Gelezen

Grote Kleine Leugens

January 15, 2017

In december werd Grote Kleine Leugens van Liane Moriarty als nieuw boek bij het leesclubje geselecteerd. Een paar jaar geleden las ik al The Husband’s Secret van dezelfde auteur en om eerlijk te zijn herinnerde ik me daar bijzonder weinig van. Iets met een echtgenoot die een moord had gepleegd. Ik vermoed dat Grote Kleine Leugens ook zo’n boek gaat zijn dat ik vrij snel zal vergeten.

Het is het begin van het nieuwe schooljaar. De ouders van de kinderen die aan het eerste jaar beginnen, weten nog niet wat hen te wachten staat. Maar al snel komen de eerste onderlinge strubbelingen naar boven waardoor er de nodige groepjes ontstaan. Zo ontstaat er een vriendschap tussen Jane, Celeste en Madeline. Jane is de nieuwkomer in Perriwee en Madeline neemt haar onder de vleugel, net zoals ze ooit met de beeldschone, ietwat chaotische Celeste heeft gedaan. Maar aan het einde van het schooljaar, tijdens het jaarlijkse ouderfeest, lopen de gemoederen zo hoog op dat het eindigt in pure chaos. En één van de ouders is dood.

Het boek is een combinatie tussen een chicklit en een thriller. Het is even luchtig geschreven als een Sophie Kinsella boek en dat is zeker een van de redenen waardoor je er blijft in verder lezen. Tegelijk komen een paar grote, zware thema’s aan bod zoals huiselijk geweld en is er natuurlijk ook de dood van één van de ouders. Dat zijn dan weer elementen die meer thriller-achtig aanvoelen. Het is een unieke mengeling, dat zeker, en het is een combinatie die goed werkt. Eéntje die ervoor zorgt dat je blijft verder lezen. Moriarty slaagt er verbazend goed in deze twee werelden samen te brengen.

Maar tegelijk maakte het boek niet echt veel indruk op mij. Als ik een boek lees, dan wil ik verrast worden. Ik wil niet al van mijlenver zien wat er zit aan te komen. Ik wil niet dat ik in mijn hoofd een heel cynisch stemmetje “Die zagen we écht niet aankomen hoor” moet zeggen. En als het dan toch moet gebeuren, dan wil ik liefst van al dat het zich beperkt tot één keer en niet tot twee of drie keer of bij iedere gigantische plottwist. Ik was in ieder geval de enige die de plottwists zag aankomen binnen onze leesclub, dus het ligt waarschijnlijk aan mij. Misschien lees ik te veel en zie ik daardoor de trukjes van de auteurs? Het is een frustratie die wel vaker de kop op steekt de laatste tijd, helaas.

Op zich heb ik genoten van dit boek en heb ik het uitgelezen om te zien of al mijn vermoedens juist waren (yup, yup en yup). Het is een leuk tussendoortje, maar ik vermoed dat ik over een jaar niet meer weet wat ik heb gelezen, om eerlijk te zijn. Er is intussen ook een televisiereeks aangekondigd op basis van dit boek en daar ben ik dan weer wel benieuwd naar, omdat er heel wat toptalenten in meespelen en omdat ik benieuwd ben hoe ze bepaalde zaken gaan aanpakken.

Grote kleine leugens is verkrijgbaar in de betere boekhandel en uiteraard ook online via Bol. Daar kost de papieren versie €19,99 en de digitale versie €14,99. Voor de mensen die liever naar de reeks kijken, die verschijnt op 19 februari op HBO, maar ik heb geen idee wanneer die op de Vlaamsche televisie te zien zal zijn. To be continued dus.

