Gemaakt

Kleurboeken voor volwassenen | deel 2*

December 7, 2016
Color Your World kleurpakket Stabilo

Een paar jaar geleden kocht ik mijn eerste kleurboek voor volwassenen. Ik begreep toen de hype niet helemaal, maar na één kleurplaat was ik helemaal verkocht. En ja, ik kleur tegenwoordig nog altijd. Het is geen dagelijkse activiteit, maar regelmatig wordt er hier een kleurboek bovengehaald, gewoon omdat het kan.

Intussen heb ik ontdekt dat het voor mij ideaal is om bezig te zijn met iets terwijl ik online lessen volg. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik ben keihard fan van webinars en online videolessen volgen. Never not learning begint stilletjesaan mijn motto te worden. CreativeLive is daarbij zowat mijn favoriete place to be. Je kan er rond alle mogelijke onderwerpen iets nieuws leren gaande van naaien, fotografie tot bedrijfsbeheer. Maar ik ben dus graag met iets anders bezig terwijl ik naar die lessen luister. Tekenen bijvoorbeeld, maar dan ga ik er te hard op in en dan luister ik soms niet meer.

Daarom zijn die kleurboeken zo geweldig. Ik ben bezig met mijn handen, maar kan perfect luisteren en wanneer ik even een stukje heel aandachtig moet volgen, dan leg ik mijn potloden of stiften opzij. In die combinatie luisteren naar iets (online lessen, webinars, maar zeker ook podcasts) en ondertussen kleuren kan ik echt mijn zen vinden. Zo kan ik twee van mijn favoriete bezigheden combineren: leren en creatief bezig zijn. Tienduust hartjes voor die combo.

Tot nu toe kleurde ik voornamelijk met kleurpotloden, maar ik hou eigenlijk wel van kleuren met stiften. Ik heb al een keertje mijn liefde voor mijn Copic markers met jullie gedeeld, maar gewone stiften, die weet ik zeker ook te appreciëren. Je kan er geen fancy kleurovergangen mee produceren, maar de kleuren zijn wel lekker fel. Doordat je niet zo makkelijk kan mengen, moet je soms wat creatiever werken met stiften. Puntjes zetten bijvoorbeeld om een soort van schakering te maken. Of streepjes. Ik hou van kleurpotloden, maar ik hou stiekem van de “beperkingen” van stiften. Het zorgt ervoor dat je er anders mee te werk gaat. Dus toen ik gecontacteerd werd met de vraag of ik de Color Your World kit van Stabilo wilde testen, kon ik natuurlijk geen nee zeggen.

Color Your World is een kleurboek opgebouwd uit dertig illustraties getekend door enkele kunststudenten van de School voor Grafisch Onderzoek in Brussel. En het mag gezegd worden, ze hebben dat goed gedaan. Doordat er verschillende studenten aan dit project hebben gewerkt, zit er een hele waaier aan stijlen in dit boek. Een aantal illustraties zijn supergedetailleerd, bij andere illustraties kan je je dan weer volledig laten gaan met het inkleuren van grote vlakken. De illustraties beelden allemaal een stukje van de wereld uit. Dat kan een plaats zijn, dat kunnen dieren zijn, dat kunnen mensen zijn. Het is een reis rond de wereld die je kan inkleuren.

En dan zijn er natuurlijk ook nog de stiften. Bij mijn pakket zaten 15 Pen 68 stiften. Dat zijn de dikkere Stabilo stiften, niet de bekende Point 88 fine liners (die gele met de gekleurde dop). Je kan het pakket ook kopen met de fine liners als je liever heel fijn werkt. Maar die Pen 68 stiften, die kleuren zalig. Af en toe wordt het wat moeilijker om kleinere details in te kleuren, maar niemand verplicht je om binnen de lijntjes te kleuren. Nope. Daar doe ik in ieder geval niet altijd aan mee. Nah!

