Gelezen

Verbeelding bookclub Read-a-thon

May 30, 2015
Verbeelding Read-a-thon

Intussen zijn we weer toe aan een nieuwe read-a-thon met de Verbeelding Bookclub. Ik denk dat we er nu eentje doen om de twee maanden ongeveer. Een read-a-thon is een marathon maar dan met lezen. Geweldig, toch? Je probeert dus zoveel mogelijk te lezen in een bepaalde tijd. Bij deze Verbeelding bookclub read-a-thon stel je voor jezelf een doel en dan ga je er voor!

Je moet zeker geen lid zijn van de Verbeelding Bookclub om mee te doen aan deze read-a-thon. Absoluut niet. Als je de uitdaging wil aangaan, dan plaats je gewoon je lijstje op je blog of je favoriete uitlaatplek. Je kan dan gedurende de week van 1 juni tot en met 7 juni updates geven of gewoon op het einde van de week, laten weten wat je allemaal hebt gelezen. Very laag-drempelig allemaal.

Ik heb nog niet echt een lijstje voorbereid met de boeken die ik wil lezen. Jikes. Maar deze boeken zijn kanshebbers:

  • Wild van Cheryl Strayed. Dit boek lezen we met Between The Covers. We komen 18 juni samen om dit boek te bespreken, dus moest ik het tijdens de read-a-thon al kunnen uitlezen, dan zou dat ideaal zijn.
  • Max and the Wild Things van Dave Eggers. Een relatief dun boekje waar ik normaalgezien wel snel door geraak. Het staat al een tijdje in de boekenkast dus misschien wordt het eens tijd dat ik het ook daadwerkelijk lees.
  • Iemands lief van Bart Moeyaert. Vroeger was ik zot van Bart Moeyaert, maar ik heb niets meer van zijn recentere werk gelezen. Onlangs nam ik Iemands lief mee uit de bibliotheek. Een lekker dun boekje waardoor ik hopelijk terug helemaal betoverd ga worden door deze man zijn schrijfsels.

En dat is het zo’n beetje momenteel. Er kunnen er altijd bij komen, er kunnen er altijd af vallen. We zien wel weer wat deze read-a-thon ons brengt.

Zin om last minute mee te doen? In de Goodreads Verbeelding Bookclub kan je terecht om je hart te luchten, om te zagen, om updates te geven of om anderen die het wat moeilijker hebben aan te moedigen! Hou uw hashtag pompommekesdanske alvast klaar!

Gebeurd

Die keer dat we niet in Barcelona geraakten

May 29, 2015
Gestrande reiziger

Ik heb een soort droom die heel vaak terugkomt. Ik droom namelijk heel vaak dat ik een station of luchthaven rondloop tussen heel veel mensen en dat ik niet weet waar ik moet zijn, maar op tijd mijn trein of vliegtuig moet halen. Het is niet zo zeer een nachtmerrie, maar echt aangenaam is het toch ook niet. Vraag me niet wat Freud over dat soort dromen zou te zeggen hebben. Ik weet het niet. Eén ding weet ik dan weer wel: woensdag werd die droom een beetje realiteit.

Normaalgezien zouden een baas, een collega en ik vertrekken richting Barcelona. Er is daar momenteel een grote conferentie voor designers aan de gang en daar wilden we natuurlijk bij zijn. Ah ja. Natuurlijk had ik gisterenochtend het nieuws gehoord over de stroompanne bij Belgocontrol. Belgocontrol leidt het Belgische luchtverkeer in goede banen. Door de stroompanne daar konden er dus geen vliegtuigen opstijgen en landen. Toch besloten we ons geluk op de proef te stellen en naar de luchthaven te gaan. Van daaruit zouden we wel weer zien. Het was vreemd om te zien hoe iedereen zo braaf bleef aanschuiven in de vertrekhal in de honderden meters file. We lachten een beetje in ons vuistje, want ha, onze vlucht stond nog op het grote bord en er stond enkel “delayed” bij. Om 17u45 zouden we kunnen vertrekken. Aangezien we met handbagage vlogen, moesten we niet aanschuiven om bagage in te checken en aangezien we alledrie al online hadden ingecheckt konden we meteen door gaan naar de gate.

