Gebeurd

Back to the nineties met een tamagotchi!

June 17, 2016
Tamagotchi Friends

Een tijdje geleden kreeg ik van de fijne dames en heren bij Fun een kadobon waarmee ik mij eens goed mocht uitleven in één van hun winkels. En dat deed ik dan uiteraard ook. Mijn speelgoedbuit kon je hier al zien. Om de een of andere reden bleef de tamagotchi, het item waar ik waarschijnlijk het enthousiasts over was, het langst in de doos zitten. Schaamtelijk!

Maar vorige week bracht ik daar verandering in. Ein-de-lijk. En het is weer het typische scenario waarin ik veel te lang iets laat rondslingeren om me er dan eindelijk aan te zetten en tot de conclusie te komen dat het gewoon de max is. Ik heb dat met boeken, ik heb dat met films en televisiereeksen en blijkbaar heb ik dat ook met speelgoed. De afgelopen week voelde ik mij weer tien en ben ik er in geslaagd mijn piepke (zoals ik hem liefkozend noem) in leven te houden.

YouTube Preview Image

Op het einde van het filmpje is mijn virtuele zoon getrouwd en is er sprake van een kleinkind. Jawel. Het ging daar snel. Ik was niet zeker of ik nu verder zou gaan met het onderhouden en opvoeden van mijn eerste piepke. Intussen kan ik u met veel trots meedelen dat ik een kleindochter heb die ik aan het opvoeden ben. En ze heeft toch wel een pak meer streken dan haar vader. Miljaar zeg.

Maar bon. Opvoeden met de ijzeren hand. En regelmatig dat piepke eens op pauze zetten. Dat werkt altijd. 😉

Zeg eens, hebben jullie ooit een tamagotchi gehad back in the day? Zouden jullie er weer één willen al is het maar uit pure nostalgie? Of zegt het je helemaal niets, zo’n digitaal huisdier?

Dit blogbericht kwam tot stand in samenwerking met Fun Play, Create, Party!

Gebeurd

Wat ik leerde na tien jaar bloggen

June 15, 2016
Verbeelding wordt tien jaar!

Er moeten massa’s berichten op het internet te vinden zijn van bloggers die vertellen wat ze door de jaren heen allemaal hebben geleerd. Sommigen maken zo’n lijstje na zes maanden bloggen, anderen na drie jaren bloggen en ik kom er nu pas toe, na zeer zeer zeer lang bloggen. Het moest er ooit van komen.

