Gelezen

Ja, ik wil niet

June 28, 2015

Ja, ik wil niet - Eliza KennedyEen paar weken geleden kreeg ik een mailtje met de vraag of ik misschien interesse had om Eliza Kennedy te interviewen in Amsterdam omdat ze op tournee was met haar debuutroman Ja, ik wil niet. Ik zou maar al te graag auteurs gaan interviewen voor mijn blogje, maar laten we realistisch zijn, soms moet je gewoon op je werkplek zitten en je werk doen omdat dat nu eenmaal de rekeningen betaalt. Ik mailde wel terug dat het boek interessant klonk en of ik er alsjeblieft een recensie-exemplaar van kon krijgen in ruil voor een eerlijke recensie. En zo geschiedde, met dank aan Xander Uitgevers.

Lily Wilder is een vrijgevochten advocate die nogal houdt van mannelijk schoon. Over zes dagen trouwt ze met Will. Lieve, intelligente Will die altijd voor haar klaar staat. Een droom van een man, maar Lily krijgt niet genoeg van al die andere mannen. De week voor haar huwelijk dreigt één grote ramp te worden. Er zijn problemen met een grote client op het werk. Deze grote client is een energiebedrijf dat misschien een heel klein beetje fraude heeft gepleegd en Lily moet dat nog snel snel voor haar grote dag zien op te lossen. Haar toekomstige schoonmoeder is niet zo blij met haar toekomstige schoondochter en zelfs Lily’s eigen familie raadt haar af om door te gaan met de trouw. Daarnaast weet ze eigenlijk nog altijd niet of ze nu eigenlijk wel echt houdt van Will. Wil ze haar losbandige bestaan omruilen voor een monogaam leven? Is ze daar klaar voor?

Ik had het vorige week nog over Laat me nooit alleen en schreef toen dat ik niet goed wist wat er van te denken. Er zijn altijd zo’n paar boeken per jaar waarbij ik moeite heb om er een uitgesproken mening rond te vormen. Ja, ik wil niet was er ook zo eentje.

De eerste honderd pagina’s waren een ware verschrikking. Het hoofdpersonage is een onbeschoft rotwijf dat het woord respect vermoedelijk nog nooit heeft gehoord. Op de koop toe zijn die eerste honderd pagina’s verschrikkelijk geschreven. Alsof de auteur er nog even moest in komen. Ja, het is een debuutroman, maar dat is geen reden om dit goed te praten. Korte zinnen die je echt het gevoel geven dat je een kleuterboek aan het lezen bent, personages die drie cocktails drinken tijdens een gesprek waarin ze twee of drie zinnen tegen elkaar zeggen (geen mens dat dat aankan of je nu algemeen gezien veel drinkt of niet),… Ik voelde mijn IQ met minstens 30 punten dalen terwijl ik het begin van dit boek aan het lezen was. Het wordt ietsje beter na één specifieke scène waarin Lily haar waarde laat zien als advocate. Dat komt waarschijnlijk omdat de auteur zelf opgeleid is als advocate en even gewerkt heeft als advocate. Schrijf wat je kent en zo. Soit. Het niveau van het boek blijft doorgaans nogal langs de lage kant en uiteindelijk komen alle clichés die je verwacht wel aan bod. En het zijn behoorlijk wat clichés op een hoopje.

Wat ik wél goed vond aan dit boek is dat ondanks het feit dat Lily echt het meest irritante hoofdpersonage in de geschiedenis der hoofdpersonages is, ze wel op komt voor zichzelf en waar ze in gelooft. Zij vindt niet dat ze als vrouw geen plezier mag halen uit seks en losse flirten. Eerlijk gezegd, dat ben ik nog niet veel tegengekomen in de gemiddelde chicklit waar de meisjes wachten op hun prins op het witte paard en volop voor de monogame happily ever after gaan. Dat gedeelte van het boek was zeer verfrissend en was een keer iets anders dan anders.

Aan het einde van zo’n boekrecensie stel ik mezelf altijd de vraag: zou ik dit boek aanraden aan jullie, mijn dierbare lezers? En om eerlijk te zijn weet ik het niet zo goed. Op zich is het een entertainend boek dat leest als een trein en je moet er nauwelijks bij nadenken. Het lijkt me geweldige zwembad-lectuur. Is het een goed boek? Mwah. Is het een must read? Mwah. Is het de nieuwe Bridget Jones zoals het boek wordt aangekondigd? Mwah. Ik denk dat Eliza Kennedy zichzelf als auteur en haar vertelstem nog een beetje moet zoeken, maar er is potentieel.

