Helemaal volgens de routine werd ik deze ochtend om half acht wakker. Zalig, dacht ik. Zo kon ik nog even in mijn bedje blijven liggen met het nieuwe boek van Juliet Marillier. Na een dik uur en een half wist ik het dan toch op zij te leggen. Het is weer goed hoor, komt wat trager op gang dan haar vorig pareltje, maar toch. Ik trok mijn kleren aan, waste me, ruimde intussen al wat op en slofte naar beneden. Daar plofte ik neer aan de keukentafel, nam het krantje van de In&Uit bij me en doorbladerde het om te zien of er de 21ste juli niets leuks te doen was in Leuven. Ondertussen liet ik een flinke hoeveelheid muesli achter mijn kiezen verdwijnen. Een rustige ochtend dus.

Uiteraard duurde die rust niet heel erg lang. Hoe kan het ook anders? Rustige zaterdagochtend, mijn verjaardag nota bene, ja, die rust was gedoemd om verstoord te worden. Ik stond op om het krantje van de In&Uit terug op de microgolfoven te leggen toen ik plots een beweging zag vanuit mijn ooghoek. Mijn blik werd gezogen naar een klein figuurtje met kleine pootjes en een lange staart dat door de gang wegsnelde. Ik stond aan de grond genageld. Een muis. Ge-fokking-weldig. Ik hou het bij muis. Muizen zijn minder erg dan ratten. Maar toch. Slik.

Conclusie: het kan me geen reet schelen of er in ons huurcontract staat dat we geen huisdieren mogen houden, het kan me niet schelen als een van de andere huisgenoten allergisch is of volkomen tegen dat idee: ER KOMT EEN KAT. Ik wil geen muizen of ratten in mijn huis. No way, José.  Niet dat ik er schrik van heb, die beestjes hebben meer schrik van mij dan ik van hen, maar het is gewoon ongelofelijk onhygienisch. Plus katten zijn gewoon coole beesten. Ik wil een rosse kat, want rosse katten zijn uiteraard de coolste der katten. Stiekem heb ik altijd wel een kat gewild. Komt mooi uit. Mwaha.

En dat allemaal op mijn verjaardag. Uiteraard. Hoe kan het ook anders? *zucht*