  • Je leert fantastische mensen kennen. Gisterenavond zat ik nog in Bar Stan te luisteren naar de enthousiaste verhalen over kinderen, nieuwe huizen, boeken, plannen voor de zomer,… Had ik niet geblogd en had ik geen blogs gelezen, dan had ik nooit die fantastische groep madammen leren kennen waarmee ik nu maandelijks samen kom om een boek te bespreken. Die boekbespreking neemt meestal iets van een twintig minuten in. De rest van de tijd gaat het over heel wat andere onderwerpen. En naast de madammen van het boekenclubje zijn er nog zoveel mensen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen die ik tot mijn kennissenkring mag rekenen en zelf vrienden mag noemen en dat allemaal door deze blog. Serieus. Een blog is echt een zeer fijne manier fijne mensen te leren kennen.
  • Jouw blog draait niet om jou, maar om je lezer. Gekke uitspraak voor iemand met een relatief persoonlijke blog, maar toch is het van toepassing. Ik deel hier lang niet alles. Absoluut niet. De vraag die ik mezelf meestal stel voor ik iets wil publiceren is: “Gaan mensen hier iets aan hebben?”. En “iets” kan heel uitgebreid zijn. Het kan zijn dat je als bezoeker nieuwe kennis opdoet of een nieuw boek leert kennen, maar evenzeer dat je even vijf minuten geëntertaind wordt door een stukje over een kat met een jaap in z’n oor omdat het gewoon leuk is geschreven. Ik begin vanuit mijn ervaringen, dat zeker wel. Je moet natuurlijk ergens beginnen, maar ik probeer jou als lezer iets bij te brengen of gewoon even te laten lachen. Dat is voor mij het belangrijkste. Dus bedankt om hier te komen lezen en mij te motiveren om hier het beste van mezelf te geven. 😉
  • Bloggen is verhalen vertellen, zelfs al probeer je een product te verkopen. Ik ben zelf iemand die houdt van verhalen en een goed geschreven stukje tekst weet te appreciëren. Dat moeten jullie intussen wel door hebben, na die tienduust boekenrecensies die hier al zijn verschenen. En ik vertel ook graag hetzij met geschreven woorden, want een grote babbelaar ben ik niet. Ik heb geluk dat ik uit een lange lijn van vrouwen kom die geboren vertellers zijn, een gevoel voor humor hebben en geen schrik hebben om een beetje te overdrijven om een verhaal nog beter te maken. Overdrijven maakt ALTIJD alles beter, neem dat maar van mij aan. (See what I did there?)
    Een goede blogger is iemand die kan vertellen en die ook niet vergeet te vertellen. Ik zie tegenwoordig heel veel bloggers die het vertelgedeelte precies wat verwaarlozen om producten aan te prijzen of die in drie regels tekst vijf links opnemen om zo een bedrijf gelukkig te maken. Nope. Nope. Nope. Blijf je verhalen vertellen, zelfs al probeer je een product te verkopen. Verhalen zijn leuk en verhalen zorgen ervoor dat mensen een band met je voelen.
  • Je zal waarschijnlijk niet rijk worden met je blog, dus waarom het dan niet gewoon doen voor de leut? Steeds meer en meer lees ik hoe mensen beginnen te bloggen omdat ze gratis producten willen krijgen of geld willen verdienen door samenwerkingen met bedrijven. En ja, je kan een centje bijverdienen met een blog of je kan al eens een product opgestuurd krijgen. Dat is leuk, maar dat heeft ook een keerzijde. Van zodra je samenwerkt met een bedrijf of producten toegestuurd krijgt, hangen daar verantwoordelijkheden aan. Het bedrijf verwacht bepaalde zaken van je. Plus je geeft een deel van je vrijheid en je reputatie op door die samenwerkingen. En laten we eerlijk zijn, in België ga je niet meteen rijk worden met die samenwerkingen (in Nederland ligt dat een beetje anders, heb ik de indruk). Dus doe het gewoon voor de fun. Als er leuke samenwerkingen jouw richting uitkomen: fijn, maar verkoop je ziel niet aan de duivel. Selecteer je samenwerkingen héél zorgvuldig en kies voor de samenwerkingen die bij jou passen, niet alleen die die het meeste geld in het laatje brengen. Zorg er voor dat je blog niet één grote advertentie wordt, want dan neemt niemand jou of je blog nog serieus.

