25.01.2015

The Bees

1 reactie

De BijenEen boek waarin alle personages bijen zijn? Color me intrigued, zoals ze zeggen in het schoon Engels. The Bees van Laline Paul kreeg van een paar Goodreadsvriendjes behoorlijk hoge scores, dus ik wilde wel eens weten waarom. Zoals ik eerder al vermeldde: soms ben ik heel beïnvloedbaar. Ayup.

Flora 717 wordt als werkerbij geboren. Ze is een schoonmaakster, de laagste klasse die je kan zijn in de hiërarchische structuur van de bijenkorf. Maar ze is anders dan alle andere schoonmakers. Ze kan praten en ze kan “flow” aanmaken, het goudgele goedje waarmee de larven op de kraamafdeling kan voeden. Al snel mag ze zelfs op audiëntie bij de koningin en mag ze uitvliegen op zoek naar nectar, nog iets wat andere bijen van haar klasse normaalgezien niet mogen, laat staan kunnen. Hoewel ze haar best doet om gehoorzaam te zijn, te dienen en te offeren, zoals alle andere bijen, draagt Flora een groot geheim met zich mee.

Het klonk ontzettend veelbelovend, zo’n boek over bijen, maar helaas. De vertelstijl en het plot op zich waren jammer genoeg voor mij te saai. Het leek alsof de auteur alle mogelijke gevaren waarmee bijen in aanraking kunnen komen (wespen, ziektes, hongersnood, slecht weer,…) in een boek heeft gestoken en dan één hoofdpersonage heeft gekozen die al die rampen kan voorkomen of oplossen. Misschien komt het doordat ik dankzij Het Vriendje al een paar documentaires over bijen heb gezien en daardoor perfect kon voorspellen welke rampen de auteur allemaal zou aanhalen, dat het voorspelbaar was. Het leek echt alsof ze dezelfde documentaires had gezien die wij hebben gezien en dan maar een opsomming deed van de feitjes die ze daaruit had gehaald.

Rond die feitjes had ze dan een dystopisch verhaal geweven dat slecht was opgebouwd en waar absoluut geen sprake was van enige vorm van een spanningsboog. Het leek alsof de hoofdstukken een patroon volgden: hoofdstuk ramp, hoofdstuk Flora lost de ramp op, hoofdstuk rust waarin Flora gaat wat rondvliegen, hoofdstuk ramp, hoofdstuk Flora lost de ramp op,… Nope. Niet mijn ding. Het was jammergenoeg te eentonig en te voorspelbaar. Het begin en het einde waren nog een beetje interessant, maar het hele midden stuk stelde eigenlijk weinig voor.

Ik had ook heel veel moeite met de personages. Dit is zeker niet het eerste boek dat ik las met alleen maar dieren als personages. Er zijn boeken die heel geloofwaardige dierlijke personages neerzetten, ik denk daarbij aan Waterschapsheuvel, maar bij dit boek had ik echt geen band met geen enkel personage, zelfs niet met het hoofdpersonage Flora. Het werd na een tijdje ook heel moeilijk om de verschillende families uit elkaar te houden. Ik verwarde altijd de priesteressen met de wachten. Pfoeh.

In tegenstelling tot mijn Goodreadsvriendjes die het boek vijf sterren gaven, viel het boek bij mij niet zo in de smaak. Vermoedelijk is dit een interessant boek voor mensen die nog nooit een documentaire rond bijen hebben gezien of nog nooit een bezoekje aan een imker hebben gebracht en die wat meer willen leren over deze gevleugelde vriendjes.

The Bees werd vertaald naar het Nederlands door uitgeverij De Bezige Bij (I kid you not) en is onder de titel De Bijen verkrijgbaar in de betere boekhandel en ook online als e-boek.


IJsland

Een tijdje terug kreeg ik van Sunny ‘The Questions of Life’ tag door. Dat klonk als een behoorlijk serieuze tag met behoorlijk serieuze vragen waar ik mij eens serieus zou moeten bij zetten. Achteraf gezien viel dat eigenlijk allemaal mee qua serieusheid, maar ik moest hier en daar wel eens mijn hersenen pijnigen.