Gebeurd

Over die keer dat we oudejaarsavond vierden in de Efteling*

January 9, 2017

Ik kan me twee bezoeken aan de Efteling nog levendig herinneren. Eéntje was met mijn meter waarbij ik zeiknat werd in de Pirana. Het andere was toen ik heel klein was en een trauma opliep in die piratenboot die heen en weer slingert. Vorige week vierde ik oudejaarsavond in de Efteling en dat bezoekje zal er ook eentje zijn dat ik me nog héél lang herinner.

Stiekem ben ik voorstander van op gekke dagen (ook wel bekend als feestdagen) naar anders drukke plekken te gaan. Er was een periode dat ik steevast iedere eerste dag van het nieuwe jaar terug te vinden was in een filmzaal, omdat het dan lekker rustig was. En blijkbaar is het net zo bij pretparken. Toen we toekwamen in Kaatsheuvel op de laatste dag van 2016, was er nauwelijks volk, waardoor we nauwelijks moesten aanschuiven voor de attracties. Ideaal!

Pro tip: Voor je vertrekt kan je best als de Efteling app downloaden op je smartphone. Dankzij die app kan je zien hoe lang de wachtrijen zijn bij welke attractie of welke attracties eventueel gesloten zijn. Handig.

Uiteraard maakten we eerst een wandeling door het sprookjesbos, want zo hoort dat nu eenmaal als je naar de Efteling gaat. Het is grappig om door een park als de Efteling te gaan als volwassene. Als kind kijk je je ogen uit naar al die sprookjes en kleurrijke personages die er tot leven komen. Als volwassene ga je meer op de details letten of dat deden wij alleszins. De ijspegels en de oorwarmers van Langnek, de barst in een muur die opgevuld was met glitter, de verstopte grapjes in de restaurants,… Het maakte het park helemaal af en die details zorgden zelfs voor een stel volwassenen voor een magische ervaring. Toen er opeens een paar sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelden toen we bij het huisje van Vrouw Holle stonden, wisten we niet helemaal zeker of het nu écht een beetje sneeuwde of het de magie van de Efteling was. We zijn er nu, een dikke week later, eigenlijk nog altijd niet helemaal uit.

Na de wandeling wilden we graag even opwarmen, want hoewel we twee paar sokken aan hadden, waren onze voeten aan het bevriezen. Er zijn verschillende binnenattracties in de Efteling, maar wij kozen uiteraard voor Vogelrok. Die attractie had ik nog nooit gedaan en rollercoasters in het donker zijn altijd de max. We hadden verwacht dat er voor een binnenattractie meer volk zou staan, want er waren ongetwijfeld nog mensen met bevroren voeten, maar nope… We konden meteen een karretje inspringen en raceten door het donker langs een paar enge vogels. Ik weet niet wat het is met rollercoasters in het donker, maar ze bezorgen me steevast de slappe lach. We zijn meerdere keren in Vogelrok geweest en iedere keer moest ik op het einde van de rit tranen van het lachen wegvegen.

De topattractie voor mij was toch wel Baron 1898. Ik ben geen fan van attracties waarbij je loodrecht naar omhoog wordt getrokken om vervolgens loodrecht naar beneden te vallen, maar een goede drop gevolgd door wat loopings, daar zeg ik geen “nee” tegen. We konden via de single rider lijn aansluiten bij een groep die net vertrok. Echt. Single rider lijnen zijn zo hard de moeite. Ik kwam tussen een jongeman en Het Vriendje te zitten en ik vrees dat hun oren nog altijd aan het fluiten zijn na al mijn gegil. Kijk, er zijn maar weinig momenten in je leven waarop je écht mag en kan gillen. Als je dan toch toevallig op een rollercoaster zit, dan is het de uitgelezen moment om je keel eens open te zetten en in scream queen modus te gaan, toch?

Omdat er zo weinig volk was, vroegen de medewerkers toen onze kar terug bij het vertrekpunt aankwam of we nog een keertje wilden. Awel ja. Waarom nu niet? Opnieuw brulde ik het hele park bij elkaar. Dat spreekt voor zich. Opnieuw scheurden er een trommelvlies of twee bij de heren die langs mij zaten. Toen we even later terug met ons beide voeten op de grond stonden, merkte ik dat ik misschien mijn stem kapot had gegild. Heel misschien. Zo een beetje. Maar details. Allemaal details.

