Gelezen

Mama worden

April 23, 2017

Er is voor mij één groot nadeel aan zwanger zijn: ik kan me niet lang genoeg meer concentreren om een boek te lezen. Wie me volgt op Goodreads zal merken dat het daar bijzonder stil is de afgelopen weken. Het lukt me gewoon niet om op te gaan in een boek. Oeps.

Dus richt ik me de laatste tijd voornamelijk op graphic novels en non-fictie boeken. Eén van die non-fictie boeken is Mama Worden van Mama Baas. Toen we vorig jaar besloten dat het tijd was om aan een kindje te beginnen, gingen we eerst even langs bij de huisarts om een paar zaken na te vragen. Wat met mijn flauwval-aanvallen bijvoorbeeld? Uiteraard was één van mijn vragen toen ook: “Is er misschien een boek dat je kan aanraden?”. Onze huisarts was op dat moment zelf zwanger en raadde ons Mama Worden aan.

Het boek is samen geschreven door Sofie Vanherpe van Mama Baas samen met Bernard Spitz, een professor dokter uit het UZ Leuven. Dus het is medisch onderbouwd en dat was voor mij zeker wel één van de vereisten voor een goed boek. Want ik wilde investeren in één boek, geen twintig boeken over zwangerschap. Ik wilde één boek waarin ik dingen kon opzoeken en me daartoe beperken zodat ik geen information overload zou krijgen.

Na dat bezoekje aan de dokter ben ik het boek eerst gaan halen uit de bibliotheek. Het boek kost namelijk een flinke duit, dus ik wilde eerst even checken of het wel iets voor mij was. De eerste paar hoofdstukken gaan over wat je mag verwachten van een boek en op de vraag “wanneer ben je klaar voor een kindje?”. Die laatste werd hier ten huize Verbeelding meer dan eens gesteld. Zijn we daar wel klaar voor? Willen we wel een kindje? De wereld is niet meteen rooskleurig momenteel dus is dit wel een wereld waarin we een kind willen groot brengen? Soit. Het boek zegt vanaf het begin dat iedereen het op zijn manier doet en dat er geen standaard “goed” of “juist” antwoord is. Dat lezen, zwart op wit, vond ik al een hele geruststelling.

Dus toen ik de eerste hoofdstukken had gelezen en het boek terug moest brengen naar de bib, wist ik dat dat het boek was dat me gerust zou stellen tijdens mijn zwangerschap. Mijn zwangerschapsbijbel. Het ene boek dat we zouden kopen rond zwangerschap and that’s it.

Het boek is opgedeeld in een aantal grote hoofdstukken: het plan baby, zwanger, de bevalling en na de bevalling. Die grote hoofdstukken zijn dan weer opgedeeld in kleinere hoofdstukken bijvoorbeeld prenatale onderzoeken, je baby per trimester en je zwangerschap van week tot week. Die hoofdstukken zijn dan weer opgedeeld in nog kleinere hoofdstukken. Zo heb je een hoofdstuk dat even aanhaalt wat er bijvoorbeeld met je lijf gebeurt tussen week 12 en 16. De periode waarin ik nu zit, tussen de 12 en de 16 weken, daarvan is het hoofdstuk niet meer dan een paragraaf, maar het is nu niet de meest boeiende periode van je zwangerschap, vermoed ik.

Ieder kleiner hoofdstuk is ook voorzien van een paar getuigenissen van mama’s, wat altijd wel leuk is om te lezen. Daarnaast is er aan het einde van ieder groter hoofdstuk een lijst met FAQs. En die zijn al serieus van pas gekomen. Het zijn zo van die vragen die je anders zou willen googlen en waarvan je weet dat je weer op dubieuze sites zou terecht komen of horrorverhalen zou lezen van hysterische individuen. Wat mag ik eten? Moet ik extra vitamines innemen? Maar bijvoorbeeld ook één van de vragen die me onlangs te binnen schoot: “hoe weet ik eigenlijk of Beebje het wel warm genoeg heeft als hij/zij slaapt? Het gaat al wat kouder worden als hij/zij geboren wordt”. Het antwoord staat gewoon in het boek. Ideaal. Moet ik mij al geen zorgen meer over maken.

