Gelezen

One

August 28, 2016

One - Sarah CrossanOne van Sarah Crossan verscheen op mijn radar omdat het een ton aan Young Adult prijzen in de wacht sleepte de afgelopen maanden. Dat maakte me natuurlijk nieuwsgierig. Door de winnaars van Young Adult prijzen in het oog te houden, heb ik in het verleden al een aantal fijne boeken leren kennen. Dus ik hoopte dat het weer een schot in de roos ging zijn met One.

Grace en Tippi zijn een Siamese tweeling. Al zestien jaar lang delen ze samen lief en leed. Doordat het even financieel minder goed gaat met hun familie, moet hun thuisonderwijs worden stopgezet en gaan ze voor het eerst in hun leven naar een gewone school. Daar ontkomen ze natuurlijk niet aan het nodige gestaar en gepest. Gelukkig nemen een aantal klasgenootjes hen onder de vleugel. Maar dan wordt één van de zusjes ziek en moet er een hartverscheurende keuze gemaakt worden.

Voor ik aan het boek begon, wist ik dat het geschreven was in vrije versvorm. Je krijgt dus geen doorlopende tekst, maar een versvorm waarin woorden niet rijmen. En dat op zich zorgde er al voor dat het een heel interessante leeservaring werd voor mij aangezien ik nog nooit een boek in vrije vers heb gelezen. Het zorgt ervoor dat het boek ontzettend vlot weg leest. Het kabbelt heerlijk verder. Je krijgt als lezer net genoeg informatie en de rest kan je erbij verzinnen. Het was eenvoudig en toch zo complex.

Vraag me niet hoe ze het gedaan is, maar Sarah Crossan is desondanks de versvorm erin geslaagd om een sterk verhaal neer te zetten waar ik helemaal in ben opgegaan. De zusjes voelden aan als twee echte tieners die hun weg aan het zoeken waren in de wereld en probeerden om te gaan met hun tegenslagen. Ik leefde helemaal met hen mee. Het is wonderbaarlijk hoe de auter met een fractie van de zinnen die anders gebruikt zouden worden om een boek te schrijven, toch een duidelijk verhaal kan vertellen. En niet zomaar een verhaal. Een verhaal dat behoorlijk wat emoties oproept en dat je raakt.

Daarnaast is het ook een beetje een anders dan anders boek omdat het voor één keer niet over de liefde gaat. Young Adult durft al eens te vaak gaan over die eerste liefde en hoe dat je wereld op z’n kop kan zetten. Heel even had ik schrik dat One ook die kant zou uitgaan, maar gelukkig blijft het maar bij een verliefdheid in de kantlijn. Dit boek gaat over het zoeken naar je eigen identiteit, over opofferingen en keuzes maken, maar ook over zusterliefde en je verbonden voelen met iemand anders. Letterlijk en figuurlijk dan. Dus op dat gebied was dit boek ook een frisse wind in het nogal bekende landschap der young adult clichés. Volgens mij ben ik de laatste tijd onbewust aan het grijpen naar de minder clichématige young adult boeken. Vorige week las ik nog Zwijgen is Goudvis en dat past ook in dat rijtje.

Soit. Dit was tevens een van de eerste boeken dit jaar waar ik een traantje bij heb moeten wegpinken. Dus ja. Een schot in de roos, dat staat vast. Dik aanradertje.

One is intussen ook in het Nederlands verkrijgbaar onder de titel Eén dankzij Pepper Books. Je vindt het boek in de betere boekhandel of online bij onder andere Bol. Daar kost de papieren versie voor €16,99. Een e-book van de Nederlandse versie is er helaas niet, vrees ik.

Gelezen

Gelezen in juli

August 26, 2016

Ik weet het, ik weet het. Augustus loopt op z’n einde en ik kom hier nog af met een overzicht van wat ik las in de maand juli. Dat ik achterloop met ALLES is een zware understatement. Maar ik besloot het filmpje toch nog op jullie los te laten. Nah.

Af en toe krijg ik wel eens de opmerking dat ik veel boeken koop. En ja, dat is zeker het geval, maar ik lees dan ook veel. In juli las ik zes boeken en vier graphic novels. Dat kan toch ook al tellen, niet?

