Gebeurd

Het begin van acht maanden

September 21, 2017

Vorige week woensdag had ik mijn laatste werkdag bij het hoofdberoep. Het voordeel van een uitgerekende datum wat later op het jaar is dat je je vakantiedagen kan opsparen en tegen je moederschapsrust kan plakken. Wat ik dan ook gedaan heb. Dat zorgt er dus voor dat ik een paar weken eerder thuis kan zijn dan verwacht.

En ik ga ook wat langer thuis zijn dan de gemiddelde vijftien weken moederschapsrust. We hebben een plekje voor Beebje bij onze favoriete kinderopvang weten te bemachtigen. Alleen komt dat plekje pas na de Paasvakantie vrij. Dus moesten we een paar maanden extra zien te overbruggen. Plus, ik mag mijn ouderschapsverlof niet deeltijds opnemen omdat ik een bijberoep heb. Aah… regeltjes. Daarom neem ik aansluitend aan mijn moederschapsrust voltijds mijn ouderschapsverlof op. In totaal ga ik dus een zeven à achttal maanden thuis zijn om te zorgen voor Beebje. En dat is zelfs na een week thuis nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Acht maanden.

De laatste keer dat ik zolang niet naar school ging of niet moest werken is geleden van het schooljaar 2003-2004 toen ik in IJsland zat als AFS uitwisselingsstudent. En ja, misschien moest ik daar wel naar school gaan, maar ik had al mijn diploma middelbare school op zak, dus school, dat maakte allemaal wat minder uit. Acht maanden. Het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen, om eerlijk te zijn. Maar ik besef dat het een luxe is en dat ik mijn beide pollekes hiervoor moet kussen.

Die eerste week heeft me alvast geleerd dat ik moeite heb met niets doen. Maar dat is uiteraard niets nieuws. En ik wil ook graag bezig blijven, aangezien die laatste maand dat je wacht op je Beebje anders tergend traag gaat. Sowieso, wachten op eender wat zorgt ervoor dat de tijd tergend traag gaat. Ja, het zou de ideale moment zijn om dagen aan een stuk in mijn pyjama rond te lopen en eindeloze hoeveelheden seriekes te kijken op Netflix, maar dat wil ik precies liever houden voor na de bevalling. Nu wil ik nog eventjes de dingen doen die ik graag wil doen.

Dus maakte ik vorige week woensdag een lijst met alle zaken die ik nog wil, kan en moet doen voor Beebje van zich laat horen. Iedere dag kies ik daaruit één of meerdere items en dan hou ik mij daarmee bezig. Het zijn geen gigantische to do’s, maar kleine dingetjes die ik nu kan doen en die me hopelijk wat tijd besparen eens Beebje er is, dingen die gewoon in orde moeten zijn voor de bevalling (*kuch* geboortekaartje) of die ik gewoon leuk vind en waarvoor ik hoogstwaarschijnlijk geen tijd meer zal hebben met een kleine spruit. En maak je geen zorgen, op die lijst staan evenzeer dingen zoals dutjes doen, bloggen en lezen, maar ook koffers pakken voor het ziekenhuis en nog wat freezer meals maken in onze semi-functionele keuken. Er is dus zeker ook aan me-time gedacht, want ik heb horen waaien dat die zeldzaam gaat worden. Wacht maar!

Ik had schrik dat ik me de afgelopen week zou vervelen en eindeloos door verschillende social media zou blijven scrollen of in een zwart gat zou wegzinken, maar week één zit erop en ik heb me al goed weten bezig te houden. Uiteraard begon mijn “vakantie” met een stevige snotvalling. Uiteraard. Hoe kan het ook anders? Maar dat hield me niet tegen om alvast wat babykleedjes te naaien in goed gezelschap, een paar blogberichten te schrijven en in te plannen, mijn koffer al te pakken voor het ziekenhuis (de hoogstnoodzakelijke spullen staan al klaar, niet overdrijven), nog eens goed te gaan shoppen en de nodige dutjes te doen. Dat laatste spreekt voor zich.

