Gelezen

De Wezens

August 13, 2017

Een paar weken geleden las ik How to Stop Time van Matt Haig en dat boek was voor mij een schot in de roos. Nadat ik het had uitgelezen, ben ik meteen naar de bib gegaan en heb ik De Wezens van dezelfde auteur uitgeleend, want ik wilde meer. Meer van die schrijfstijl. Meer van die vertelstijl. Meer. En dat kreeg ik.

Op een natte vrijdagavond lost professor Andrew Martin aan de Universiteit van Cambridge een van de grootste wiskundige raadsels op. Maar dat is niet helemaal naar de zin van een aantal buitenaardse levensvormen. Zij sturen één van hen naar de aarde en hij (zij? het?) neemt het lijf en leven van Andrew Martin over. En voor dit wezen is alles nieuw. Hij (zij? het?) komt met de nodige vooroordelen naar onze planeet, maar al snel ontdekt hij (zij? het?) dat het hier al bij al nog niet zo slecht is. Het gaat zelfs zover dat hij twijfelt of hij (zij? het?) wel de taak wil uitvoeren waarvoor hij (zij? het?) naar deze planeet is gekomen, want alles begint hier meer en meer als een thuis te voelen desondanks alle vreemde gewoontes en minderwaardige technologie.

Ik weet niet hoe het komt, maar Matt Haig lijkt perfect te weten wat ik graag lees. Hij neemt verschillende elementen, vormt daarmee een verhaal en ik ben er weg van. Daar waar hij in How to Stop Time aan de slag ging met geheime vennootschappen, geschiedenis en tijdsprongen, ging hij in De Wezens aan de slag met buitenaardse levensvormen en al hun krachten, korte chatachtige berichten en een moord hier en daar. Hij schrijft boeken waar ik helemaal in kan verdwijnen.

Net zoals bij How to Stop Time is dit boek zoveel meer dan alleen de korte inhoud. Er zit zoveel meer in dan een buitenaardse levensvorm die naar de aarde komt en probeert door te gaan als een mens. Dat is het verhaal en dat op zich is al entertainend genoeg, want een niet-mens dat naar de mensheid kijkt, dat is met momenten ontzettend grappig. Maar er is zoveel meer aan dit boek. Een naamloos buitenaardse levensvorm dat de mensheid bekijkt vanuit zijn standpunt, is op zich een interessant verhaal, maar alle wijsheden die in het boek zitten maken het helemaal af. En ik ben helemaal weg van hoe Matt Haig een interessant verhaal kan koppelen met diepgaande ideeën over liefde en mens zijn en hoe hij zijn verhalen van melancholisch naar hoopvol en warm kan laten gaan.

Een hoofdstuk dat ik er nog regelmatig eens zal bijnemen, is het hoofdstuk waarin Andrew een brief schrijft aan zijn zoon. In die brief geeft hij “advies aan de mens”. Sommige puntjes op die lijst zijn hilarisch en zijn een knipoog naar de rest van het verhaal (draag kleren). Andere puntjes zijn adviezen waar je best naar kan beginnen leven als je dat al niet doet of die je aan het denken kunnen zetten. Het is een lijst die je soms gewoon eens moet lezen om te weten dat alles ok is. Dat ene hoofdstuk voelde als een heerlijk warm deken aan. Dat ene hoofdstuk maakte het boek helemaal af.

Ik had nooit gedacht dat ik een boek waarin wiskunde nogal centraal staat zo geweldig zou vinden. En ja, lieve mensen, het klinkt allemaal heel science fiction achtig en ik weet dat heel wat mensen daar op afknappen (boe!), maar het is zoveel meer dan dat. Het boek gaat over een vader en zijn zoon. Over een man en zijn vrouw. Over de mens en zijn trouwe viervoeter. Over wat thuis is. Over keuzes maken. Over liefde. Over mens zijn. Dat science fiction gedeelte, dat is een jasje voor dat alles. Daaronder zit er een boek dat je geloof in de mensheid herstelt. Daaronder zit een pareltje.

De Wezens is verkrijgbaar bij de betere boekhandel. Online kan je het ook vinden bij onder andere bol.com. Daar kost de papieren versie €19,99 en de digitale versie €9,99. Blijkbaar staat het boek ook op Kobo Plus, voor de liefhebbers.

Beebje Gebeurd

Licht, lucht, liefde en wat nog?