Vooraan in het boek staat er een zeer duidelijke en overzichtelijke inhoudstafel zodat je snel het onderwerp terug kan vinden waarover jij wil lezen op dat moment.

Intussen lezen we er iedere week een beetje in of op de momenten dat er bepaalde stukken van toepassing zijn. Of dat er weer een of andere vreemde vraag in onze hoofden opduikt. Die ene zondagochtend dat we de positieve zwangerschapstest deden om vier uur ‘s ochtends (ik moest plassen en we konden allebei niet slapen) kwam het boek serieus van pas. We hebben die ochtend ook tranen met tuiten gelachen met de afbeeldingen in het boek. Op vier weken leek Beebje vooral op een soort van gesmolten gummy beer. Weinig slaap. Het doet wat met een mens.

En dezelfde geruststellende toon die ik tegenkwam in die eerste hoofdstukken trekt zich doorheen het boek door. Het is misschien een iets duurder boek, maar het is fijn om binnen handbereik te hebben. Het ligt standaard op het nachtkastje en zowel Het Vriendje als ik, bladeren er regelmatig eens in. Stiekem is het zo een beetje onze papieren vroedvrouw aan het worden*.

Het boek is verkrijgbaar in de betere boekhandel en ook online via bijvoorbeeld Bol. Mama Worden kost €29,99 en het is iedere eurocent meer dan waard.

*Ja, we hebben ook een niet-papieren vroedvrouw, ja. Van zodra er iets is dan ons ernstig zorgen baart, dan nemen we contact op met haar of de huisarts. Dus no worries. We gebruiken ook ons gezond verstand naast onze papieren vroedvrouw. 😉

Gebeurd

Hoe ik te ontdekte dat Beebje ééntje van mij was

April 21, 2017

De helft van de tijd besef ik nog altijd niet goed dat ik zwanger ben. Ja, ik zit er hier wel over te schrijven en zo, maar het lijkt nog niet echt. Geen kwaaltjes. Geen uitgesproken buik. Geen bewegingen. Dat komt allemaal nog wel, maar tot nog toe heb ik mij het zwangerst gevoeld tijdens de echo’s waarop we daadwerkelijk konden zien dat er een mensje aan het groeien is in mijn buik.

Geen zin in zwangerschapposts? Geen probleem. Negeer gerust mijn blog deze week even. Ga je gang. Je hebt mijn toestemming. Kom volgende week maar gewoon terug, want dan hervat ik mijn normale blogprogramma. 😉

En het was tijdens de twaalf-weken-echo dat ik ontdekte dat Beebje echt wel ééntje van mij is. Ik weet het, ik weet het, het zou raar zijn moest Beebje niet van mij zijn aangezien hij/zij aan het groeien is in mijn buik, maar toch. Voor die twaalf-weken-echo had ik echt geen band met dat wezentje in mijn buik en leek het allemaal zo abstract. Daarna was het toch net iets anders.

Tijdens het twaalf-weken-onderzoek vroeg de gynaecoloog me op de de onderzoekstafel plaats te nemen, zoals dat vermoedelijk doorgaans wel gaat tijdens een twaalf-weken-onderzoek. Ik mocht mijn buik ontbloten en wat meer naar rechts opschuiven zodat ik iets dichter bij haar lag. Zo’n onderzoekstafel, dat ligt eigenlijk nog wel vrij comfortabel, zo met je benen gestrekt. Dus wat doe ik om het mij nog wat comfortabeler te maken? Ik kruis mijn benen ter hoogte van mijn enkels. Het is iets wat ik eigenlijk altijd doe als ik mijn benen ergens kan laten rusten. (Fun fact: terwijl ik dit aan het schrijven ben in mijn gele stoel, met mijn voeten op de poef, zijn mijn been gekruist ter hoogte van de enkels. Point proven)

“Ah, dat doe je beter niet,” zei de gynaecoloog, “Je buikspieren gaan dan opspannen en dan wordt het moeilijker om iets te zien,”. Ik wilde een opmerking maken over onbestaande buikspieren, maar besloot toch maar braaf de instructies te volgen en grapjes te laten voor wat ze waren. Ooit moet de gynaecoloog Beebje op de wereld zetten, dus ik kan haar best te vriend houden en even met haar meewerken. Kleine moeite. Van zodra mijn benen mooi naast elkaar lagen, konden we beginnen aan de echo.

