Gebeurd

En we pikken de draad terug op

May 22, 2017

Onlangs las ik bij Stephanie een leuke vergelijking. Ze had het over de duizenden ideeën die in haar hoofd rondspoken en maakte de vergelijking met duizenden tabs hebben openstaan in je browser. Je weet niet meer waar eerst te kijken en raakt vooral overweldigd.

Die vergelijking was de afgelopen weken wel wat van toepassing op mij. Er stonden massa’s tabs open in mijn mentale browser. Niet alleen zwanger zijn zorgde voor een vijftal extra tabs, gaande van “fok, ik moet zwangerschapskledij kopen” tot “uuugh, een baby-uitzet, hoe begin je daaraan?” en “wel, dit is blijkbaar nesting, good to know”. Een aantal van die tabs zijn intussen weer gesloten.

En vraag me niet hoe het komt, maar sinds we hebben aangekondigd dat we ons eerste kindje verwachten, is er ieder weekend wel iemand die met ons wil afspreken. En yuy voor lieve mensen! Ik kus mijn twee pollekes voor de fantastische mensen rondom mij. Echt waar. Ik kus mijn pollekes voor de lieve ex-collega die me een draagdoek gaf waar haar eigen kindjes intussen te groot voor waren. Ik kus mijn pollekes voor de tante die heerlijke zwangerschapsolie gaf waarmee Het Vriendje iedere avond de buik insmeert (beste moment van de dag!). Ik kus mijn pollekes voor de vrienden die me Finley Mojito (zonder alcohol, that is) leerden kennen en me een kom chips gaven na een lange deugddoende wandeling in het groen. Ik kus mijn pollekes voor de lieve vrienden die voorstellen om met mij op zwangerschapskledij-jacht te gaan hoewel ik tien keer zeg dat dat zeker niet moet en ik een rampzalige shoppingpartner ben (ik haat kleren shoppen). Dus nee, over die mensen zelf hoor je mij niet klagen. Absoluut niet. Maar ik ben een introvert, hoe je het ook draait of keert. Als introvert zorgen zulke afspraakjes weer voor de nodige tabs en vergt dat weer de nodige energie.

Maar ook de rijlessen en klantenwerk eisten heel wat aandacht op en vergden toch ook wat energie. Met andere woorden, het was een beetje veel. Dus sloot ik een paar andere tabs. Deze blog bijvoorbeeld. Ik deed wel wat kleine updates op de Verbeelding Facebookpagina, maar daar bleef het ook bij. En eerlijk is eerlijk, effe prioriteiten stellen, dat moet gewoon in het leven. Anders raak je helemaal van slag en daar heb ik weinig ambities toe.

Sinds afgelopen vrijdag kan ik ook de tab “rijlessen” sluiten. Hoera! Daardoor komen er weer wat uurtjes vrij per week. Uurtjes die ik terug kan spenderen aan iets anders. Deze blog bijvoorbeeld. Of prutsen met de Cameo. Of gewoon aan niksen. Niksen is zalig, vooral tijdens die bloedhete zomerdagen die ons staan te wachten (ik ben niet zo’n held met bloedhete zomerdagen). Het plan is ook om de tab “klantenwerk” rond juni te sluiten. Alles wat ik nu nog heb lopen van klantenwerk wil ik tegen dan afgewerkt hebben, zodat ik tijdens de zomer me op mijn eigen projecten kan storten en het wat rustiger aan kan doen. Ik kwam onlangs tot het besef dat ik het eigenlijk helemaal niet rustig aan aan het doen ben, hoewel ik dat wel dacht.

Een tijdje terug sprak ik de gevleugelde woorden: “Ik ben minder gaan werken. Ik werk nu halftijds,” tegen iemand die ik al een hele tijd niet meer had gezien. Wat ik natuurlijk meteen aanvulde met “Allez, het is te zeggen, ik werk de helft van de week voor een bedrijf en de andere helft van de week voor mezelf,”. Waarop de persoon in kwestie antwoordde met: “Je werkt dus nog altijd voltijds,”. Uhm. Wel. Ja. Ik dacht dat ik het wat rustiger aan deed, maar blijkbaar toch niet helemaal. Oeps.