Staar je niet blind op cijfertjes

  • Staar je niet blind op de cijfertjes. Aansluitend bij het vorige puntje: cijfertjes zijn leuk om naar te kijken en ze geven een bepaalde indicatie van hoe het gaat met je blog en wat je eventueel kan verbeteren. Dat zeker. Ik ben fan van cijfertjes en statistieken. Echt. Ik hou ze in het oog, maar ik staar me er niet blind op. Het is niet omdat die ene blogpost wat minder lezers of reacties kreeg, dat het een slechte blogpost was. Misschien was het die dag prachtig weer of speelde België net z’n eerste EK match. Het is niet omdat je op een dag drie Bloglovin volgers verliest, dat het einde van de wereld (of van je blog) nabij is. Cijfertjes geven een indicatie, maar het belangrijkste is dat je fijne verhalen blijft vertellen en content blijft produceren waar je lezers “iets” aan hebben. (Het statistiekje hierboven zijn de bezoekersaantallen van deze blog. Veel ups en downs, maar algemeen gezien toch vooral een stijgende lijn 😉 ).
  • Blogdipjes komen. Blogdipjes gaan. Er waren momenten dat ik hier dagelijks een berichtje plaatste. Er waren momenten dat ik weken niets van me liet horen. En daar is absoluut niets mis mee. Tegenwoordig wordt er zo hard gehamerd op iedere dag consequent bloggen, instagrammen, tweeten, facebooken en wat nog niet. Soms heb je andere zaken aan je hoofd. Soms liggen je prioriteiten even anders. Niemand gaat je kwaad bekijken als je twee weken of zelfs twee maanden niet blogt. Bloglezers zijn meestal zeer begripvolle mensen, dus als je even laat weten dat er iets minder gepost gaat worden, dan begrijpen ze dat zeker wel. Pik de draad terug op wanneer je er klaar voor bent en maak er dan weer het beste van.
  • Eén keer per week bloggen is al meer dan genoeg. Twee keer is leuk. Drie keer is fijn. Vier keer is al best ambitieus. Meer dan vijf keer per week is voor mensen met heel veel tijd. Dus doe maar lekker op het gemakje. Maar als je één keer per week blogt, dan kan je best iedere week op dezelfde dag bloggen. Het is net zoals met je favoriete televisiereeks. Je weet dat die op maandag wordt uitgezonden, dus dan ga je ook maandag op het puntje van je stoel zitten om een nieuwe aflevering te kijken. Met een blog is het net hetzelfde. Als je bezoekers weten dat je iedere maandag een blogbericht publiceert, dan kijken zij vol verwachting uit naar je nieuwe blogbericht op maandag en weten ze dat ze iedere maandag een nieuw stukje mogen verwachten. Stiekem houden we allemaal van routine.
  • De enige manier om vol te houden, is door te plannen. Ik ben me er helemaal van bewust dat dit puntje een beetje in tegenstrijd staat met het vorige puntje en ook met het volgende puntje. Helemaal bewust. En toch is het belangrijk. Ik heb héél lang in het wilde weg geblogd. Pas sinds een paar jaar gebruik ik een blogkalender zodat ik ongeveer weet wanneer ik wat schrijf en publiceer. En laten we eerlijk zijn: de helft van de tijd wordt hier nog altijd last minute geblogd. Ayup. Je bent een chaoot of je bent het niet. Soit. Maar een planning, zelfs al is het maar een vage planning of een paar terugkerende rubrieken kunnen er al voor zorgen dat je zelf wéét wat schrijven op bepaalde tijdstippen. Gewoon een plan hebben, kan voor zoveel rust zorgen in je hoofd zodat je genoeg energie over hebt om ook daadwerkelijk je berichten te schrijven. Plus je bezoekers weten dankzij dat plan en die terugkerende rubrieken ook wat ze kunnen verwachten op je blog. Blogberichten op voorhand inplannen is wat deze blog draaiende houdt. Moest ik dat niet doen, dan verscheen er hier waarschijnlijk niets meer.
  • You do you. Jouw blog is jouw virtuele stekje waar jij de regels bepaalt. Wil jij experimenteren met video? Ga je gang! Wil je misschien eens een podcast uitproberen? Doe gerust! Wil je in plaats van vijf dagen per week nog maar twee dagen per week bloggen? Wil je vanaf nu al je blogberichten in rijm schrijven? Wil je in plaats van te schrijven over beautyproducten plots schrijven over boeken? Wil je producten beginnen verkopen? Wil je je blog iedere maand in een nieuw kleedje steken? Niemand houdt je tegen en niets staat gegrift in steen. Een blog is een geweldige iets om mee te experimenteren! Het biedt zoveel mogelijkheden en zoveel vrijheid! Jij hebt zelf de touwtjes in handen.

Zelf denk ik dat die laatste twee puntjes het allerbelangrijkste zijn. Experimenteren zorgt ervoor dat bloggen zijn charmes niet verliest en gewoon je eigen ding doen zorgt ervoor dat je het graag blijft doen. En het moet natuurlijk plezant blijven, want anders hou je het gewoonweg niet vol. Zeg dat ik het gezegd heb. 😀

Zin om nog meer bij te leren over bloggen en je blog te laten groeien? Ik schreef vorig jaar een online cursus Meststoffen voor jouw Blog waarin ik nog véél meer tips deel en zaken die ik tijdens de jaren leerde. In deze cursus leer je gedurende dertig dagen aan de hand van de nodige theorie, maar ook doe-opdrachten hoe je je blog kan laten groeien, maar ook hoe je het kan volhouden en vele andere dingen. De cursus Meststoffen voor jouw Blog kost normaal gezien €59, maar vanaf vandaag tot en met 30 juni betaal je €49. Eén euro korting per jaar dat ik al aan het bloggen ben op Verbeelding. Lees hier meer en schrijf je dan in voor de cursus »

Gebeurd

Die keer dat Nelson een badass motherf*cker werd

June 13, 2016
Lord Nelson

Die twee katten van ons, die zitten niet heel de tijd binnen. Allesbehalve zelfs. Als wij er zijn, mogen ze binnen en moeten we ze iedere keer met veel gemorrel terug buiten zetten. Als we er niet zijn, dan kunnen ze altijd schuilen in de garage. Of kattenkwaad uitspoken. Dat hoort ook uiteraard tot de opties.