Rond 18u sloot het park voor de mensen met een gewoon ticket. Vanaf 19u zou het park opnieuw de deuren openen voor de mensen met een Oud & Nieuw ticket. We kregen een blauw bandje waardoor we wisten dat we om middernacht aan de Siervijver naar het vuurwerk konden kijken. Aan het bandje zaten ook twee knoopjes die goed waren voor twee consumpties. Doorheen het park stonden tentjes waar je met die knoopjes een glas bubbels of een oliebol kon krijgen (Beste. Nederlandse traditie. OOIT). En er was heel wat meer bedrijvigheid dan doorheen de dag. Er was meer volk, maar er waren ook extra optredens van bands met klinkende namen als Zang&Gelukkig. Bij de vreugdevuren werd er gezongen, gedronken en zelfs een beetje gedanst. En de wachtrijen bij de attracties werden een stuk langer.

We besloten het wat rustiger aan te doen en zochten vooral de warmte op. Dat bracht ons onder andere bij Villa Volta, Droomvlucht, maar ook bij Polles Keuken. We trotseerden nog één keer de kou voor een voorstelling van Ravelijn. Ridders! Paarden! Vuurspuwende draken! En vooral een decor om u tegen te zeggen. Achteraf kwamen we in een van de souvenierwinkels het boek tegen waarin het verhaal van de show uitgebreider werd verteld. Ik had het bijna meegenomen, want het boek was geschreven door niemand minder dan Paul Van Loon himself, maar ik kon me nét inhouden. Het scheelde echt niet veel of ik was het nieuwe jaar gestart met alweer een aankoop van een boek. Oeps.

Rond kwart voor twaalf scoorden we nog snel een glas bubbels en gingen op een brug aan de Siervijver staan, waar we uiteindelijk 2016 uitzwaaiden. En toen volgde er een episch vuurwerkspektakel. Ik ben zot van vuurwerk. Ik kom er niet bij in de buurt want het is een te gevaarlijk goedje, maar ik kijk er zo ontzettend graag naar. Toen ik nog bij mijn ouders woonde, hing ik iedere 31ste december uit het badkamerraam om te kijken naar al het vuurwerk dat in de verte boven Leuven werd afgestoken. Nu werd het dus aan de andere kant van de vijver afgestoken en keek ik er met open mond naar. Dat de Efteling een spektakel kon opvoeren, dat hadden we eerder op de dag nog gezien bij het licht- en waterspektakel aan de vijver, maar het vuurwerk overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Omdat we een aantal attracties niet konden doen op de laatste dag van 2016, trokken we de volgende dag opnieuw naar het park. Kwestie van het nieuwe jaar goed te starten. Ons hoofddoel was om Joris en de Draak te doen, een houten rollercoaster. Dat zijn altijd de beste rollercoasters, maar helaas was die gesloten omwille van de weersomstandigheden. Het vroor. Het kraakte. Ik kan erin komen dat dat inderdaad geen ideale omstandigheden zijn om een rollercoaster draaiende te houden. Een aantal andere attracties, waaronder ook mij geliefde Baron, waren ook omwille van de vrieskoud gesloten. En de waterattracties waren uiteraard dicht, want niemand wil tijdens een uitje naar een pretpark in de winter onderkoeld raken.