Als ik de tab “klantenwerk” sluit, dan gun ik mezelf wat meer rust en kan ik me ook terug wat meer richten op mijn eigen projecten. Want het kriebelt, dames en heren. Het kriebelt om dingen te maken. Om schattige babyspulletjes te naaien. Om zwangerschapskledij te naaien. Om terug wat motiefjes te ontwerpen. Om met de Cameo te prutsen. Om te bloggen. Om cursussen uit te werken. Om cursussen te volgen. Om te tekenen en met nieuwe materialen aan de slag te gaan. Om te schrijven. Om zoveel dingen te doen.

En ik kan me beter deze zomer even helemaal laten gaan, want na de zomer, zo ergens rond oktober, gaat er één tab al mijn aandacht opeisen.

Gebeurd

Hoe gaat het nu eigenlijk met de autorijlessen?

May 5, 2017

De zesde les zit er vandaag alweer op en het wordt wel eens tijd om mijn ervaringen met mijn rijlessen neer te pennen. Ik denk dat het toch helemaal anders is om op “latere leeftijd” te leren rijden dan als jong ding van achttien en daarmee houden rijschoolinstructeurs ook rekening. Maar spoiler alert: het gaat me goed af en ik amuseer me. Na zes lessen zit ik nog altijd op schema. Booyah!

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik eigenlijk nog geen rijbewijs heb als éénendertig-jarige. Het antwoord is eenvoudig: geen nood aan. Ik heb altijd alles te voet, met de fiets of het openbaar vervoer kunnen doen. Als ik ooit een rijbewijs heb, ga ik die drie opties ook zoveel mogelijk proberen te blijven gebruiken. Bij het huis waar we nu wonen is alles gewoon binnen wandelafstand: bakker, apotheek, twee supermarkten, de bibliotheek,… Ironisch genoeg ligt de rijschool zelfs op wandelafstand, I kid you not. En met de auto naar mijn job in centrum Leuven gaan is te gek voor woorden als ik vlakbij een treinstation woon. Ook op wandelafstand. Ik wandel best wel veel. 😉

Dus het is niet dat ik nooit heb leren rijden uit schrik. En dat speelt volgens mij een heel belangrijke rol in hoe hard ik eigenlijk geniet van mijn lessen momenteel. Ik amuseer mij. Ik maak onnozele grapjes met de instructeur en ik moet me vaak inhouden om niet heel de tijd “vroem vroem” te mompelen als ik aan het rijden ben. Of commentaar te geven op alles wat ik zie. Zo stonden we onlangs aan een rood licht achter een auto van Comedybooking met als nummerplaat Haha. Dat was weer goed om ronduit te tateren over van die speciale nummerplaten.

Er zijn een aantal mensen die net als mij pas op latere leeftijd zijn beginnen rijden en die steevast zeggen: “Man, ik haat rijden, ik heb zoveel schrik op de weg,”. Misschien is het de zwangerschapschill, misschien ligt het aan het feit dat ik de rustigste mens in de geschiedenis van de mensheid heb als instructeur. Zonder zwanzen, een zen-boeddhist is er niks tegen. Soit. Ik heb geen idee waar het éxact aan ligt, maar ik voel me helemaal op mijn gemak in de wagen. En ja, er zijn al stoten gebeurt. Veel stoten. Het aantal keren dat ik ben stilgevallen kan ik niet meer op de vingers van één hand tellen. Of twee. Ik vermoed dat ik er zelfs een paar tenen moet bij betrekken als ik wil rondkomen met het tellen. Maar sja… that’s life.

Langzaam maar zeker begin ik de basishandelingen onder de knie te krijgen. Iedere les gaat het een beetje beter. Iedere les moet de instructeur wat minder ingrijpen. Iedere les val ik wat minder vaak stil. Gisteren was mijn hoogtepunt qua stilvallen. Toen was er effe een stresske omdat ik midden op het kruispunt van de Tervuursepoort stilviel en het ieder moment op groen kon springen voor de andere bestuurders. Iieeeh. Maar we zijn er zonder kleerscheuren af geraakt dus… all good. Sommige aspecten van het gebruik van de koppeling (vooral remmen op de motor en wanneer je moet terugschakelen) moet ik blijven oefenen en daar probeer ik iedere les heel bewust mee om te gaan. Maar als je nog maar twaalf uur hebt gereden, kan je ook niet verwachten dat het allemaal vanzelf gaat. Oefening baart kunst en al.