August 11, 2017

Jaren en jaren en jaren geleden was deze topmadame aan het stoppen met shoppen, maar was ze tegelijk in verwachting van haar oudste. Ze stelde toen de vraag aan haar lezerspubliek wat er écht onmisbaar was voor kinderen. Vreemd genoeg is dat een artikel dat me altijd is bijgebleven en waarvan ik heb gezegd: “als er ooit een kindje bij mij onderweg is, dan post ik een gelijkaardig bericht,”.

Nu ik zwanger ben, sta ik echt perplex van de babyindustrie. Ze slaan je met alles om je oren, de gekste dingen eerst, en om eerlijk te zijn interesseert het me bijzonder weinig. Ik ben van het principe dat een kind niet veel nodig heeft, want uiteindelijk deden onze grootouders en voorouders het ook met beperkte materialen. Er was geen babycook. Er was geen fancy, elektronische luieremmer. Er was geen lampje dat verkleurt als het te koud is in je kamer. Of iets dergelijks. De meeste van die kinderen zijn ook grootgebracht zonder al te veel kleerscheuren.

Mijn zus heeft de hele babyuitzet van haar kinderen bijgehouden en die mag ik uiteraard lenen. Lekker handig. Dat zorgt ervoor dat we heel weinig moeten aankopen en dat ik niet te veel geconfronteerd moet worden met babywinkels. Maar er zijn toch een paar zaken die ik graag zou willen die zij niet heeft. Zaken die me interessant lijken of die de afgelopen zes jaar zijn opgekomen (de jongste van mijn zus, mijn dierbaar petekindje, trekt in september naar het eerste leerjaar!). Een draagdoek is zo één van die dingen en die kreeg ik al tweedehands van een lieve ex-collega. Lang leve tweedehands en lang leve lieve mensen. Een cosleeper gaat hier ook van pas komen, wegens eigenlijk geen ruimte voor een aparte babykamer momenteel. Dus Beebje gaat even bij ons op de kamer moeten slapen en dan is een cosleeper handig. Een babynestje lijkt me wel wat omdat het de geur van thuis overal mee naartoe neemt, maar dat item is zeker geen must. En wasbare luiers. Daar zou ik ook graag mee experimenteren. En dat is het zo’n beetje.

Voor de rest maak ik me eigenlijk weinig zorgen om de uitzet. De basics zijn er dankzij de babytheek van de zus. Wel, meer dan de basics zelfs. Een vriendin die begin vorig jaar mama is geworden, maakte een gigantische lijst van wat je eigenlijk allemaal nodig hebt en wat je allemaal op een geboortelijst kan zetten. Die lijst werd onlangs vergeleken met de inventaris van de babytheek. Daaruit bleek dat we eigenlijk maar een paar zaken niet hebben: een babyfoon (toch wel interessant), een park (lijkt me ook wel fijn) en nog een paar prutsen. Voor de rest is alles er. Alles. Lakentjes. Kleertjes. Een badje. Een Maxi Cosi. Een buggy. Rare dingen waar ik niet helemaal van weet waarvoor ze dienen. Zelfs massa’s babyspeelgoed dat er nog zo goed als nieuw uitziet.

Maar toch ben ik nog een geboortelijst bij elkaar aan het klikken, want mensen geven nu eenmaal graag een kadootje bij een geboorte. En ze geven liever een kadootje dan een centje, zo blijkt. Ik heb dan liever dat ze iets geven wat we zelf leuk of nuttig vinden, dan dat ze er staan met kleertjes die we niet mooi vinden (dames, heren, ik heb een bloedhekel aan pastelkleuren, maar ook de zwart wit grijs trend in babykleding doet me niet zoveel) of het zoveelste knuffeldoekje (naar het schijnt wordt dat nogal door uw strot geramd, die knuffeldoekjes, als kadootje). Er staan intussen al een zotte hoeveelheid tetradoeken op, want dat is blijkbaar een wondermiddel, en een paar dekentjes, een paar badhanddoeken en een badcape of twee, maar voor de rest is het nogal magertjes.

Dus hierbij mijn vraag aan de jonge moeders aan de andere kant van het scherm: wat is het ene item dat jij absoluut niet had kunnen missen tijdens de eerste maanden/het eerste levensjaar van je kleintje? Wat is een item dat je eigenlijk zelden tot nooit gebruikt hebt? Wat is volledig overroepen? Wat heeft een kind naast licht, lucht, liefde en af en toe een (borst)melkske nodig?