Voor de mensen die geen kwartier naar mijn gezever willen luisteren, lijst ik graag alle boeken even op die ik vermeld in het bovenstaande filmpje.

In augustus heb ik minder gelezen dan verwacht en ik steek dat allemaal op A Little Life waar ik mij al weken probeer door te worstelen. Intussen ben ik tot de conclusie gekomen dat het boek gewoon niets voor mij is en dat ik de hype helemaal niet snap. Te langdradig en te dramatisch naar mijn goesting. Stoner all over again. Ik en bestsellers, het is meestal niet de beste combinatie. Soit.

Wat lazen jullie zoal de afgelopen weken? Heb je suggesties voor mij? En was A Little Life een yay of een nay voor jou? Ik heb zo het gevoel dat ik nogal alleen ben in mijn mening over dat boek. Oeps.

Gemaakt

De Emma Jurk: het dilemma

August 24, 2016
Emma Jurk La Maison Victor

Ik kan jullie niet helemaal zeggen wanneer ik exact gestopt ben met naaien, maar gaandeweg rolden er hier steeds minder en minder naaisels van onder de naaimachine. Het laatste item dat ik naaide was een groene Lady Skaterjurk in december 2014, zodat ik kerstelfje kon spelen (groene jurk, rode riem, zwart-wit gestreepte kousen, you catch my drift). Of dat is alleszins het laatste dat ik mij kan herinneren. Sindsdien verzamelden mijn naaimachines het verkeerde soort stof.

Ik was op het punt gekomen dat ik besloten had ze op te ruimen en op zolder te zetten. En toen verscheen er een mailtje in mijn inbox. Of ik zin had om aan de slag te gaan met een patroon van La Maison Victor. Met schaamrood op mijn wangen bekende ik hen dat ik al hun magazines had liggen, maar er nog nooit iets uit had gemaakt. Hell, mijn naam staat zelfs in één van de edities, maar er een mooi jurkje uit maken? Nope. Nope. Maar ze wilden me toch nog altijd graag een patroontje opsturen. Ik kon het verloten onder mijn lezers als ik wilde, lieten ze weten. Dus dat laatste was min of meer het plan.

Tot ik het patroon voor de Emma jurk uit de brievenbus viste en een klein beetje verliefd werd op die jurk. Een klein beetje. Ik heb iets met jurken met een speciale rug. Anekdote: op de Verbeelding Book Club meetup droeg ik een jurkje met zo’n speciale rug. Omdat ik de driehoek die die jurk openlaat op mijn rug was vergeten in te smeren, heb ik tot op de dag van vandaag nog altijd een ietwat bruinige driehoek in mijn rug gebrand. I kid you not. Soit.

Daarnaast is het ook gewoon een mooi patroon. Ik heb al zoveel naaipatronen gekocht en kijk dan altijd graag naar de vormgeving. Beroepsmisvorming en al. Het ene patroon zit in een hoesje, het andere is verwerkt in het boekje,… De manier waarop La Maison Victor het aanpakt was ik nog niet tegengekomen. Het is een soort van mini-mapje. Links in het mapje zit een boekje met de instructies in vier talen (Nederlands, Frans, Engels en Duits), rechts zit het patroon zelf. Handig wel. Plus het patroon zelf is gedrukt op dikker papier waardoor het geen gevecht is om het terug opgeplooid te krijgen. Hallelujah.

Dus ik zit met een dilemma: het patroon bijhouden en het op termijn zelf maken (zo’n jurk is ideaal voor de eindejaarsfeesten, toch?) OF het weggeven via een winactie hier op mijn blog. De afgelopen dagen heb ik er al serieus mijn hoofd over gebroken. En toen moest ik opeens terugdenken aan Voskosmos. Zij had via Twitter laten weten dat ze wel fan was van de poll onder dit blogbericht en of ik dat nu meer zou doen, zo’n polls? U vraagt. Wij draaien. Zo gaat dat hier.

Dus, zeg eens lieve mensen, wat zouden jullie doen met zo’n mooi patroontje?

Bijhouden of weggeven?

View Results

Loading ... Loading ...