Het enige waar ik me af en toe aan stoor is hoe hard andere chauffeurs een wagen van de rijschool onderschatten. My god. Er zijn al verschillende situaties geweest dat er iemand mij voorbijstak terwijl ik de correcte snelheid reed. Of die ene keer dat ik aan een rood licht stond te wachten en rechts moest afdraaien, maar de meneer die van de overkant kwam en ook die straat in moest, toch besloot mij proberen voor te zijn. Zucht. Of gisteren toen er een mevrouw met een SUV toch nog snel extra gas bij gaf om door een vernauwing te gaan terwijl ik daar voorrang had en dus serieus moest remmen omdat ik anders tegen haar zou zijn aangeknald. Die keer heeft mijn instructeur luid getoeterd waarmee ik uiteraard heel hard moest lachen. Een rijschoolauto die toetert, het blijft te gek voor woorden, maar de mevrouw veroorzaakte gevaar en als er gevaar is mag je op je toeter duwen. Dus zo geschiedde. Ik ben blij dat er tot nu toe nog niemand op mij getoeterd heeft. Hout vasthouden.

En echt waar, ik kus mijn twee pollekes voor mijn instructeur. Sowieso ben ik altijd van plan geweest om met de rijschool te leren rijden. Mijn redenering daarbij is dat je dan de slechte gewoontes van iemand anders niet aanleert. Iedereen heeft z’n eigen rijtechniek of je het nu wil of niet. Mensen die al langer rijden hebben hun maniertjes en het zijn die maniertjes die ik niet wil overnemen. Ik heb één les met een andere instructeur gehad en die lag me wat minder. Het was ook een hele rustige mens, daar niet van, maar meer pietje precies dan mijn standaard instructeur. Ik moet fouten kunnen maken. Veel fouten. Daar leer ik uit. Mijn huidige instructeur geeft me keihard de vrijheid om fouten te maken en grijpt alleen in als het écht moet, zoals gisteren aan de Tervuursepoort. Anders laat hij me mijn fouten oplossen. Als ik meerdere keren na elkaar dezelfde stoot uithaalt, dan probeert hij het iedere keer opnieuw uit te leggen wat ik wél moet doen tot ik het juist doe. Bakken geduld, die mens. Dat is helemaal wat ik nodig heb. Hij lijkt dat heel goed aan te voelen.

Soit. Na twee lessen had ik het gevoel dat moest er een noodgeval zijn (bv. Het Vriendje valt van de trap, breekt z’n arm of been en we moeten daarmee naar de spoed) ik al zelf iets zou kunnen ondernemen. Het zou traag gaan en wat onwennig zijn, maar het zou lukken. Nu, na zes lessen, zou het eigenlijk geen probleem meer mogen zijn. En ja, er zijn nog tienduizend zaken die ik wel wat vaker moet oefenen voor het allemaal vlot gaat, maar in een noodgeval zou ik me weten te redden en dat stelt me al serieus op mijn gemak. Vooral met een Beebje onderweg.

Er volgen hierna nog vier lessen van elk twee uur. Tijdens die lessen gaan we ons wat meer focussen op de manoeuvres zoals parkeren, want dat heb ik nog niet echt gedaan (buiten keren in de straat) en daar ben ik ook wel heel benieuwd naar. Daarnaast hoop ik stiekem dat we de snelweg nog een paar keer opgaan, want snelwegrijden, dat doe ik blijkbaar graag. Ik rij misschien ook wel graag snel. Zo heel misschien zo.

En na die vier lessen wordt het een kwestie van oefenen, oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Maar zelfs daar kijk ik stiekem naar uit, want dat voorlopig rijbewijs gaat me al heel wat vrijheid geven. Of zoals het eeuwenoude spreekwoord zegt: met een voorlopig rijbewijs in de hand, bol je door het hele land. 😉

Pin It on Pinterest