Ik heb intussen een kleurenpalet waar ik iedere keer opnieuw naar grijp (zie de kleuren hierboven) omdat ik zo geniet van de helderheid van die kleuren en omdat ik er gewoon zo blij van word. En omdat ik hier een pak fine liners had liggen, ben ik die ook beginnen gebruiken om wat extra details en reliëf toe te voegen aan de ingekleurde prenten. Best of both worlds. 😀

Dus ja, ten huize Verbeelding is de liefde voor kleurboeken voor volwassenen nog altijd zeer groot. Ik denk dat ik intussen drie van dat soort boeken bij elkaar heb verzameld en geen enkel van die drie boeken is zelfs nog maar half vol, maar daar gaat het voor mij niet om. Ik kan me bezighouden met iets terwijl ik bijleer en doordat ik nu drie heel verschillende boeken heb, kan ik ook kiezen met welke stijl en welk medium ik het liefst aan de slag wil. Wil ik kleuren met potloden of met stiften? Wil ik liever bloemetjes en natuurelementen inkleuren of wil ik vandaag een deerne inkleuren die pizza eet? Wil ik een grote prent inkleuren of toch liever iets kleins? Wil ik grote vlakken inkleuren of heel gedetailleerd werken? Zoveel mogelijkheden!

Ik blijf die kleurboeken voor volwassenen een ietwat gekke trend vinden, ik geef het toe, maar het werkt en ik amuseer me ermee. Dus mij hoor je niet klagen. Nope. Nope. In het geheel niet.

Wanneer kleuren jullie in jullie kleurboeken voor volwassenen? Combineren jullie het ook met een andere activiteit? Of heeft de hele kleurboekenhype jullie nooit echt iets gezegd?

*Dit is een gesponsord bericht met dank aan Stabilo

Gebeurd

Die keer dat ik slaagde voor mijn theoretisch rijexamen

December 5, 2016
Hoe ik uiteindelijk dan toch slaagde voor mijn theoretisch rijexamen

Dat theoretisch rijexamen, dat stond al een tijdje op mijn to-do lijstje. Sinds de 28 before 29 lijst om exact te zijn. Alleen was het nooit heel erg dringend. Ik trek mijn plan met het openbaar vervoer en heb dankzij de NMBS geleerd wat geduld is. Als het openbaar vervoer me niet op mijn bestemming kan brengen, dan is er altijd wel iemand waarmee ik kan carpoolen. De benenwagen heeft me ook al op heel wat plaatsen gebracht. Met andere woorden: ik trek mijn plan.

Daardoor was dat theoretische rijexamen nooit prioritair, maar ik besef wel dat een rijbewijs nieuwe deuren zou openen. Een keer naar die vriendin rijden die aan de andere kant van Brussel woont, maar waar ik in totaal bijna twee uur over doe om er te geraken met het openbaar vervoer. Met de zus naar het Boekenfestijn in Mechelen gaan met de auto in plaats van twintigduizend uur onderweg te zijn met de trein. Een keer naar de zee rijden, omdat het kan. Een keer naar the middle of nowhere rijden om een stevige wandeling te maken.

Dus toen het dit jaar weer op mijn lijstje stond, deze keer de 16 van 2016, en ik het einde van het jaar langzaam maar zeker zag naderen, besloot ik er korte metten mee te maken. De reden waarom ik er nooit toegekomen was, is omdat zelfstudie met een boek mijn ding niet is. Twee jaar geleden heb ik zo’n boek gekocht en ik heb er twintig pagina’s in gelezen. Daarna is het boek ergens in een schuif verdwenen en het ligt daar nog altijd stof te verzamelen. Ik ben iemand die luisterend en vooral visueel leert. Mijn notities tijdens mijn jaren journalistiek stonden vol met doodles en tekeningen, maar omdat ik tijdens het tekenen perfect kon luisteren, haalde ik wel altijd goede punten.

Toen bleek dat er hier vlakbij een theorie-opleiding doorging, besloot ik me in te schrijven. Een week lang zou ik iedere avond van 18u30 tot 21u les volgen. En dat was blijkbaar exact wat ik nodig had. Een schoolomgeving om die theorie te leren. Een leraar die vooraan de klas stond en die alles uitlegde. Stiekem ben ik een beetje jaloers op de achttienjarigen waar die theorie gewoon bij in hun lessenpakket zit. Wat. Een. Luxe. Achteraf gezien wist ik al veel van de regels en de betekenissen van de borden. Dat is misschien het voordeel van die theorie te leren op “latere leeftijd”. Je vangt het een en het ander op als je meerijdt met andere mensen. En ja, ik voelde me helemaal bejaard tussen die meisjes van zeventien en achttien.