We hadden al tegen elkaar gezegd dat als onze vlucht zou vertrekken, het toch wel vreemd zou zijn. Zo goed als alle andere vluchten op de borden waren afgeschaft. Maar de vlucht bleef op de borden aangekondigd staan als “delayed” en nog steeds met vertrekuur 17u45. We nestelden ons in de stoeltjes bij onze gate en het wachten kon beginnen. Op een bepaald moment rond 16u30 waren we met ons drie de site van de luchtvaartmaatschappij waarmee we zouden vliegen aan het checken en terwijl we die aan het checken waren voor meer informatie, merkten we dat onze vlucht weg viel. Poef. Afgeschaft. Geannuleerd. Adios vlucht. We vloekten even.

Daarna zochten we onze weg terug naar de vertrekhal waar we niets anders konden dan aanschuiven om onze vlucht te herboeken. Alleen bleek de rij waarin we moesten wachten een paar honderd meter lang te zijn en die rij ging tergend traag vooruit. Bleek dat er maar twee mensen aan de balie zaten om ons te helpen. Ik sprak een groepje jongemannen aan die ik had gezien bij de gate nadat zij bij de balie vandaan kwamen. Zij waren herboekt naar een vlucht op donderdagavond. Donderdagavond. Dan zouden we sowieso de eerste dag van de conferentie missen. En voor ons stond nog een gigantische hoeveelheid mensen. Die vlucht donderdagavond zou ook snel volgeboekt zijn, dat stond vast.

Onder het motto “schijn bedriegt”: het lijkt op de foto alsof de rij voor ons niet meer zo heel lang is. Ik checkte de timestamp even om jullie een idee te geven. Deze foto is getrokken om 18u18. Om 20u23 stuurde ik een bericht naar Het Vriendje met het nieuws dat we pas vrijdagochtend zouden kunnen vertrekken. Ja. Het duurde dus nadat ik de foto had genomen nog eens twee uur voor we aan de balie waren. Om jullie even een idee te geven.

Na drie uur en een half aanschuiven was het dan eindelijk aan ons. Ein-de-lijk. Een vriendelijke en goed gemutste man stond ons te woord en hielp ons verder. Die goed gemutstheid was ver zoek bij de vrouwelijke collega die naast hem zat, maar wat wil je nu ook na zo’n dag. Er was nog één plaats op een vlucht die ‘s nachts om 2u zou vertrekken. Eéntje. Wel, toch als het vliegtuig in Brussel raakte, want het stond nog in Barcelona. De baas besloot het er op te wagen. De collega en ik kregen een plaatsje op de vlucht vrijdagochtend. Deze ochtend kreeg ik een berichtje van de baas dat er blijkbaar op het vliegtuig ‘s nachts nog minstens drie vrije plaatsen waren. We hadden dus eigenlijk ook nog mee kunnen gaan. Boe.

Het grappige aan de hele zaak was dat het al bij al een gezellige dag was. Andere gestrande reizigers in de rij namen geven (de mevrouw met de blauwe jas en grote strik in haar haar op de foto hierboven doopten we Sonja), Instragram foto’s maken, de meest absurde manieren bedenken om toch in Barcelona te geraken (via Reykjavik leek ons de ideale manier),… De collega stuurde me dat ‘s avonds in een berichtje en ik kon het alleen maar beamen. We hebben ons inderdaad geamuseerd. Uiteindelijk was het niet onze vakantie die we in het water zagen vallen zoals vele andere mensen. Het was “maar” een uitstapje voor het werk. We krijgen morgen een herkansing en hopelijk geraken we er dan wel. Dus wie weet volgt er volgende week een blogbericht met als titel “Die keer dat we wel in Barcelona geraakten”. We gaan dan normaalgezien nog anderhalve dag van de conferentie kunnen meepikken en hopelijk stimuleert dat de creativiteit meer dan genoeg.