Wil je je toch wagen aan Ja, ik wil niet? Op Bol kan je een papieren versie vinden voor €18,95 en een digitale versie voor €7,99.

Gebeurd

Verjaardagswishlist bis

June 26, 2015
Verjaardagswishlist

Het Vriendje en ik, wij zijn op veel vlakken nogal het tegenovergestelde. Hij is wat perfectionistischer van aard, ik ben wat chaotischer. Hij kan nooit afspraken onthouden, ik kan heel goed afspraken onthouden (en data in het algemeen). Hij is groot, ik ben klein. Hij is mager, ik ben mollig. Nog zo ééntje is dat ik heel goed ben in kadootjes raden én ze geheim houden en hij heel slecht is in kadootjes raden én ze geheim houden.

Hij had me laten weten dat hij al een kadootje had gekocht voor mijn verjaardag en dat was eerder deze week toegekomen. Heel stiekem was hij dat gaan inpakken nadat hij minstens drie keer had gevraagd of hij het nu nog niet mocht geven, want hij wou het zo graag geven. Een kleine maand wachten tot aan mijn verjaardag bleek moeilijker te zijn voor hem dan voor mij. Deze avond tijdens het eten zei Het Vriendje opnieuw dat hij zo graag al mijn kado wilde geven en ik hield voet bij stuk dat ik het pas wilde krijgen op mijn verjaardag. Maar hij mocht me altijd een tussendoorkadootje geven, als persé iets wilde geven.

“Een tussendoorkadootje. Wat voor een beest is dat?” hoor ik jullie denken. Laat ik even eerlijk zijn, Het Vriendje en ik, wij zijn geen romantische mensen. Wij staren niet eindeloos in elkaars ogen, zitten niet constant aan elkaars lijf en eigenlijk zijn de koosnaampjes die we voor elkaar hebben begonnen als grap. Omdat we niet zo romantisch ingesteld zijn, kopen wij elkaar ook zelden tot nooit kadootjes. Geen gigantische ruikers rode rozen, zomaar, omdat het kan, hier ten huize Verbeelding. Nooit. Jamais. En dus zijn we begonnen met tussendoorkadootjes, want iedereen krijgt graag kadootjes. We kopen elkaar dan kleine dingen om de andere te verrassen: een boek, herbruikbare plastic winkeltassen, een Nintendo Amiibo, pantoffels,… Het is niet razend romantisch, maar het is al meer dan daarvoor.

“Wat zou je dan graag hebben als tussendoorkadootje?” vroeg Het Vriendje.
“Ik weet niet,” antwoordde ik met mijn mond vol, want naast niet romantisch zijn we hier ten huize Verbeelding ook niet echt welgemanierd, “Een boek of zo,”
“Jamaar, daar weet ik niets van,”
“Bloemen, da’s ook tof. Of uhm… bruisballen. Ja, bruisballen lijken mij ook wel fijn! Ik wilde nog zo’n Lush verwenpakket op mijn verjaardagswishlist zetten, maar ik dacht er te laat aan,”
Op die moment verscheen er een glinstering in de ogen van Het Vriendje en speelde er een kleine glimlach om zijn mond. Ik wist hoe laat het was. Onbewust had ik weer mijn verjaardagskadootje geraden. Het gebeurt helaas vaker dan je zou denken dat ik perongeluk kadootjes raad. Het Vriendje begon ronduit te vertellen over het kadootje en vroeg opnieuw of ik het nu al wilde krijgen. Opnieuw antwoordde ik nee, maar dat weerhield hem niet om honderduit te vertellen. En nee, het zijn geen bruisballen of een Lush verwenpakket, maar het heeft er wel iets mee te maken. En stiekem, heel stiekem, vind ik het nu al een fantastisch kado, want het is een kado waar is over nagedacht geweest en dat eigenlijk helemaal bij mij past. Het Vriendje, dames en heren, hij is toch wel een held hoor.

Het grappige aan de hele situatie is dus dat ik, eerlijk waar, nadat ik het vorige blogbericht had gepubliceerd in de badkamer stond en me bedacht dat producten van Lush krijgen voor mijn verjaardag ook wel schitterend zou zijn. Eigenlijk hou ik wel van uitgebreid badderen en in deze drukke tijden kan zo’n heerlijk warm bad mét bruisbal toch wel bijzonder veel deugd doen. Dus ja. We zijn dan misschien op behoorlijk wat vlakken tegenpolen en we zullen waarschijnlijk nooit uitgeroepen worden tot Klefste Koppel 2015, maar we verstaan elkaar en we zijn verdacht goed in de perfecte kado’s kopen voor elkaar. Die kado’s niet verklappen tot de dag waarop het kado gegeven wordt, dat is nog een klein werkpuntje, maar we komen er wel. 😉

Kunnen jullie kadootjes goed geheim houden? Of is het ook een uhm… klein werkpuntje bij jullie?

