Aan het begin van de maand maakte ik een vlog waarin ik opsomde welke boeken in wilde lezen. Dit vlog kan je hier bewonderen en het lijstje staat ook in dat blogbericht. Dit “wrap up” filmpje is nogal lang geworden, dus heb ik het lijstje in het kort ook nog eens onder het filmpje gezet. Ik wil uiteraard geen twintig minuten van jullie kostbare tijd zomaar inpalmen. Jikes!

YouTube Preview Image

In totaal las ik deze maand tien boeken en vier graphic novels. De graphic novels liet ik weg uit het filmpje omdat het alleen al door de boeken bijna twintig minuten was, maar ik lijst de titels hieronder ook mee op.

  • Het noodlot van Charlie Beale van Robert Goolrick
  • Anna and the French Kiss van Stephanie Perkins
  • Isla and the Happily Ever After van Stephanie Perkins
  • A Monster Calls van Patrick Ness
  • De Boekhandelaar van Chris Ceustermans
  • If I Stay van Gayle Forman
  • Where She Went van Gayle Forman
  • Unspoken van Sarah Rees Brennan
  • Still Yours van Amy Patrick
  • Muchachas van Katherine Pancol

En de graphic novels

  • Saga van Brian Vaughan en Fiona Staples
  • Blauw is een warme kleur van Julie Maroh
  • Ergens waar je niet wil zijn van Brecht Evens
  • Ode to Kirihitio van Osamu Tezuka

En ik las ook het eerste deel uit de graphic novel reeks van The Walking Dead, alleen weet ik niet of moet wachten tot ik al die strips heb gelezen om ze dan als één boek te tellen of dat ik ze gewoon per exemplaar tel. Graphic novels zijn trouwens de max als je ziek in bed ligt en je niet langer dan een uur kan wakker blijven, zo blijkt.

Van de boeken verschijnen ook nog geschreven recensies voor diegene die niet twintig minuten naar mijn kop willen kijken. Ik neem het jullie zeker niet kwalijk. Het is een lang filmpje.


Burial Rites - Hannah KentToen Burial Rites van Hannah Kent op mijn radar verscheen wist ik dat ik het gewoon moest lezen en liefst zo snel mogelijk, als het even kon. Het is een historische roman die zich afspeelt in IJsland en die gebaseerd is op waar gebeurde feiten. Wat wil je nog meer? Winning combination, dat staat vast.

1829. Aan de vooravond van haar executie wordt Agnes Magnúsdóttir ondergebracht bij een gewone IJslandse familie in het noorden van het land. Deze familie zal gedurende enkele maanden samenleven met de veroordeelde crimineel en dat is niet helemaal naar de zin van alle familieleden. Terwijl Agnes daar woont krijgt ze regelmatig bezoek van de jonge priester Toti, een priester die ze zelf heeft mogen kiezen, maar niemand weet exact waarom zij hem heeft gekozen. Hij probeert haar te begeleiden in deze moeilijke tijden, maar dat blijkt niet altijd even evident te zijn, want er komen heel wat zaken uit haar verleden naar boven.

Verwacht je niet aan een boek vol actie. Het is behoorlijk traag en er gebeurt vrij weinig in het hele boek. Normaalgezien wil ik graag wat actie in de boeken die ik lees, maar hier was dat absoluut niet nodig. Het is een boek dat zich vooral focust op de personages en hoe zij zich ontwikkelen in deze situatie. En je wordt ook voort gedreven door de vraag: “Is Agnes nu schuldig of onschuldig? Gaat ze worden ge-executeerd of niet?” en om het antwoord te weten te komen op die vraag moet je blijven verder lezen. Het feit dat het ook zo geweldig vlot is geschreven, helpt natuurlijk ook wel serieus.

De manier waarop Hannah Kent IJsland, de inwoners en het land omschrijft is trouwens perfect. De donkere sfeer die in het boek hangt, de no nonsense mentaliteit van de moeder van de familie, de iedereen-kent-iedereen mentaliteit,… Alles is gewoon ZO IJslands en al die typische IJslandse dingetjes, soms zelfs details, zijn perfect gebracht. Dat komt waarschijnlijk omdat de schrijfster, net als ik, een jaartje uitwisselingsstudent is geweest in IJsland. Pas als je langere tijd in een bepaald land hebt gewoond kan je op die manier, met zoveel gevoel voor detail, over een land schrijven, denk ik. En voor de liefhebbers van taal: er staan zelfs IJslandse gedichten in. Jawel. Ik verstond er zelf niet meer zo veel van, maar gelukkig stonden de vertalingen altijd op de volgende pagina. Oef. Kent heeft haar research heel goed gedaan en heeft dat allemaal in een prachtig staaltje fictie gegoten.