We hebben de indruk dat Vince nooit echt ver van huis gaat. Hij is eerder een huismus die ergens een knus plekje zoekt en vierentwintig uur aan een stuk slaapt. Of dat denken we toch. Nelson daarentegen, daarvan weten we niet altijd waar hij rondhangt. Soms ligt hij samen met Vince uiltjes te vangen in de garage, andere keren is hij letterlijk vogeltjes aan het vangen en staat hij opeens in de woonkamer met een bek vol pimpelmees. Pluimpjes overal, dat spreekt voor zich. En het gekke is dat toen ze jong waren Vince de grote ontdekkingsreiziger was en Nelson eerder het schuwe, onhandige geval. De rollen zijn nu helemaal omgekeerd.

Een paar weken geleden kwam onze grote ontdekkingsreiziger Captain Nelson thuis na één van zijn nachtelijke avonturen. Terwijl hij miauwend en mekkerend om aandacht aan het zagen was (en misschien ook wel wat verse brokken), merkte ik dat zijn linkeroor gescheurd was. Vanaf het puntje van zijn oor tot ongeveer twee centimeter verder was het oor in twee gescheurd. Eén helft hing een beetje slapjes. Maar onze held bleek er zelf geen probleem mee te hebben. De dierenarts werd gecontacteerd en die liet weten dat we het in het oog (oor?) moesten houden. Zolang het niet infecteerde, kon het eigenlijk geen kwaad.

Het is op die momenten dat je je toch afvraagt wat die katten allemaal uitspoken als je er niet bent. Waar trekken ze heen? Nelson komt regelmatig eens terug met duizenden stukjes kleefkruid in zijn vacht. We hebben geen idee waar er in onze woonwijk met proper onderhouden tuinen in godsnaam kleefkruid zou groeien. Ik weet dat er GPS trackers zijn waarmee je je huisdier kan volgen, maar dat zou de pret wel een beetje bederven. Is dat niet net een beetje het aantrekkelijke aan een kat? Dat mysterieuze kantje?

Langs de andere kant blijven er nog veel vragen over die zo’n tracker niet kan beantwoorden. Met welke andere katten gaan ze om? Wat doen ze eigenlijk zo’n hele dag? Vechten ze vaak? Zitten ze achter de dametjes aan? Hoe krijgt een kat een jaap van twee centimeter in z’n oor zodat die uit twee helften bestaat?! Heeft Nelson die wond opgelopen tijdens een gevecht of was hij weer even zijn eigen onhandige zelf en is hij ergens aan een prikkeldraad blijven haken? Waar in godsnaam staat er in onze buurt prikkeldraad?! Of is het gewoon een body modification die momenteel helemaal hip en trendy is onder de katten in onze buurt? Het is een keer iets anders dan een gespleten tong, toch? Aah. Het mysterieuze bestaan van de gemiddelde huiskat.

Nelson ronkte gezwind van de ene dag naar de andere. De wonde genas en er groeide langzaam maar zeker een korstje over de wond. Even leek het zichzelf te genezen, maar we vermoeden dat Lord Nelson het zelf terug heeft open gekrabd. Geen infectie. Geen ramp. Hij eet, hij zaagt om aandacht, hij schrokt zijn eten naar binnen als een echte, ongemanierde holekat, hij doet zijn bekende upward dog (cat?), hij knuffelt maar al te graag, hij functioneert nog altijd als bijzettafeltje waar je alles op kwijt kan,… Maar nu loopt meneer dus permanent rond met die jaap van twee centimeter. En daardoor ziet hij er dus uit als een badass motherf*cker. Iedere wijk heeft wel één kater met een groot litteken of een gespleten oor. Zo’n kater waarvan je weet dat hij de koning van de wijk is. Zo’n kater waarmee de andere katten echt wel geen boel willen. Zo een kater is Nelson nu.

En of het nu komt door een gevecht met een andere kat of omdat hij weer zijn eigen onhandige zelf is geweest, dat laten we in het midden. Helemaal en geheel in het midden. Jawel. Stiekem vermoed ik nog altijd het laatste maar details. Allemaal details.

Wat denken jullie dat katten zoal uitspoken als ze op pad gaan? En zou je het graag weten waar je kat uithangt of vind je het mysterieuze kantje van zijn/haar bestaan wel wat hebben?