Vroeger, back in the day, werden “tags” gewoon “stokjes” genoemd. Estafette-gewijs werden die stokjes dan doorgegeven van blogger naar blogger. Een soort #blogestafette dus. Of je kan het ook vergelijken met tikkertje. Dus toen ik een berichtje kreeg van Kim met “Tikkie, jij bent em!” er in, wist ik hoe laat het was.

Uiteraard hoort er ook een opdracht bij zo’n stokje. Hoe kan het ook anders?

“Vijf dingen die je altijd wilde weten over Kathleen maar die je nooit durfde vragen”

Het is een beetje moeilijk om in te schatten wat jullie willen weten, maar ik ga gewoon verder in de stijl van de Sunshine Award van vorige week en bezorg jullie een hele hoop onzin over mezelf die jullie eigenlijk gewoon niet willen weten. Zo gaat dat dan.

  • Ik wil veel doen, veel afspreken met leuke mensen, veel maken, veel schrijven, veel tekenen, veel bijberoepen, veel lezen en daardoor ga ik regelmatig over mijn grens, waardoor ik serieus kan crashen, soms zelf met een flauwvalsessie tot gevolg. De keerzijde die jullie meestal niet te zien krijgen. Tegenwoordig probeer ik daar anders mee om te gaan en op tijd op de rem te gaan staan, maar het lukt me nog altijd niet goed al ben ik niet meer flauwgevallen sinds januari 2013. Hout vasthouden.
  • Telefoneren en Kathleen, dat gaat nog altijd niet goed samen. Het blijft iets wat ik absoluut niet graag doe en waardoor ik al eens tilt sla. Soms als de telefoon rinkelt, sla ik zo hard in paniek (Waaah! Mijn telefoon maakt geluid! What to do? What to do?) dat ik het rode inleg-knopje intoets in plaats van het groene opneem-knopje. Dus als u ooit naar mij belt en ik leg af, dan heeft dat niets met u te maken, maar vooral met mijn tilt-slaand brein. Mijn oprechte excuses alvast.
  • Ik heb een bloedhekel aan bananen. Het ligt hem vooral aan de textuur, niet zo zeer de smaak. Toen ik dat voor de eerste keer aan Het Vriendje probeerde uit te leggen gebruikte ik het woord “plappig”. Het is niet hard genoeg om er op door te bijten en te knabbelen, maar het is ook niet zacht genoeg om gewoon door te slikken. Plappig dus. Zo’n voedsel brengt mij in de war. Idem voor yoghurt met stukjes fruit er in.
  • Soms vind ik het juiste woord niet om iets te omschrijven en dan verzin ik er gewoon een woord voor. Voorbeeld: zie vorige puntje. Plappig. Taalpuristen zijn daardoor niet altijd mijn beste vriendjes en misschien is het maar goed ook dat ik de journalistiek niet ben in gegaan. Ik zou menig eindredacteur grijze haren hebben bezorgd. Lalalalaaa.
  • Ik vind cijfers in het Nederlands niet logisch. Vijfentwintig. Twenty five. Tuttugu og fimm. Vingt cinq. Veinticinco. Waddefok Nederlands?! Niet. Logisch. Daardoor heb ik dus belachelijk veel last van het omdraaien van cijfers en daardoor zal ik dus nooit of te nimmer de Nobelprijs voor Wiskunde in de wacht slepen. Nope. Nope. Nope. Ik ben duidelijk meer een taalmens dan een wiskundemens want ik kon in alle talen zonder Google Translate vijfentwintig zomaar vertalen uit mijn hoofd. Ha! Take that, wiskunde!

En dan is het de bedoeling om mijn drie favoriete bloggers te taggen… uhm… te tikken? Drie favoriete bloggers noemen is moeilijk! Neem dat maar van mij aan. Mijn feedreader puilt uit van de fijne, grappige en getalenteerde mensen aan wie ik allemaal graag die stokje zou willen doorgeven. Dit zijn de uiteindelijke slachtoffers geworden. ;)

  • Kelly van Ma vie en vert omdat dat een toffe madame is die toffe dingen doet met groene dingen en zo. Altijd interessant om te lezen.
  • Romina van Big City Life. Een nieuwkomertje in mijn feedreader, maar nu al een blijvertje. Ik heb me al vaak moeten inhouden om niet luidop te lachen met de wilde avonturen van Romina.
  • Team Confetti. Mo! Tetkees! Leuke spulletjes! Lijstjes! Getekende antwoorden op vragenlijstjes! Ik word altijd een beetje vrolijk van deze blog. Meike en Olga, jullie mogen zelf uitvechten wie met het stokje gaat lopen. ;)

Tikkie! Jullie zijn ‘em!