Tijdens de laatste les deden we een proefexamen. Volgens de leraar een heel moeilijk proefexamen. Met een klein, maar zeer snel bonzend hart, vulde ik de vragen in en ik was er van overtuigd dat ik de 41/50 niet zou halen. Faalangst, dames en heren. The struggle is real. Uiteindelijk was ik de enige die slaagde voor het examen. Ik haalde nipt 41/50. Mijn klasgenootjes zouden allemaal zo snel mogelijk het échte examen proberen te doen. Sommigen zouden het meteen de dag erop proberen, anderen zouden nog even wachten tot de volgende maandag. Ik gaf mezelf een deadline. Zeven december. Vraag me niet waarom, maar dat leek me een goede datum. Maar stiekem plande ik al om donderdag 1 december een eerste poging te wagen. Als het me dan niet lukte, kon ik een week later altijd nog eens proberen.

En zo geschiedde. Afgelopen donderdag trok ik met een klein, maar zeer snel bonzend hart, richting het examencentrum in Haasrode. Met het openbaar vervoer. Uiteraard. Dat spreekt voor zich. Ik mocht plaatsnemen aan een computer in een hele donkere ruimte en voor mij op het scherm verschenen de vragen. Al na tien vragen was ik ervan overtuigd dat ik de 41/50 niet zou halen. De vragen waren zo anders dan de online testjes die ik tot nu toe had gedaan. Ik vermoedde dat ik ieder moment in tranen kon uitbarsten. Faalangst, dames en heren. The struggle is real. Maar ik voerde het tempo wat op, liet de computerstem de vragen niet volledig uitlezen voor ik antwoordde en volgde mijn gevoel bij vragen waar ik het niet zeker van wist.

Resultaat? 47/50. Ja. Faalangst, het doet gekke dingen met je hoofd.

Onderweg terug naar Leuven op de bus besloot ik dat als ik korte metten kon maken met dat theoretisch examen, dat nu al meer dan twee jaar aansleepte, ik ook korte mette kon maken met dat andere puntje op de to-do lijst dat al meer dan twee jaar aansleepte. De kapper. Uuugh. Kappers. Ik stapte binnen bij de dure, maar goede kapper in Leuven en maakte voor vlak na de middag een afspraak. Achteraf wist mijn Fitbit me te vertellen dat ik zenuwachtiger was voor de kapper dan voor het theoretische examen. Mijn hartslag op het moment dat ik de kapper binnenstapte voor mijn afspraak was 126. Honderdzesentwintig. De volgende keer dat iemand nog een keer lacht met mijn kappersfobie, kan ik hen bewijzen dat er écht zoiets is als een kappersfobie.

Dus als u mij nu wil excuseren, ik ben afgelopen donderdag genoeg uit mijn comfort zone gegaan voor de komende twee jaar. Misschien zelfs drie. Ik ga me nu helemaal terug oprollen tot een bolletje en onder mijn donsdeken wegkruipen met een voorraad koekjes en boeken. Over een jaar of twee doe ik nog wel een keer iets engs. En misschien moet ik het dan wat beter spreiden, want mijn god, die donderdag kan niet goed geweest zijn voor mijn hart. Nope. Nope. Minstens twee jaar van mijn leven eraf enkel en alleen op die dag. Pfoeh.

Stiekem heb ik nu wel zin om verder te gaan met mijn rijschoolavontuur. Binnenkort schrijf ik me in voor de praktische lessen en dan gaan we daar ons tanden in zetten. Ik hoorde me gisteren nog zeggen: “Eigenlijk wil ik leren rijden in de winter met sneeuw, regen, in het donker,… Als je in de winter kan rijden, dan is al de rest een eitje, toch?”. Mjah. Eens zien of ik nog achter die logica sta over een paar maanden. Ahum.