Beebje heeft zowat heel het onderzoek rustig in dezelfde positie gelegen. Zo rustig zelfs dat de gynaecoloog op haar gemak al haar onderzoeken kon doen en zelfs opmerkte hoe makkelijk Beebje het allemaal maakte. Het zou uiteraard handig zijn moest zich dat doortrekken doorheen de zwangerschap en de rest van zijn/haar leven, maar dat valt uiteraard nog af te wachten. Fingers crossed. U mag een kaarske branden.

Op een bepaald moment wilde Beebje het zichzelf toch nog wat comfortabelder maken. Dus wat doet meneertje/mevrouwtje? Hij/zij kruist zijn/haar beentjes ter hoogte van zijn/haar enkels. Want dat is wat wij doen. Dat is hoe wij het onszelf comfortabel maken. Duidelijk ééntje van mij. 😀

De komische timing van de hele situatie was dan ook vrij perfect. Dus ja. Humor in de baarmoeder. Check. Nog duidelijker ééntje van mij. En duidelijk ook ééntje van Het Vriendje.

En blijkbaar mag je ook niet te hard lachen tijdens een echo anders valt er ook niet meer al te veel te zien. Ook iets met buikspieren en zo. Oeps.

Gebeurd

U mag eens een gokske wagen

April 20, 2017

Het Vriendje is nogal een praktisch ingesteld mens. Daarom wilde hij ook graag het geslacht op voorhand weten. “Dan heb je toch al een beetje een idee van wat je moet kopen,” is zijn redenering.

Ik zou het niet erg vinden om negen maanden in het ongewisse te blijven en dan opeens een meisje of een jongen in mijn armen geduwd te krijgen. Dat maakt mij waarschijnlijk een iets minder praktisch ingesteld mens dan Het Vriendje. Niets nieuws onder de zon. Ahum.

Maar ergens heeft hij een punt. Ja. Het is handig om te weten en vooral omdat we eigenlijk absoluut nog niet hebben nagedacht over jongensnamen. Net dat wordt een kleine ramp voor ons. Een meisjesnaam hebben wij al jaren klaarliggen en zijn wij al helemaal over eens. Een jongensnaam? Ongeveer heel onze kennissen- en vriendenkring plant zich voort in de vorm van jongens. Alle namen die we mooi vinden zijn dus al ingenomen.

Soit. Intussen is iedereen, inclusief wijzelf, aan het speculeren wat het gaat worden. Ik heb nog geen uitgesproken buik, dus ik kan niet zeggen of ik laag of hoog draag. Of breed, als dat een optie is. Ik heb zowel zin in zoet (‘s ochtends) als zout (‘s avonds), dus daar kunnen we het oude wijven trukje ook niet op toepassen. De tante van Knijntje liet wel weten dat als je niet misselijk bent, je een jongetje krijgt. Dus. Kijk. Zelf heb ik een donkerblauw vermoeden dat het een jongen gaat zijn. Vraag me niet waarom. Een voorgevoel. Het Vriendje, praktisch ingesteld mens dat hij is, houdt het bij “50% kans meisje, 50% kans jongen”. Hoe dan ook, of het nu een jongetje of een meisje wordt, Beebje is hier sowieso meer dan welkom. Dat spreekt voor zich.

Maar dus… Op deze zonnige donderdag mag u ook eens een gokske wagen. Zomaar. Omdat het kan. Gratis ende voor niets. Als u het juist heeft mag u over een paar weken: “Ziede! Ik wist het!” zeggen. En dat is het zo ongeveer. Meer valt er niet mee te winnen, vrees ik. 😀

Wordt Beebje een jongetje of een meisje?

View Results

Loading ... Loading ...

Pin It on Pinterest