Zeg eens, wat is het ergste dat jullie al hebben meegemaakt gerelateerd aan vliegtuigen? Ooit een noodlanding meegemaakt? Overnacht op een luchthaven? Een gate zien sluiten voor uw neus? Negen uur doorgebracht op een luchthaven om dan uiteindelijk niet te kunnen vertrekken?

Uncategorized

De lekkerste speculaasijs zonder ijsmachine

May 28, 2015
Speculaasijs zonder ijsmachine

De laatste tijd verschijnt er te pas en te onpas een FoodTube filmpje als ik naar de YouTube homepagina surf. Af en toe klik daar al eens op als het recept er interessant uit ziet. En zo ontdekte ik de makkelijkste manier ooit om roomijs te maken.

Het Vriendje en ik hebben in het verleden wel eens een paar keer zelf roomijs gemaakt. Toen volgden we het recept dat in Ons Kookboek staat, maar daarbij moet je eiwitten opkloppen en meer van dat gedoe. Plus eens je de ijs in de vriezer zette moest je om het halfuur er eens in gaan roeren om kristallisatie tegen te gaan. Mjah. Als iets te veel werk is, dan blijf je dat niet volhouden. Dus toen ik dit recept van Gemma’s Bigger Bolder Baking tegen kwam moest ik het gewoon proberen.

Het basisrecept voor dit roomijs telt welgeteld twee ingrediënten. Twee. U leest het goed. Ik herberekende de hoeveelheden, want blijkbaar kan je hierin de supermarkten geen blikken van 400ml gecondenseerde melk vinden. Wel van 305ml.

  • 340ml slagroom
  • 305ml gecondenseerde melk

That’s it. Kap er nog een zakje vanillesuiker bij en je hebt vanille roomijs. Ik maakte meteen ook een speculaas varianten, want komaan, speculaasijs, wie houdt daar nu niet van?

Hoe ga je te werk?

  • Zorg dat zowel de slagroom als de melk koud zijn. Ze moeten rechtstreeks uit de koelkast komen. Als je met koude ingrediënten werkt zou je minder kans op kristallisatie hebben.
  • Doe de slagroom in een kom en mix deze totdat hij bijna volledig is opgeklopt. Je mixer moet tekeningen achterlaten in de slagroom.
  • Kap de inhoud van het blik gecondenseerde melk bij de slagroom en mix nog een minuut of twee.
  • In een blender mix je een tiental speculaaskoekjes fijn. Meng die speculaaskruimels onder het slagroommengsel met een pottenlikker.
  • Verkruimel daarna nog een paar koekjes grof met je handen en meng die ook onder het slagroommengsel.
  • Doe het mengsel in een doos die je kan afsluiten en zet deze doos in de vriezer. De ijs heeft minstens iets van een acht uur nodig om “ijs” te worden.

Het is het wachten zo waard, deze ijs. Hoewel het er op de foto uitziet alsof het iets is dat al een keertje gegeten is, is het wel zeer lekker. Schijn bedriegt, mensen. De smaak is lekker vol en romig en de speculaas erbij is zalig.

Het Vriendje en ik zijn al een keertje gaan neuzen tussen de koekjes in de supermarkt om te zien wat we nog allemaal door de ijs zouden kunnen draaien. Er zijn al een paar ideetjes. Een tiramisu variant met boudoir koekjes, een kokos-limoen variant met Rachel koekjes, een variant met Pim’s (uiteraard!),… De mogelijkheden zijn eindeloos. Dikke dikke dikke aanrader dit recept.

Welke smaken zou jij allemaal nog maken met dit recept?