Gebeurd

Hoe ik terug leerde slapen

November 28, 2016
Kitty in the window

Ik herinner me heel wat slapeloze nachten. Nachten waarin ik als zeven of achtjarige wakker lag en dan maar besloot in mijn gigantische sprookjesboeken te lezen of in mijn kinderbijbel (het Oude Testament heeft een paar zeer epische verhalen, het nieuwe testament sprak me een pak minder aan). Nachten waarin ik als tiener staarde naar de volle maand. Nachten waarin ik als twintiger uren en uren met een hoofd vol ideeën naar het plafond staarde. En als prille dertiger had ik het zo wel een beetje gehad met die slapeloze nachten.

Ik ben zolang ik me kan herinneren op zoek naar trucjes om me beter te helpen slapen. Lezen helpt meestal wel. Vandaar dat ik zoveel sprookjes ken, vermoed ik. Vandaar ook dat ik voor het slapengaan altijd minstens twee pagina’s moet lezen, maar vaak worden dat er natuurlijk meer. In de oranje studio met de luide buurvrouw, sliep ik altijd met muziek in mijn oren. De beste muziek om mee in slaap te vallen? Luide gipsy punk. I kid you not. Later, toen ik een huis deelde met een paar andere jongedames, ben ik overgeschakeld op good ol’ oordopjes. De afgelopen jaren heb ik geen enkele nacht zonder oordopjes geslapen.

Afgelopen september was mijn slechtste slaapmaand ooit. Dankzij mijn FitBit kon ik de uren dat ik sliep volgen en het was om bij te janken. Er waren weken dat ik gemiddeld drie uur en een half sliep per nacht. Een verklaring voor die slechte nachten was er niet echt. Ik lag wakker en maakte de wildste plannen, maar had de fut niet om ze uit te voeren eens ik wakker was. Dat ik niet optimaal functioneerde met zo weinig slaap, dat moet ik jullie niet vertellen. Het werd dus de hoogste tijd om iets te doen aan mijn slaap, want zo kon het niet verder.

Er werd even langs de dokter gegaan, maar buiten een weekje uitrusten zat er niet veel anders op. Zowel zij als ik zagen slaappillen niet echt zitten. Kalmerende thee drinken voor het slapengaan was geen optie, want dan werd ik om drie uur ’s nachts wakker met een volle blaas. Van de meditatie-oefeningen in de app die ik had gedownload, werd ik letterlijk misselijk. Letterlijk. Vraag me niet hoe dat kan, maar ik heb het opgegeven na een vijftal keer.

Begin oktober was Het Vriendje een week weg met kameraden en bleef ik moederziel alleen thuis. Er lag niemand naast mij in bed waarmee ik rekening moest houden, dus kon ik experimenteren zoveel ik wilde. Die week besloot ik te proberen om zonder oordopjes te slapen. Ik wilde zien of dat een effect had op mijn slaapritme en of ik na zoveel jaren eigenlijk nog zonder kon slapen. Het kostte me enkele nachten, maar tegen het einde van de week sliep ik zonder problemen én oordopjes lekker door.

Sindsdien slaap ik opmerkelijk beter. Er zijn nachten dat ik nog altijd niet aan de acht uur kom, maar met zes of zeven uur slaap functioneer je al een pak beter dan met drie of vier. En nu ik zonder oordopjes slaap, heb ik precies de neiging om slaaptekort in te halen tijdens de weekends. Uitslapen jong, dat was al weer heel lang geleden. En die wilde plannen die ik allemaal heb uitgedacht tijdens die slapeloze nachten in september? Daarvoor heb ik nu de energie om ze uit te werken. Hoppa! Slaap jongens, onderschat het niet. Iedere jonge ouder of eeuwige insomniac kan je vertellen dat slaap heilig is.

Vreemd genoeg heb ik mezelf dus opnieuw leren doorslapen. Het zijn dus niet alleen jonge mama’s en papa’s die daarmee bezig zijn, blijkbaar. 😉

Niet vergeten! Je kan je tot en met maandag 28 november (Cyber Monday) inschrijven met 20% korting voor Meststoffen voor jouw Blog. De cursus kost dan in plaats van €59 slechts €47.