En best wel grappig: toen ik al die plaatsen die vermeld werden, begon op te zoeken op Google Maps, bleek dat ik een vallei verder vrijwilligerswerk had gedaan op een schapenboerderij in IJsland. Ik kon me zo het landschap voor ogen halen. De boerderijen zijn uiteraard geen turfboerderijen meer, maar ik had een soort van IJslands Bokkenrijk bezocht, dus ook over de huisjes had ik een vrij helder beeld. Misschien kwam het door die zaken dat ik het zo’n geweldig boek vond, maar ik denk dat heel wat mensen dit boek zouden weten te appreciëren.

Burial Rites is vertaald in het Nederland onder de titel “De Laatste Rituelen” en uitgegeven door Uitgeverij Cargo. Het boek is verkrijgbaar in de betere boekhandel. Voor wie liever niet leest (foei!): er is sprake van een verfilming met de geweldige Jennifer Lawrence in de hoofdrol. Daar ben ik ook wel benieuwd naar.


Funny piñacolada float

Net op de dag dat ik met Carl van Funny samen zat, werd er op A Beautiful Mess een recept voor een float geplaatst. Een float is een frisdrank waarin je een bol ijs dropt en die bol ijs “float” (drijft) dan. Je krijgt door het toevoegen van de ijscrème een heerlijk romerig drankje. Dat en het feit dat er op de fles Funny Coco Ananas staat “Geeft aroma aan ijsjes en sorbets”, zette de radartjes in mijn hoofd aan het werk.

En één plus één is en blijft twee. Yup. Nog altijd. Dus het float concept met de Funny Coco Ananas die ook lekker is bij ijsjes, zorgde er voor dat ik er een float mee wilde maken. Ik doopte het de Funny piñacolada float, omdat het kind een naam moest krijgen. En boy oh boy. Dat was precies een van mijn betere ideeën. Het is eerder een drinkbaar dessert dan een mocktail, maar mij ga je daar zeker niet over horen klagen. Ik ben helemaal pro drinkbare dessertjes. Ik ben gewoon helemaal pro dessertjes, tout court, om eerlijk te zijn. Ook Het Vriendje, die helemaal zot is van roomijs, was behoorlijk te vinden voor dit drankje.

Benodigdheden

  • Een goed groot glas
  • Funny Coco Ananas
  • Spuitwater
  • Vanille roomijs
  • Ter decoratie: een rietje, een parapluutje,… Iets waarmee je in je bol ijs kan porren

Werkwijze

  • Deel je volledige glas, van de bodem tot de rand, in drie denkbeeldige delen.
  • Vul één derde met Funny Coco Ananas
  • Vul één derde met spuitwater
  • Voeg één bol vanille roomijs toe aan het gemixte goedje. De combinatie spuitwater en vanille ijs zorgt voor behoorlijk wat schuim en neemt ook nog wat volume in. Vandaar dat je dus zeker je glas NIET tot aan de rand moet vullen!
  • De bol ijs zal langzaam smelten, maar als je het proces wil versnellen dan kan je het ijs te lijf gaan met een rietje of een prikkertje of iets dergelijks.

Dit lijkt me een ideaal drankje voor op een bloedhete dag. Die gaan we dit jaar vermoedelijk niet meer krijgen, maar hey, er is altijd nog volgend jaar. Of het jaar daarna. Of daarna.

Giveaway Van de eeuwig sympathieke Carl van Funny mag ik een fles Funny Coco Ananas weggeven aan één gelukkige Verbeelding lezer. Om mee te doen laat je gewoon een reactie achter op dit bericht. Zorg zeker dat je een geldig e-mailadres gebruikt, zodat ik je kan contacteren als je gewonnen hebt! Deelnemen kan tot en met dinsdag 2 september. Op woensdag 3 september kies ik een winnaar.


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?