Uiteindelijk besloten we dan maar dat het de hoogste tijd was om me over mijn trauma met de schommelboot Halve Maen te zetten. Onder het motto: trauma’s overwinnen in het nieuwe jaar. Als je de Baron aankan, dan kan je potdekke ook een schommelboot aan. Er was zelfs een meisje van een jaar of vijf, zes dat bij haar papa en zusjes smeekte om helemaal bovenin te mogen zitten. Dus als zij dat kon, ik ook. Die kleine meid hield zich trouwens bijzonder sterk en genoot van de rit. Uiteindelijk bleek het een leuke attractie te zijn, waar je als kind trauma’s kan aan overhouden, maar waar je als volwassene vooral koude wangen en oren aan overhoudt.

Dus ja, het nieuwe jaar werd in schoonheid ingezet. Met bubbels, bollen en Holle Bolle Gijs. En met voeten als ijsklontjes, dat ook, maar details. Allemaal details. En we zullen nog eens moeten teruggaan, want we moeten samen met Joris nog een draak verslaan. Of twee.

*Dit is een gesponsord bericht met dank aan de Efteling. Zij nodigden ons uit om Oud & Nieuw bij hen te vieren.

Gelezen

De Spion

January 8, 2017

Mijn appreciatie voor het werk van Paulo Coelho begon ergens in het vijfde middelbaar toen we De Alchemist moesten lezen. Dat boek is een van de weinige boeken die ik af en toe eens herlees, maar natuurlijk probeer ik ook zijn andere werk te lezen. Zo verscheen onlangs De Spion over Mata Hari.

Laat Mata Hari nu net een historische figuur zijn waar ik bijzonder weinig over weet, maar waar ik graag meer over wilde leren. Ik kende de basis: dat ze een Nederlandse was, dat ze een exotische danseres was en dat ze dé femme fatale bij uitstek was. Ze spreekt tot de verbeelding, die Mata Hari, maar de details, daar wist ik bijzonder weinig van. Hoe of waar of wanneer of wat, geen idee.

In De Spion vertelt Paulo Coelho haar verhaal. Waarom ze weg ging uit Nederland en naar Oost Indië trok. Waarom ze daarna terugkeerde en naar Parijs ging. Hoe ze zich opwierp als een van de bekendste danseressen van haar tijd. Hoe ze talloze rijke minnaars had. En ook hoe ze uiteindelijk het slachtoffer werd van een man die een zondebok nodig had zodat hij niet als zondebok zou worden gebruikt.

De Spion is een bijzonder dun boekje en je vliegt er zo door, maar zoals bij alle boeken van Paulo Coelho kom je regelmatig interessante paragrafen tegen die je aan het denken zetten. Hij gaat deze keer lang niet zover als hij bijvoorbeeld deed in De Alchemist, dat niet, maar het boek is meer dan alleen maar een biografie van Mata Hari. Hij wil duidelijk laten zien dat deze vrouw haar tijd voor was. En daar slaagt hij ook in. Mata Hari was duidelijk een koppige vrouw die haar mannetje stond en die niet verlegen was om haar seksualiteit te gebruiken om bepaalde zaken te bereiken in het leven.

Maar dit boek had één groot minpunt voor mij. De eerste 80% worden verteld vanuit het standpunt van Mata Hari. Daarna lees je een brief die haar advocaat aan haar schrijft. Hierin beschrijft hij haar proces en wat er allemaal fout liep. Allemaal interessant, daar niet van, maar het brak zo hard met de vertelstem uit het vorige deel dat ik helemaal van de wijs was. De vertelstem sprak me helemaal niet aan en hoewel het interessant was om te lezen, vond ik niet dat dat persé een meerwaarde was voor het boek.

Al bij al een interessant boek als je wat meer wil te weten komen over Mata Hari, maar je moet er natuurlijk mee rekening houden dat het niet enkel en alleen om de feiten gaat in dit boek. Het is een gekleurde vertelling waarin Paulo Coelho een bepaald beeld schets van deze femme fatale.

De Spion is verkrijgbaar in de betere boekhandel en natuurlijk ook online bij bijvoorbeeld Bol. Daar betaal je €18,99 voor de hardcover en €6,99 voor de digitale versie.

Pin It on Pinterest