Gebeurd

Meststoffen Meetup bij Mr. Bean

August 9, 2017

Het was weer de hoogste tijd om eens samen te komen met de deelnemers van Meststoffen voor jouw Blog, de online cursus rond bloggen die ik een paar jaar geleden op poten zetten. We waren al een keertje samengekomen in Antwerpen en al eens in Gent en nu was het tijd voor een samenkomst in mijn home town Leuven.

Het probleem met Leuven is dat het een studentenstad is. Horeca uitbaters beseffen dat maar al te goed, dus een leuk plekje vinden om te brunchen op een zondag met een grote groep is niet evident. Ik had er mijn hoofd al eens over gebroken en ook Gerhilde, die alle meetups tot nu toe organiseerde, geraakte er even niet uit. Uiteindelijk contacteerde zij Thomas van Mr. Bean, een leuke koffiebar vlak achter het station van Leuven. Hij was zo sympathiek om zijn zaak speciaal voor ons te openen op een zondag. Tienduust hartjes voor Thomas.

Mr. Bean en ik, wij hebben sinds een paar maanden een band. In juni had ik er afgesproken met een potentiële klant en omdat ik veel te vroeg was voor de afspraak, had ik mij er neer gevleid in een stoel en was ik beginnen werken op mijn laptop. Er is een heel groot raam waardoor je het verkeer in het oog kan houden. Ideaal als je je gedachten een beetje wil laten rondzwerven. Omdat de sfeer er zo fijn was en ik wel eens vaker wilde werken bij Mr. Bean, plaatste ik een oproep voor Team Tuttefrut om te vragen of iemand met mij wilde co-worken bij Mr. Bean. En zo geschiedde. Intussen werd er daar al een paar keer gewerkt (of iets minder gewerkt en wat meer getetterd, maar details) en ik blijf het een geweldig plekje vinden. Mr. Bean was dus geen vreemde voor mij toen ik daar op die laatste zondag van juli binnenstapte.

Er waren een aantal tafels tegen elkaar geschoven zodat er één lange tafel werd gevormd waar we met z’n allen aan konden zitten. Er waren heerlijke bagels (ééntje extra had gemogen) en slaatjes, vers fruitsap en wat bubbels, gezellige babbels en desserts die overheerlijk roken. Brownies zo groot als bakstenen, Oreo cheesecake om u tegen te zeggen en chocolademuffins waarbij je spontaan begint te kwijlen. Die laatste, die moest ik aan mij laten voorbijgaan natuurlijk, maar er was een vegan alternatief met een beetje kokosbloesemsuiker en daar heb ik toch met veel plezier mijn tanden in gezet. Maar op mijn to-do lijst na mijn zwangerschap staat wel “een dessertke bij Mr. Bean gaan eten”. Liefst zo’n brownie zo groot als een baksteen, want toen Annelies, die naast mij zat, haar brownie begon aan te vallen, kon ik even alleen nog maar die heerlijke brownie ruiken. Die geur. Man, man, man.

Maar zoals altijd was het gezelschap weer helemaal top. Als je zo samenkomt met een bende bloggers raak je nooit uitgepraat, zo lijkt het wel. Er werd niet alleen over bloggen gepraat, maar ook over baby’s (mijn bolle buik zat daar voor iets tussen), over wonen in Boston, over MailChimp, over boeken (uiteraard) en over zoveel andere dingen. Mijn batterijen worden altijd helemaal opgeladen na zo’n toffe middag in fijn gezelschap. En doordat ik met deze dame naar huis reed, kreeg mijn middag nog een staartje én een toffe babbel erbovenop.

Met andere woorden: het was weer de moeite en helemaal voor herhaling vatbaar. Moest je er zelf willen bij zijn de volgende keer, schrijf je dan zeker in voor de Meststoffen cursus en je krijgt de uitnodiging per mail zodra er weer een Meetup op poten wordt gezet. Dat is trouwens een dubbele win: een interessante cursus én uitnodigingen krijgen voor Meststoffen Meetups. Yup.

En natuurlijk is even langsgaan bij Mr. Bean ook helemaal de moeite. Mr. Bean zit op nog geen vijf minuten wandelen van Leuven Station in Kessel-Lo (Leuvensestraat 5). Dus als je een keer je trein mist of je zoekt een makkelijke plaats voor een afspraak in Leuven voor mensen die met de trein komen: Mr. Bean is the place to be.

Pin It on Pinterest