I Heart Soup

Afgelopen week stortte ik me volledig op de cursus van Lilla Rogers: Make Art That Sells. Het thema van de eerste week was stof en dat is zoals jullie misschien al gemerkt hebben aan mijn Spoonflower avonturen een markt die me wel aanspreekt. Ik werk graag met mooie stofjes en ik ontwerp graag mooie stofjes. What’s not to love?

De markt die we gingen aansnijden wisten we al op voorhand. Het echte echte thema voor de wekelijkse opdracht werd pas vorige week bekend: root vegetables en vintage kitchen. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit in mijn leven zoveel radijsjes en wortels getekend. Het grappige is dat het eigenlijk ontzettend fascinerend is, die wortelachtigen met hun slierterige wortels. Om dat allemaal in een soort van vintage-achtig kleedje te gieten, was uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zag mijn klasgenootjes in de afgesloten Facebook groep in topsnelheid prachtige ontwerpen uit hun mouw schudden. Schetsen die er levensecht uitzagen, afgewerkte assignments die zo uit de keuken van een huisvrouw uit de jaren vijftig konden komen,… En dan steekt daar langzaam dat ambetante beestje de kop op.

Als ik op mijn 30 before 30 lijstje schrijf dat ik wil werken aan mijn zelfvertrouwen, dan is daar natuurlijk een geldige reden voor. Toen de pakketjes zelfvertrouwen werden uitgedeeld was ik namelijk niet aanwezig. Ik vermoed dat ik toen aan het dagdromen was, aan het lezen of aan het tekenen was. Ik wacht nog altijd op mijn pakketje zelfvertrouwen in de brievenbus. En het tekort aan zelfvertrouwen is op heel wat gebieden in mijn leven merkbaar. In deze cursus bijvoorbeeld zie ik wat andere mensen doen en denk ik: “Oooh, ik ga dat nooit kunnen,” en “Waarom zit ik hier zelfs?”. Kennen jullie dat ambetante beestje? Dat ambetante stemmetje in je hoofd?

Ik liet die illustratie hierboven zien aan Het Vriendje en die vond het helemaal geweldig. De reacties hieronder zullen gevuld zijn met “Maar Kathleen, dat is toch keigoed! Ik zou dat meteen kopen al keukenschort!” of iets dergelijks. En toch is het iedere keer hetzelfde liedje bij mij. Iedere keer twijfel ik aan mezelf en aan wat ik maak en doe. Iedere keer. Bij ongeveer alles. Ook al besef ik maar al te goed dat die illustratie hierboven inderdaad beestig zou zijn op een keukenschort of een ovenwand of een kookboek of andere keukenshizzle. Faalangst. Te weinig zelfvertrouwen. Het is vermoeiend en het is een merde, neem dat van mij aan.

Moest ik al maar half zoveel zelfvertrouwen hebben als de gemiddelde mens rondom mij, dat zou al een wereld van verschil maken, denk ik. Alleen krijg je het helaas niet in een, twee, drie gefixt, want moest dat het geval zijn… Oh my! Dan zou ik misschien iets meer beginnen doen met mijn illustraties en patterns dan ze gewoon digitaal stof te laten verzamelen op mijn harde schijf, om te beginnen. Dan zou ik misschien een keer wat bedrijven aanschrijven en zeggen: “Kijk eens wat ik maak, kunnen jullie daar iets leuks van maken?”. Wie weet zou ik dan misschien zelfs een keer een mini portfolio naar een agent of twee durven op te sturen. Stel. U. Voor.

Dus ja, het blijft een stevig werkpuntje, maar uiteindelijk heb ik het ambetante stemmetje in mijn hoofd de mond weten te snoeren door niet te veel na te denken en gewoon te doen. Het eindresultaat vind ik superleuk. Het schreeuwt behoorlijk hard “Kathleen” en dat is het belangrijkste, lijkt me. Het is nu gewoon een kwestie van blijven gaan en niet tilt slaan. Dat zelfvertrouwen komt ooit wel. Ooit. Moest iemand weten waar ik mijn pakketje zelfvertrouwen online kan bestellen, dan mag u mij altijd de link bezorgen.