Foto: stocksnap.io

Gebeurd

Verjaardagswishlist

June 24, 2015
Verjaardagswishlist

Vorig jaar was het al een probleem, met kerstmis is het standaard een probleem en nu heb ik het weer vlaggen. Ik weet nooit wat te vragen voor verjaardagen en feestdagen. Nooit. Dus meestal haal ik mijn schouders op en zeg ik: “Kies maar iets, ik ben met alles tevreden,” en dat is ook zo.

Het begint intussen een jaarlijkse gewoonte te worden. Ieder jaar probeer ik hier op mijn blog een lijstje te maken met dingen die ik wil voor mijn verjaardag en dan moet ik me in allerhande bochten wringen om toch minstens drie items te bedenken. Drie is al veel voor mij. Maar blijkbaar komt dat lijstje al eens van pas voor mensen die op zoek gaan naar een kado voor mij. Dus hierbij doe ik nog eens een poging.

  • Boeken. Dat spreekt voor zich. Boekenbonnen zijn ook altijd een schot in de roos, maar blijkbaar is het tegenwoordig not done om een bon van eender wat te geven. Ik heb absoluut geen problemen met bonnen, maar voor de mensen die daar maar niets aan vinden en iets écht willen geven, dan zijn er drie opties: geef me één van je favoriete boeken kado, ga een stripwinkel binnen en koop een graphic novel (The Sculptor steekt al effe mijn ogen uit, alleen houdt het prijskaartje me nogal tegen) of werp eens een blik op mijn te-lezen-lijst op Goodreads en kijk of er daar iets je aandacht trekt. Er staan momenteel 347 items op die lijst. Inspiratie genoeg, lijkt me.
  • Een heerlijke kampeerstoel. Niet dat we gaan kamperen, maar gewoon een stoel waarin ik lekker relax in de tuin kan lezen lijkt me zalig. Ik zat een tijd terug in een Lafuma stoel en dat was bijzonder comfortabel.
  • Een wandelboekje. Ik ben de laatste tijd helemaal in wandelmodus geschoten. Ik steek het allemaal op de geocaching. Ayup. Er zijn hele toffe wandelboekjes te vinden waarin kortere en langere wandelingen staan.
  • Eens lekker gaan eten. Ik kan keihard genieten van een lekkere maaltijd met fijn gezelschap. Soms moet dat echt niet meer zijn en dat moet zeker ook niet in een sterrenrestaurant zijn.

Woehoe! Ik ben aan vier items geraakt. Vorig jaar is het me gelukt om tot aan zeven items te geraken, maar dat moet een uitzondering geweest zijn.

Het Vriendje heeft sinds een paar jaar een tactiek waarbij hij alles wat hij wil gewoon in een Google Doc bijhoudt op de moment dat hij iets tegenkomt dat hij wil. Ik zou dat ook beter eens beginnen doen, maar dan is en blijft de vraag nog altijd wat ik wil krijgen als kado. Het antwoord op die vraag blijft: “Geen idee. Kies maar iets, ik ben met alles tevreden”. Dat is dan nog het beste aan heel de situatie. Het maakt écht niet uit wat je me geeft, zolang je er een beetje over nagedacht hebt, ben ik superblij. Je wil niet weten hoe blij ik ben met een doos koeken. Serieus. Enkele jaren geleden kreeg ik voor Secret Valentine een pot vol ingrediënten om koeken te maken én die koeken worden tot op de dag van vandaag nog bijna maandelijks gemaakt hier ten huize Verbeelding. Niet met de ingrediënten in die pot natuurlijk, want die zijn al lang op en zouden al lang slecht zijn, maar met het receptje dat er bij zat. Dus. Voor mij mag het al zo eenvoudig zijn als koeken en een receptje voor die koeken.

Ben ik nu echt de enige die nooit weet wat vragen? Of hebben jullie ook last van dit probleem? Hoe pakken jullie dat aan? Hebben jullie een Pinterest bord waarop jullie alles bijhouden of hebben jullie ook zo’n Google Doc zoals Het Vriendje?

Foto: stocksnap.io