Beebje

Laatste maand, laatste dag

September 19, 2017

Exact over een maand is mijn uitgerekende datum. Negentien oktober. Toevallig ook de verjaardag van mijn papa. En als geboortekaartjesmaker ken ik het gezegde “laatste maand, laatste dag” maar al te goed. Die laatste maand wil ook zeggen dat er ongetwijfeld heel wat mensen zich wekelijks, of wie weet zelfs dagelijks, gaan afvragen: “Is Beebje er al?”.

Ik heb eerlijk gezegd geen zin om op alle sms’jes en berichtjes via diverse social media met die vraag te antwoorden. Naarmate we dichter en dichter bij die negentiende oktober gaan komen, gaan het er waarschijnlijk ook steeds meer en meer worden. Ik ken mezelf trouwens goed genoeg en weet dat ik op de helft van die berichtjes ga vergeten te antwoorden, waardoor een deel mensen dan gaat denken dat ik al bevallen ben als ik na drie dagen nog niet geantwoord heb. En dat brengt de nodige misverstanden met zich mee. En de nodige slap stick waarschijnlijk ook wel. F.C. De Kampioenen zou er niks tegen zijn.

Dus wat doe je dan als je een beetje zelfkennis en daarnaast nog wat kennis van zaken hebt? Inderdaad. Dan maak je een website puur om die ene vraag te beantwoorden. Ik moet iets doen met mijn vrije tijd, toch? 😀

Gelezen

Dark Matter

September 17, 2017

Dark Matter van Blake Crouch stond al een tijdje op mijn te lezen lijstje, maar het was pas toen een goede vriendin vertelde dat zowel zij als haar vriend het boek in één ruk hadden uitgelezen, dat het terug op mijn radar kwam. De boekensmaak van de vriendin in kwestie is meestal niet zo heel verschillend van de mijne, dus ik was benieuwd.

Jason is een gelukkig man. Hij heeft een fijne job als docent fysica aan de hoge school. Hij is gelukkig getrouwd met de liefde van zijn leven en zijn zoon zou hij ook niet meer kunnen missen. Op een avond, onderweg naar huis van een borrel met een vriend die net een belangrijke wetenschappelijke prijs heeft gewonnen, wordt Jason ontvoerd. Hij wordt naar een verlaten pand gebracht en voor hij het bewustzijn verliest, hoort hij nog de vraag: “Ben je gelukkig met je leven?”. Wanneer Jason later terug bij bewustzijn komt, blijkt dat leven dat hem best wel gelukkig maakte, niet meer het zijne te zijn.

Het is een heel moeilijk boek om een korte inhoud rond te schrijven zonder al te veel weg te geven. Vandaar dus de zeer korte en tevens zeer vage korte inhoud. En meer dan dat moet je eigenlijk niet weten voor je aan het boek begint. Hoe minder je over het verhaal op voorhand weet, hoe beter. Ik wist een paar zaken op voorhand en daardoor had ik bij sommige plotwendingen een beetje een “meh” gevoel, maar het blijft best wel een boeiend verhaal. Vooral als je er dus op voorhand zo min mogelijk over weet.

Je hebt zo van die boeken die lezen als een film en dit boek was er zo ééntje. Het gaat aan een razend tempo vooruit en je gaat van de ene spannende scène naar de volgende. Je kan het zo allemaal zien gebeuren terwijl je leest. Daardoor verveelt het boek je geen seconde. Er waren een aantal voorspelbaarheden, maar het bleef onderhoudend genoeg waardoor ik wilde verder lezen. Wat ik dan ook deed. Sowieso kan ik wel genieten van dit soort verhalen dat met het “wat als” principe aan de slag gaat en dit is zeker ook zo’n boek.

Het is een beetje een thriller, een beetje een science fiction, een beetje een liefdesverhaal en een beetje een avonturenverhaal. En die mix, die werkt vreemd genoeg perfect in dit boek. Eigenlijk is dit boek ideaal voor mensen die graag thrillers lezen en die heel voorzichtige stapjes willen zetten in het science fiction genre. Want, dames en heren, een beetje science fiction, kan nooit kwaad. Zeg dat ik het gezegd heb. 😉

Dark Matter verscheen vorig jaar al, maar ik vermoed dat je het boek ongetwijfeld nog wel kan vinden of kan nabestellen bij de betere boekhandel. Ook bij Bol kan je het nog altijd op de kop tikken. Daar kost de papieren versie €19,99 en de digitale versie €7,25

Pin It on Pinterest