Sunshine award

En toen werden er verschillende stokjes en awards mijn richting uitgegooid. Handig, want doordat ik net een beetje een drukke periode achter de rug heb gehad en mij nu volop heb geworpen op de cursus van Lilla Rogers, is er weinig bloginspiratie. Lang leve stokjes en awards!

De eerste award waarmee ik aan de slag ga, is de Sunshine award die ik van Meisje kreeg. Ze blogt nog niet zo heel lang, maar het is een fijne blog om te volgen en hij staat alvast te blinken in mijn feedreader. De regeltjes van deze award zijn als volgt:

1. Display the award logo
2. Show your Appreciation to the blogger that nominated you by acknowledging them in your blog
3. Share 7 random facts about yourself
4. Nominate 15 bloggers that you admire and share the award linking them in your blog.
5. Contact those 15 chosen bloggers and let them know they have been nominated.

Ik moet blijkbaar een logo plaatsen hier, maar dat doe ik gewoon niet omdat ik dat stiekem geen mooi logo vind. Lekker puh! De appreciatie voor de blogger die mij tagde, dat deed ik al en het is ook de bedoeling dat je zeven willekeurige feitjes over jezelf deelt.

  • Aangezien ik een schoenmaat 37 heb, durf ik al eens kinderschoenen kopen. Sneakers zijn in kindermaten vaak veel steviger dan bij de vrouwen. Believe you me.
  • De pink van Het Vriendje is even lang als mijn wijsvinger. Conclusie van de dag: ik heb kleine uiteindes aan mijn lichaam.
  • Ik kan perfect een horrorboek lezen, geen probleem, maar ik ben te visueel ingesteld en ik hebt té veel verbeelding om horrorfilms te kijken, waardoor ik nachtmerries krijg.
  • Ik heb muziekautisme. Ik kan met gemak twintig keer na elkaar hetzelfde album beluisteren. Mijn huidige Spotify routine gaat als volgt: open spotify, ga naar de top lijsten, klik op “top tracks in Belgium”. Er staat verschrikkelijke snertmuziek in die lijst, maar aangezien ik de volgorde van die lijst intussen vanbuiten ken, moet ik niet naar de muziek luisteren en heb ik white noise om naar te luisteren tijdens het werk. Works like a charm.
  • Ik heb ook behoorlijk wat last van ochtendautisme. Ik weet perfect op welke minuut ik wat moet doen. 7u02 slaapkamer verlaten. 7u08 poezen eten geven. 7u21 naar boven gaan om mijn tanden te poetsen. 7u35 vertrekken naar het station. Dat soort dingen. Als er iets gebeurt ‘s ochtends dat niet volgens de planning loopt, dan uhm… ja… is het kot soms een beetje te klein.
  • Ik heb ook misschien wat last van treinzitplaatsautisme, maar misschien maakt dat nog net deel uit van mijn ochtendautisme. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik heb een favoriet zitje in de trein bij het heengaan en ik heb een favoriet zitje in de trein bij het terugkomen. Dit zijn niet dezelfde zitjes. Tegenwoordig is mijn favoriete zitje in het heengaan praktisch iedere ochtend al bezet, dus probeer ik flexibel te zijn. *adem in*adem uit*
  • Ik spendeerde gisteren praktisch een hele avond aan het tekenen van radijzen, pastinaken, wortels, rode bieten, gewone bieten en andere wortelachtigen. Het moeten niet altijd eenhoorns, dinosaurussen en aliens zijn.

Noot: ik weet dat ik het woord autisme hier verkeerd gebruik en ik heb alle respect voor mensen die met autisme te maken hebben.

En toen moest ik maar liefst VIJFTIEN andere bloggers taggen. Vijftien. Dat zijn er veel mensen. So… Here we go. Ann. Birte. Eline. Emma. Elisse. FiekeKarlijn. LaJungfrau. LauraMama Maai. Miss Fabuleus. Sas. SheenaTita. Valérie. Lieve mensen, ik stuur jullie bij deze een telepathisch bericht en ik hoop dat dat werkt als contactmiddel. ;)


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?