarandeerd ook lezen. Hoewel haar boeken hard aankomen en me altijd gebroken achterlaten, vind ik het een must om te blijven lezen over die onderwerpen die vaak nog taboe zijn.

Dus ja, Asking for it is net als haar vorige boek een dikke dikke dikke aanrader. Zet je wel schrap, want het komt aan, maar iedereen zou dit boek verplicht moeten lezen. Jong, oud, mannelijk, vrouwelijk. Maakt niet uit.

Voor zover ik weet is Asking for it enkel uitgegeven in het Engels, maar natuurlijk kan je het boek kopen via Bol en aanverwanten. Je kan via Bol de papieren versie kopen voor €9,99 (de cover is helaas wel niet zo geweldig als die van de hardback) en de digitale versie kost momenteel €4,49. Ik hoop dat haar boeken op termijn ook vertaald worden naar het Nederlands.