Gelezen

Die keer dat de “ongelezen in mijn boekenkast” lijst nog een staartje kreeg

February 12, 2016

Herinneren jullie zich dat filmpje dat ik maakte waarin ik alle ongelezen boeken in mijn boekenkast af ging? Dat filmpje waarbij het schaamrood me op de wangen verscheen? Ik kwam tot de ontdekking dat er eigenlijk nog meer ongelezen boeken rondslingeren ten huize Verbeelding. Jawel. Schaamtelijk.

YouTube Preview Image

Er kwamen ook nog een paar nieuwe boeken bij, want waarom nu ook niet? Ooit. Ooit lees ik ze allemaal. Eerlijk waar.

En heel misschien ging ik vandaag ook naar het Boekenfestijn in de Brabanthal. Want heel misschien moest ik toevallig vandaag naar de boekhouder en de boekhouder zit toevallig in de buurt van de Brabanthal waar het dus toevallig vandaag Boekenfestijn was. Toevallig vonden ook twee boeken hun weg naar mijn tas en toevallig hebben die boeken intussen een plaatsje geclaimd in mijn boekenkast. Allemaal zeer toevallig. Echt waar.

Kijk, je hebt vrouwen die hun geld uitgeven aan veel te dure, uiterst oncomfortabele schoenen, aan kleren die helemaal in de mode zijn om na zes weken weer helemaal uit de mode te zijn of aan make up die uitgebreid getest is op dieren of god weet wat. Allemaal niks voor mij. Nope. Ik geef met zeer veel plezier mijn zuurverdiende centen uit aan boeken. Ieder z’n ding. En als er ooit een zombie apocalyps uitbreekt of we bereiken peak oil, dan heb ik aardig wat papier in huis om een vuurtje mee te stoken. Nah. #sorrynotsorry

Gelezen

Cruel Beauty

February 7, 2016

Cruel BeautyIk heb al veel hervertellingen gelezen van De Schone en Het Beest. De ene al wat beter dan de andere. Cruel Beauty van Rosamund Hodge was zonder twijfel mijn minst favoriete hervertelling tot nu toe.

Nyx is zeventien wanneer ze op het punt staat te trouwen met de kwaadaardige demon die regeert over het land. Ze weet al haar hele leven lang dat die dag er zat aan te komen en haar vader heeft haar jarenlang onderwezen in de magische kunsten. Zo kan Nyx, eens ze getrouwd is met de demon, hem doden en het land bevrijden. Alleen had niemand er op gerekend dat de demon in kwestie wel eens een charmeoffensief zou kunnen beginnen.

Het was alsof de auteur een lijstje had genomen met dingen die zogenaamd werken binnen Young Adult en ze al die elementen dan maar in haar verhaal heeft geramd. Want dat verkoopt. Ah ja.

We hebben een hervertelling, we hebben insta love (twee keer zelfs), we hebben een love triangle (uiteraard), we hebben ZO VEEL teenage angst dat het niet meer schoon is, we hebben een hoofdpersonage dat uitverkoren is om het kwaad te bestrijden en natuurlijk hebben we ook uitvoerige vreemde lichamelijke beschrijvingen van de jongemannen in dit verhaal. Sorry, maar ik ben echt niet geïnteresseerd in hoe de nek of schouder van een demon eruit ziet, zelfs niet al is hij een adonis. Soit.

Het begin van het verhaal was best nog ok. Er werd een magisch systeem voorgesteld dat interessant klonk en de wereld had een Oud-Griekse invloed, wat ik wel wist te smaken. Het hoofdpersonage is niet het meest zachtaardige, tere wezentje op deze planeet en ze weet wat haar lot is, hoewel ze dat lot misschien niet helemaal omarmt. Maar dan begint het gezaag en het geklaag. Oh boy! Zo’n dikke honderdvijftig pagina’s aan een stuk gaat het over hoe haar papa haar nooit graag zag, want haar zus was zijn favoriet en hoe zij zelf een verbitterd hart heeft en bladibladiblah. Ad nauseam. Kind, we weten hoe het zit. Het leven is hard. Deal with it.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat ze constant meedraait met de wind. Een personage zegt haar dat ze een ander personage moet doden? Dat wordt haar levensdoel. Een ander personage zegt dat hij verliefd is op haar? Dan is zij ook verliefd op hem en dat al nadat ze welgeteld tien minuten met hem heeft doorgebracht. Yup. Of wacht, het andere personage zegt dat HIJ verliefd is op haar? Awel, dan is zij ook verliefd op hem. Ze besluit zélf dat ze een personage toch maar niet gaat vermoorden, tot nog een ander personage haar zegt dat ze dat wel moet doen. Dan besluit zij dat ze dat personage toch maar moet vermoorden. Geweldige ruggengraat, die heldin van ons. Echt waar. Chapeau. Er werd tijdens deze honderdvijftig pagina’s meerdere keren de neiging om met dit boek te gooien onderdrukt.

Daarnaast had ik echt moeite met de auteur zelf die elementen van verschillende verhalen in dit boek heeft gestoken en dan zoiets had van: “Ha! En niemand zal ooit doorhebben dat dit element niet van mezelf komt,”. De zelfingenomenheid straalde er op bepaalde momenten vanaf. Dit boek was uiteindelijk een mengeling van Griekse mythologie, Dr. Jekyll en Mr. Hyde, Blauwbaard, Repelsteeltje en De Schone en Het Beest uiteraard. Ik had heel de tijd het gevoel dat de auteur wilde laten zien hoeveel ze wel niet kende en met die kennis te koop wilde lopen. Net daardoor liep het in mijn ogen volledig mis met het vertellen van dit verhaal. Het plot was zeer zeer zeer matig. Van zodra het tweede mannelijke personage werd voorgesteld wist ik hoe laat het was en dan had het boek ongeveer nog bwah… tweehonderdvijftig pagina’s te gaan.

