Het leek me wel leuk om iedere maand even te kijken naar wat er weer van de 30 before 30 lijst werd geschrapt. In principe zouden er dus minstens 2 zaken per maand moeten worden geschrapt. Doenbaar, leek mij. Bekijk de orginele 30 before 30 lijst.

  • Nummertje 2: 30 spullen weggooien/weggeven
    Er staan twee dozen klaar met spullen die weg mogen. Twee behoorlijk volle dozen. Nu moet ik daar alleen nog wat foto’s van zien te maken zodat ik de spullen aan de hand van die foto’s kan kwijt raken. Als ik er niet via een paar Facebook groepen van af geraak, dan gaan die spullen naar de kringwinkel. Dus… Work in progress.
  • Nummertje 3: De eerste 30 films van de IMDB top 250 kijken
    We zagen Goodfellas (One dog goes one way and the other goes the other). Ik vermoed dat we tijdens de wintermaanden een inhaalbeweging gaan doen voor dit puntje.
  • Nummertje 4: 30 euro verdienen met mijn blog
    Verdienen is een ruim begrip en ik heb door het lezen van Het Blogboek van Kelly even stilgestaan bij wat “geld verdienen met mijn blog” nu eigenlijk betekent. Ik heb bijvoorbeeld enkele boeken opgestuurd gekregen, ik mocht een leuke canvas maken en honderden foto’s bestellen en ik heb hier een hele collectie flessen staan om de lekkerste mocktails mee te maken. Als je de waarde van al die producten optelt, dan kom je makkelijk aan 30 euro. Beetje meer zelfs. Dus. Ja. Het geld staat niet te blinken op mijn bankrekening, maar ik geniet keihard van mijn mocktails, foto’s en boeken.
  • Nummertje 11: Mijn life list eens onder handen nemen
    Check. Ik dacht dat er meer werk aan de winkel zou zijn, maar het viel eigenlijk zeer goed mee. Ik liet drie puntjes van de lijst vallen omdat ik zelfs niet begreep waarom ze er in de eerste plaats opstonden, ik paste één puntje aan (waardoor ik het ook mocht schrappen… mihihi) en ik verduidelijkte één puntje. Ik twijfelde om één puntje toe te voegen, maar deed het uiteindelijk toch niet.
  • Nummertje 15: Werken aan mijn zelfvertrouwen
    Onlangs haalde ik een jurkje uit de kast dat daar al jaren stof ligt te verzamelen. Het is een jurkje dat mij wel staat in een kleur die mij zeer goed staat. Alleen is het nogal nauwsluitend, dat jurkje, en het is niet dat ik een mager geval ben zonder rondingen. Ik heb serieus wat rondingen. Rubens zou me zo vragen om model te staan, daar twijfel ik niet aan. Ik heb borsten, billen en ook een buikje. Eigenlijk best wel een serieus buikje en dat wordt uiteraard in zo’n nauwsluitende jurkjes extra geaccentueerd. Maar ik blijf het een mooi jurkje vinden waar ik goed mee sta. Alleen doe ik het dus nooit aan omdat ik het niet durf aan te doen wegens dat buikje (ik weet dat ik mezelf hier tegenspreek, bare with me). Dus sprak ik de volgende gevleugelde woorden tegen Het Vriendje: “Als je mij ooit in dit jurkje de deur ziet uitgaan, dan weet je dat het goed zit met mijn zelfvertrouwen,”. Het is niet voor morgen, laat dat duidelijk zijn.

Er werden deze maand twee items geschrapt waardoor het totaal nu op zes items staat. ZES. Ik merk dat ik het mezelf heb moeilijk gemaakt door bij sommige puntjes cijfers te gebruiken: dertig films, vijf maaksels,… Dat zorgt er voor dat je niet één ding moet doen, maar meerdere voor je het kan afvinken. Boe aan mezelf, boe. Maar ik heb binnenkort nog een heerlijk weekje thuis-blijf-vakantie en dan kan ik mij helemaal toespitsen op het maken van taarten, red velvet cupcakes en meer van dat. U bent hierbij gewaarschuwd.


Schim en Schaduw

Dit boek leek me te achtervolgen. Ik zag het overal op Booktube opduiken en iedereen was laaiend enthousiast over deze trilogie. In IJsland haalde Het Vriendje deel twee uit de rekken omdat hij vond dat dat boek wel een hele mooie cover had. Het smeekte om gelezen te worden, deze Schim en Schaduw van Leigh Bardugo en als een boek smeekt om gelezen te worden, sja, dan moet je het gewoon lezen.