Welke herinnering van het afgelopen jaar geeft jou de grootste glimlach op je gezicht?
Voor je met AFS vertrekt op je avontuur, hoor je altijd wel verhalen van mensen die na zoveel jaar terug gingen naar het land en de familie waar ze een schooljaar doorbrachten. Meestal zijn dat lekker melige verhalen gevuld met uitspraken als “het was alsof ik nooit was weggeweest,” en “mijn gastgezin voelde nog steeds aan als familie”. Alle cliché’s op een stokje, zeg maar. Mjah. Alle cliché’s zijn dus waar, vreemd genoeg. Terug gaan naar IJsland en mijn gastgezin terug zien bezorgde mij echt een hele grote glimlach op mijn gezicht en een warm gevoel in mijn hart. Vreemd hoe mensen die helemaal je bloedverwant niet zijn en die eigenlijk niet meer zijn dan vreemden, zo’n effect op je kunnen hebben.

Wat heb je altijd al eens willen doen sinds je kindertijd?
Ofwel tekenaar worden bij Disney ofwel schrijfster worden. Tot nu toe ben ik tekenaar bij Fanny&Laura (mijn eigen bedrijfje en lang niet zo groot als Disney, maar details, details) en schrijf ik een blog. Dat komt aardig in de buurt, toch? :P

Wat zou je willen doen in je leven als er totaal geen beperkingen waren?
Ofwel tekenaar worden bij Disney ofwel schrijfster worden. Haha! Dat zou echt wel tof zijn. Een tijdje terug stond het idee van een minimuminkomen even in de spotlight in de actualiteit en dat deed me wel denken. Wat zou ik doen met mijn tijd moest ik niet iedere dag acht uur moeten werken om het dak boven mijn hoofd, mijn bokes met choco en mijn leesverslaving te bekostigen? Ik geraakte er niet helemaal uit. Eén van de dingen die ik dan waarschijnlijk zou willen doen is mensen op de een of andere manier helpen en hen dingen bijleren. Zoiets. Dat spreekt me ontzettend aan. En waarschijnlijk ook een eigen bedrijf opzetten dat alleen maar knuffels maakt, de wereld rond reizen en waarschijnlijk blijven plakken in Nieuw-Zeeland, twintigduust boeken schrijven die niemand wil lezen, dagen aan een stuk in mijn pyjama rondlopen en waarschijnlijk een kat of dertig adopteren, maar die krijgen dan natuurlijk hun eigen paviljoen vlakbij mijn kasteel. Uiteraard.

Die keer dat we een zwaan redden

Wat heb je voor het laatst over jezelf geleerd?
Dat ik soms best wel snel moeilijke knopen kan doorhakken. Om het even lekker vaag te houden: we kregen niet zo’n fijn nieuws eerder deze week, waardoor Het Vriendje en ik ons even moesten buigen over onze toekomstplannen. Op een paar dagen tijd werden een paar moeilijke knopen doorgehakt. Er werd heel rationeel over het probleem nagedacht, er werd gewikt en gewogen, maar uiteindelijk wisten we allebei dat als we ons buikgevoel niet zouden volgen, dat we dan op termijn niet gelukkig zouden zijn. En ik maar zeggen dat ik altijd in struisvogelmodus ga. Ha! Niks van! Larie en apekool! Als het op mijn geluk aankomt en dat van Het Vriendje, kunnen er heel snel knopen worden doorgehakt. Over andere kleine, onnozele knopen kan ik dan weer weken nadenken. Als het al geen maanden zijn. Ayup.

Als je aan het dagdromen bent, waar gaan die dromen dan over?
Volgens mij is dit de moeilijkste vraag van de lijst. Ik ben een serieuze dagdromer. Vroeger was het veel erger dan dat het nu is, maar ik kan er nog altijd wat van. Meestal verzin ik gewoon verhalen in mijn hoofd, die ik dan al dan niet neerpen. Zo’n verhaal kan alle kanten uit. Het valt te zien wat mij aansteekt tot dagdromen. Als ik op de trein zit en ik zie een oud meneertje voorbij schuifelen, dan ga ik waarschijnlijk iets verzinnen rond dat oud meneertje. Waar komt hij vandaan? Waar gaat hij naartoe? Is hij misschien het hoofdpersonage uit De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween? Wat is hij van plan? Meestal als ik rustig voor mij uit zit te staren is dat wat er allemaal speelt in mijn hoofd. Verhalen. Ik kan mezelf zo perfect uren aan een stuk entertainen.