Iedere aandachtige lezer weet hoe de vork aan de steel zit omdat het er vingerdik op ligt. Als de personages dan ook nog eens bijzonder “meh” zijn en er elementen worden geïntroduceerd die eigenlijk niet echt duidelijk worden verklaard, laat staan worden gebruikt (het hele magische systeem), maar alleen als deus ex machina worden gebruikt… Nope. Nope. Foute boel. Er zaten té veel elementen in dit boek en daardoor is het een rommeltje geworden en kon het me absoluut niet bekoren.

En dat voor een Schone en Het Beest hervertelling, potdekke. Normaal gezien geef ik die altijd een vier of een vijf. Oh well.

Toch benieuwd naar dit boek? Het is verkrijgbaar via onder andere Bol.com. Daar kan je de papieren versie kopen voor  €10,49 en een digitale versie voor €13,78.

EDIT // Ik heb trouwens een vermoeden dat Freud dit boek zeer interessant zou hebben gevonden, want volgens mij zegt het toch het één en het ander over de belevingswereld van de auteur. Just saying.

Gelezen

Uitlezen of opzij leggen?

February 5, 2016
Uitlezen of opzij leggen?

Als je veel leest, dan ga je altijd wel een keer een boek tegenkomen waarvan je denkt “meh”. De ene keer heb je de energie om je erdoor te worstelen, de andere keer lukt het je voor geen meter. Maar wat doe je dan? Worstel je verder en lees je het boek uit of leg je het boek opzij en kijk je er niet meer naar om?

Zelf probeer ik ieder boek dat ik begin uit te lezen. Vorig jaar was er welgeteld één boek dat ik bewust opzij heb gelegd omdat ik na ongeveer 15% wel door had dat het absoluut niets voor mij was. Het ging toen om een boek dat ik moest lezen voor het leesclubje. Ik wist dat ik er de keer dat we dat boek gingen bespreken niet bij kon zijn, dus het leek me geen ramp dat ik het niet uitlas. Maar nu heb ik hetzelfde voor. Deze keer met Daar is hij weer van Timur Vermes. Toevallig weer een leesclubboek.

Kruimel had me al gewaarschuwd op Goodreads. Ze had een reactie achtergelaten waarin ze schreef dat het haar maar niet lukte om door het boek te raken. Het ding is dat Kruimel haar leessmaak en de mijne vrij goed overeenkomen. Dus als zij een boek niet helemaal top vindt, dan bestaat de kans dat ik dat ook niet helemaal geweldig zal vinden. En zo geschiedde.

Ik zit nu ongeveer in de helft van Daar is hij weer en de eerste honderd pagina’s waren ok, maar na die honderd pagina’s had ik het er wel mee gehad. Hitler die opeens opduikt in de 21ste eeuw was leuk… voor ongeveer honderd pagina’s. Daarna wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde en is de lol er zo wel een beetje af. Oh! En als we het toch hebben over grappen. Er is één grap die moest uitgelegd worden door de vertaler in een voetnoot. Letterlijk. Het is een grap die werkt in het Duits, maar die in een vertaling gewoon op niks slaat. Dat was bij mij ook een dooddoener om eerlijk te zijn. Soit. Dit moet uiteraard geen recensie worden van het boek in kwestie.

Ik heb mezelf lang voorgehouden dat ik een boek dat ik begin ook moet uitlezen. Dat is een beetje zoals die gekke kronkel dat je je bord moet leeg eten. Ook die regel klopt niet helemaal. Als je geen honger meer hebt, moet je jezelf niet forceren om toch alles op te eten. Waarom zou ik mezelf dan forceren om dan toch een boek uit te lezen en daardoor misschien weer in een reading slump terecht komen?

Het ding is dat ik momenteel even niet de energie heb om er in verder te lezen. Het boek dat ik hiervoor las, Cruel Beauty van Rosamund Hodge voor de geïnteresseerden, was ook niet bepaald een van mijn favorieten en dat heeft zowat al mijn worstel-goesting opgeslokt. Ik weet dat ik Daar is hij weer best uitlees om erover mee te kunnen praten tijdens het leesclubje. En hoewel ik heel graag wil meepraten, heb ik toch besloten het te laten voor wat het is. Ik heb meer dan tachtig boeken in mijn boekenkast staan die ik wél wil lezen. Waarom dan tijd verspillen met een boek dat me helemaal niet kan boeien en waar ik me zelfs aan erger?

Ik heb na ongeveer de helft te hebben gelezen een mening gevormd over dit boek, namelijk dat het niets voor mij is, dat ik mij er aan erger, dat ik een verhaal mis, dat het moeilijk doen is om moeilijk te kunnen doen, dat het weer zo’n gehypet boek is dat eigenlijk de moeite niet waard is en dat het mij niet genoeg kan boeien om verder te lezen. Punt. Dat is ook een mening over een boek. Daarmee kan ik ook naar het leesclubje stappen en daarom ga ik het ook afvinken als “gelezen” in Goodreads, maar ga ik het één ster geven. Nah.

Durven jullie al eens boeken opzij te leggen die niet in de smaak vallen? Of blijven jullie verder ploeteren tot het helemaal uitgelezen is. Vinden jullie dat je na het lezen van de helft van een boek (of minder) je een duidelijk mening kan vormen over een boek?