Ravka was ooit een rijk en welvarend land, maar eeuwen geleden zorgde een Grisha met duistere krachten er voor dat het land in twee werd verdeeld door de Schaduwvlakte. Deze Schaduwvlakte is een ondoorgrondelijke duisternis waarin monsters leven. Alina is cartografe bij het Eerste Leger wanneer zij op een dag de Schaduwvlakte moet oversteken loopt het helemaal mis. Ze worden aangevallen door die geheimzinnige monsters, maar wanneer Alina haar beste vriend Mal wil beschermen komt er plots een kracht in haar tot leven waarvan ze het bestaan nog niet kende. Al gauw verspreidt het nieuws van haar bezondere gave zich en wordt ze opgenomen in het Tweede Leger, het leger van de Grisha, een leger vol met mensen met uitzonderlijke gaves. Aan het hoofd van die leger staat de mysterieuze Duisterling.

Er zitten heel wat standaard young adult elementen in dit boek. Er is een meisje die plots uitverkoren is om iets groots te doen, er zijn twee male love interests, er is een moment in het boek dat het hoofdpersonage beseft dat ze iets gaat doen met die krachten dat ze heeft en daarna kan ze opeens bijna alles wat er haar wordt opgedragen… Dat soort zaken. Als je veel young adult leest, dan merk je zo’n zaken helaas op.

Maar, en nu komt de grote maar, het is ontzettend goed gedaan. Het mag dan nog een soort van young adult template volgen, het is niet zomaar een boek van dertien in een dozijn. Het verhaal is vlot geschreven, de wereld die wat weg heeft van Rusland is ontzettend goed opgebouwd, de personages zijn interessant, er gebeuren een aantal zaken die je niet helemaal verwacht en heel stiekem zit er zelfs politiek in het boek. Ha! Leigh Bardugo kan zo schrijven dat je het hele verhaal voor je ogen ziet afspelen als een film. Ik zag het Kleine Paleis waar de Grisha verblijven zo voor mij met de lange gangen, de hoge plafonds en de massieve eiken deuren (hoewel ik dat er dan weer bij verzin in mijn hoofd), ik kon zo de prachtige Dzjenya voor mij zien in haar eenvoudig witte kefta en ook het landschap doemde zonder enige problemen voor me op. Ik weet niet helemaal hoe dat komt, want Bardugo gebruikt geen ellelange omschrijvingen, maar op de een of andere manier gebeurt het gewoon.

Het verhaal werd ook heel geloofwaardig gemaakt door bepaalde termen die gebruikt worden en die ook echt Russische woorden zijn blijkbaar (I checked). Ravka, dat lijkt op het Rusland van begin negentiende eeuw, maakte het boek toch uniek. Heel wat fantasyverhalen spelen zich af in Groot-Brittanië (of een wereld die daarop is geïnspireerd) of toch alleszins een Europees aanvoelende wereld. Een wereld die gebaseerd was op Rusland was ik nog niet tegengekomen en ik vond het heerlijk! Het kostte me absoluut geen moeite om helemaal op te gaan in dit boek en de wereld die Bardugo heeft geschapen.

Schim en Schaduw is het eerste deel in de Grisha trilogie en hoewel ik niet zo aan reeksen ben, kan ik u nu al zeggen dat ik deze trilogie héél graag wil verder lezen. Deel twee, Dreiging en Duisternis, ligt alvast in de winkel dus dat is goed nieuws. Hoera! En oh! Dit is weer zo’n boek met een book trailer. Ik ben zot van book trailers en de trailer die bij dit boek hoort is vrij epic.

YouTube Preview Image

Door een foutje in het systeem bij Blossom Books kreeg ik per ongeluk twee exemplaren van dit boek opgestuurd. Oeps. Het tweede exemplaar mag ik van de vriendelijke mensen bij Blossom Books weggeven aan een Verbeelding lezer. Ik vind dat dit boek en de andere boeken in de trilogie de mooiste covers OOIT hebben. Welk boek heeft volgens jou de mooiste cover OOIT? Deelnemen aan deze giveaway kan door een antwoord te geven op die vraag in de reacties tot en met vrijdag 24 oktober. Easy peasy. Laat zeker ook een correct e-mailadres achter zodat ik je kan contacteren moest je gewonnen hebben!


We wonen in dit huis sinds januari 2013 en nu zijn we eindelijk in gang geschoten met onze verbouwplannen. Eindelijk. Ergens was het wel goed om zo lang eerst in dit huisje te wonen voor we er echt iets aan veranderen. Nu weten we beter wat niet werkt voor ons en wat wel. We hadden alleen even iemand nodig die alle vage ideeën die we hadden kon omzetten in een plan. Insert: mijn broer, want die is toevallig architect.