Welke verandering wil je het komende jaar het liefste toepassen in je leven?
Ik wil meer durven dit jaar. En ook doen natuurlijk. Durven is één ding, doen is een ander. Het is de combinatie van die twee zaken waar ik vooral aan wil werken. In mijn hoofd heb ik een aantal zaken (het zoveelste lijstje, jawel) met dingen die ik wil durven én doen. Ik wil bedrijven aanschrijven om te vragen of ze een samenwerking met mij zien zitten, ik wil iets groots doen met mijn illustraties, ik wil iets leuks op poten zetten voor de Verbeelding Book Club, ik wil een hele hoop producten uitwerken die al zo lang in mijn hoofd zitten, maar waar ik nooit toe kom om ze ook daadwerkelijk uit te werken, ik wil eindelijk een echt e-book publiceren,… De lijst is behoorlijk lang en eigenlijk zou ik alles eens moeten uitschrijven, zodat ik het niet vergeet. Maar ja. Durven dus. En ook doen. Alvast plannen te over, zoals altijd, dat is duidelijk.

Ik ga het niemand aandoen deze vragen te beantwoorden, want pfoeh… Het zijn absoluut geen makkelijke vragen. Neem ze gerust over als je je geroepen voelt. Als dat niet het geval is, dan negeer je ze maar. ;)


Fotocover

Ik schreef er onlangs nog over, dat ik niets aan het doen was met de illustraties die ik maakte tijdens de cursus die ik vorig jaar volgde. Niets. Nada. Noppes. Maar toen was daar opeens Kelly die van het gezinsportret dat ik voor haar maakte een geweldig smartphone covertje liet maken. Onder het motto: “hoeveel links kunt ge in een introotje steken?” Miljaar zeg.

Soit. Zoiets geweldigs wilde ik eigenlijk ook wel om mijn smartphone te beschermen, want een smartphone, die moet gesoigneerd worden. Ah ja. En zo geschiedde. Want ik ben beïnvloedbaar. Ik geef het toe. Er werd wat geprutst met de originele illustratie en het originele smartphone cover ontwerp dat ik toen maakte. Een paar elementen verschoven van plaats en er werden nog wat extraatjes toegevoegd. Toen ik eindelijk tevreden was met het resultaat en de illustratie op de juiste afmetingen stond, stuurde ik het ontwerp in no time door via de handige applicatie van Fotocover.

Ik bestelde mijn cover vrijdag bij Fotocover en er werd aangegeven dat het woensdag in de bus zou liggen. Tot mijn verbazing zat het maandag al in de bus. Yuy! Ik was aangenaam verrast door de stevigheid van de plastic die gebruikt wordt. Het is absoluut geen flutjesmateriaal. Ook de kwaliteit van de illustratie is dik in orde. Er zitten wat kleine spikkeltjes in de lichtere kleuren, maar bon. Dat zie je voornamelijk als je met je neus twee centimeter boven het covertje hangt. Ik weet niet hoe vaak jullie met je neus twee centimeter boven de achterkant van je smartphone hangen, maar bij mij gebeurt dat zelden tot nooit. Dus mij ga je daar niet moeilijk over doen, vooral als je weet dat ik maar €15,95 heb betaald en geen verzendkosten moest betalen. Voor mij is de prijs-kwaliteit dik in orde.

Dus als je zelf een gepersonaliseerd covertje wil voor je eigen smartphone, dan moet je zeker eens kijken bijFotocover. Je kan je eigen familiekiekjes gebruiken of je eigen doodles. Als je niet helemaal je goesting vindt in je eigen foto collectie en je bent misschien niet zo’n groot tekentalent, dan kan je kiezen uit een aantal collecties die ontworpen werden door toffe illustratoren zoals Eva Mouton.

PS: Dit is geen gesponsord bericht. Ik ben gewoon héél hard fan van mijn nieuwe covertje en ik wil mijn enthousiasme delen met de wereld. Zo hoort dat. :)


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?