Gelezen

This Love

December 10, 2017

Begin 2016 las ik Versplinterd van Dani Atkins en dat was een schot in de roos voor mij. Het was een chicklit met een beetje meer en dat lees ik al eens graag. Nu ik met een gigantisch slaaptekort zit, maar toch wil lezen, grijp ik met veel plezier naar de luchtere lectuur, dus Dani Atkins verscheen terug op mijn radar. Deze keer met This Love.

Sophie wordt op een nacht wakker door het brandalarm dat afgaat. In het appartement onder het hare is brand uitgebroken en zij kan niet meer weg. Terwijl de vlammen alsmaar dichterbij komen, snelt een onbekende haar te hulp. Hij helpt haar te ontsnappen aan de vlammenzee. Haar hele leven wordt van het ene moment op het andere overhoop gegooid en ze weet niet goed hoe ze de draad terug moet oppikken. Gelukkig is Ben, haar redder in nood, er om haar keer op keer te helpen. En hoewel ze hem dichterbij wil laten komen, heeft ze het er moeilijk mee, want door een gebeurtenis uit haar verleden heeft ze een paar stevige muren rond zich heen gebouwd.

This Love is net als Versplinterd een beetje zwaarder dan de gemiddelde chicklit. Ja, er is een romance die een behoorlijk centrale plaats inneemt in het verhaal. Je ziet het al van mijlenver afkomen dankzij de korte inhoud. Maar er zit veel meer aan dit boek dan enkel en alleen die romance. Het is niet zo’n verhaal waarbij een meisje een jongen leert kennen, er van alles misloopt wegens miscommunicatie en bataboem. Ze leefden nog lang en gelukkig.

Sophie zit met een trauma uit het verleden dat nog niet helemaal is verwerkt en dat haar leven nog altijd heel erg beïnvloedt. Ze probeert het een plaats te geven, maar dat is niet altijd even makkelijk. Ben is niet zomaar de rijke zakenman die prins op het witte paard speelt. Ook hij heeft de nodige bagage die hij met zich meedraagt en de nodige lijken in z’n kast. En dan zijn er de andere personages die meer zijn dan enkel en alleen maar figuranten. Er komen net als bij Versplinterd een paar zwaardere onderwerpen aan bod zoals ziekte en dood. Opnieuw staat ook vriendschap en familie centraal. Dat zorgt voor wat meer diepgang en voor de nodige feels.

Tegen het einde van het boek weet je dat het waarschijnlijk geen happy ending gaat hebben (spoiler alert). Helaas. Maar desondanks dat het geen happy ending is, is het wel een mooi einde. Eentje waarbij ik misschien een zakdoekje of twee nodig had. Het begint een gewoonte te worden bij de boeken van Dani Atkins, want ook bij het einde van Versplinterd werd er wat gesnotterd.

Het boek leest super vlot en wordt eigenlijk nooit saai, hoewel er niet echt veel gebeurt. Met momenten is het een beetje cliché en heel af en toe wilde ik graag Sophie bij haar schouders pakken, haar eens goed door elkaar schudden en zeggen dat het nu toch wel tijd werd om zich over de shit uit haar verleden te zetten. Uiteindelijk doet ze dat zelf op haar eigen tempo. Oef.

Dani Atkins kan vertellen en schrijven, dat staat vast. Dus na Versplinterd heb ik nu ook van This Love genoten. Ik vermoed dat ik nog een paar boeken van haar ga verslinden, want het zijn fijne boeken om te lezen als je niet te veel hersencapaciteit hebt op overschot, maar je toch wil lezen en iets meer wil dan het zoveelste dertien-in-een-dozijn liefdesverhaal.

This Love is helaas nog niet vertaald naar het Nederlands. Je kan dus alleen nog maar de Engelse versie vinden. Maar waarschijnlijk zal er binnen de kortste keren ook wel een vertaling van dit boek in de boekhandel liggen, want twee van haar andere werken zijn intussen wel vertaald (Versplinterd en Duet met jou).

Ik heb altijd gedacht dat ik een zeer lage pijngrens had. Het is blijkbaar bewezen dat rosse mensen algemeen gezien een lagere pijngrens hebben of toch anders reageren op bepaalde pijnprikkels. Maar sinds mijn bevalling stel ik mij daar toch de nodige vragen bij. Gisteren zat ik in de stoel bij de tandarts. Iedere zwangerschap kost je een tand, zo wordt er gezegd, en bij mij was dat dus ook het geval. Er was een gaatje in mijn achterste kies en dat moest gevuld worden.

Het bleek een eerder oppervlakkig gaatje en de tandarts twijfelde of ze een verdoving zou geven. Ik zag het niet zitten om vier uur met een half verlamd gezicht rond te lopen gewoon voor een dom gaatje. Dus spraken we af dat we het zonder verdoving zouden proberen en dat ik zodra ik pijn voelde iets zou laten weten. De tandarts ging de kies in kwestie te lijf met allerhande draaiende en zoemende toestellen. Een paar minuten later zei ze: “Zo, dat was het! Heb je er iets van gevoeld?”. Mijn reactie sprak waarschijnlijk boekdelen, want ik viel compleet uit de lucht met mij “Oeh?! Dat was het of wa?!”. Ik heb daar letterlijk niets van gevoeld. Niets. Nada. Noppes. Ik dacht serieus dat het ergste nog moest komen. Ahum.

Dus volgens mij is het best wel goed gesteld met die pijngrens van mij. Yup.

0
Tuttefrut

De toekomst van bloggen

December 7, 2017

Ieder jaar hoor je wel: “Bloggen is dood! Lang leve Instagram/Facebook/Twitter/Snapchat/…”. Bloggen is niet dood en is bij mijn weten ook nog steeds niet terminaal. Er zijn andere zaken bijgekomen zoals al die social media kanalen, maar mensen zullen altijd graag verhalen blijven lezen.

Verhalen die bestaan uit Lees meer »

Pin It on Pinterest