Het hele ding met ons huisje is dat het relatief klein is. Klein en compact. Zowel Het Vriendje als ik zijn relatief praktische en creatieve mensen die er iets van willen en kunnen maken. Alleen hadden we niet echt concrete plannen. Als ik zeg dat we wat vage ideeën en vage concepten hadden, dan bedoel ik ook écht vaag. We wilden bijvoorbeeld een keuken waarbij binnen buiten kon worden of buiten binnen. Iets met een groot raam dat helemaal open kon. We hebben geen grote tuin. Technisch gezien hebben we misschien zelfs eerder een koer dan een tuin. Dus op die manier wilden we wat ruimte creeëren. Dan was er ook nog het vage idee dat we iets wilden met een groendak of een verticale tuin. Iets met groen. We wilden wat meer licht binnenkrijgen, wat niet evident is omwille van onze ligging. En er moest een aparte plek zijn voor onze poezenbeesten. Dat was ook belangrijk.

Binnen-BuitenFoto links via Dwell | Foto rechts via House to Home

Maar mijn broer ging met die vage ideeën en vage concepten aan de slag en gisterenavond kwam hij vol trots het voorontwerp voorstellen. Net als bij het ontwerpen van een geboortekaartje of een website is het blijkbaar makkelijker om een voorontwerp voor een huis te maken als je wat duidelijkere richtlijnen hebt, maar al bij al waren we al heel enthousiast over het eerste voorstel. Er moet hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, hier een raampje bijgestoken, daar eentje weg, een muur die wat opgeschoven moet worden. Dat soort dingen. Broer overliep eerst de benedenverdieping en hij heeft daar al iets behoorlijk plaatsbesparend gedaan (magic!), maar tegelijk winnen we daardoor leefruimte én tuin. Win-fokking-win.

Na een hele uitleg over de benedenverdieping gingen we verder naar de eerste etage. Slaapkamer. Mancave van Het Vriendje, badkamer, wc en mijn “werkkamer”. Atelier? Hobbykamer? Bureau? Womancave klinkt niet echt, helaas. Die werkkamer had een beetje een rare vorm, dus begon Broer uit te leggen over lichtinval en dat soort zaken. Terwijl ik luisterde naar zijn uitleg werd mijn aandacht getrokken door een rare rechthoek, ter grootte van een bad in de verste uithoek van de ruimte. Dus nadat Broer gedaan had met zijn uitleg vroeg ik: “En wat is dit nu eigenlijk?” terwijl ik wees naar die rechthoek in kwestie.
“Ah,” zei hij met een grote grijns op zijn gezicht en pakte een blad papier. “Ik zal dat eens schetsen,”. Hij begon de binnenkant van de werkkamer in perspectief te tekenen. Vluchtlijnen, een raam werd gevormd met een paar vlugge lijnen, een uitstekende rechthoek werd een soort van doos en bovenop die doos tekende hij een figuurtje.
“Een leeshoekje!” lachte Het Vriendje naast mij.

En toen maakte ik een geluid dat ik niet opnieuw kan produceren, denk ik. Het was een geluid van verbazing, verrassing en goedkeuring, allemaal in een. Een soort van hoog gilletje. Mijn broer, de architect, had voor mij een leeshoekje opgenomen in zijn plannen. Een LEESHOEKJE! Hij was blijkbaar op mijn Pinterest verzeild geraakt en daar had hij een paar leeshoekjes op mijn “Huis” board aangetroffen, want leeshoekjes zijn de max. Dat weet iedereen. Ik heb nu helemaal geen favoriete leesplekje in huis. Ik lees in bed. Ik lees in de zetel. Soms lees ik terwijl ik kook. Dus een eigen leeshoekje is in mijn ogen vrijwel het einde.

LeeshoekjeFoto links via Do Mal o Menos | Foto rechts via Remodelista

Goed, dat leeshoekje is helaas nog niet voor meteen. We gaan de plannen de komende weken met familie en vrienden bespreken zodat zij zeker ook wat feedback kunnen geven. Het is altijd interessant om even hun kijk op de plannen te horen en misschien kunnen zij vanuit hun ervaring nog tips geven. Daarna gaan we de feedback doorgeven aan Broer en vandaar zien we wel weer. Maar dat leeshoekje, beste mensen, dat blijft. Dat spreekt voor zich.


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?