Gebeurd

Meststoffen Meetup bij Mr. Bean

August 9, 2017

Het was weer de hoogste tijd om eens samen te komen met de deelnemers van Meststoffen voor jouw Blog, de online cursus rond bloggen die ik een paar jaar geleden op poten zetten. We waren al een keertje samengekomen in Antwerpen en al eens in Gent en nu was het tijd voor een samenkomst in mijn home town Leuven.

Het probleem met Leuven is dat het een studentenstad is. Horeca uitbaters beseffen dat maar al te goed, dus een leuk plekje vinden om te brunchen op een zondag met een grote groep is niet evident. Ik had er mijn hoofd al eens over gebroken en ook Gerhilde, die alle meetups tot nu toe organiseerde, geraakte er even niet uit. Uiteindelijk contacteerde zij Thomas van Mr. Bean, een leuke koffiebar vlak achter het station van Leuven. Hij was zo sympathiek om zijn zaak speciaal voor ons te openen op een zondag. Tienduust hartjes voor Thomas.

Mr. Bean en ik, wij hebben sinds een paar maanden een band. In juni had ik er afgesproken met een potentiële klant en omdat ik veel te vroeg was voor de afspraak, had ik mij er neer gevleid in een stoel en was ik beginnen werken op mijn laptop. Er is een heel groot raam waardoor je het verkeer in het oog kan houden. Ideaal als je je gedachten een beetje wil laten rondzwerven. Omdat de sfeer er zo fijn was en ik wel eens vaker wilde werken bij Mr. Bean, plaatste ik een oproep voor Team Tuttefrut om te vragen of iemand met mij wilde co-worken bij Mr. Bean. En zo geschiedde. Intussen werd er daar al een paar keer gewerkt (of iets minder gewerkt en wat meer getetterd, maar details) en ik blijf het een geweldig plekje vinden. Mr. Bean was dus geen vreemde voor mij toen ik daar op die laatste zondag van juli binnenstapte.

Er waren een aantal tafels tegen elkaar geschoven zodat er één lange tafel werd gevormd waar we met z’n allen aan konden zitten. Er waren heerlijke bagels (ééntje extra had gemogen) en slaatjes, vers fruitsap en wat bubbels, gezellige babbels en desserts die overheerlijk roken. Brownies zo groot als bakstenen, Oreo cheesecake om u tegen te zeggen en chocolademuffins waarbij je spontaan begint te kwijlen. Die laatste, die moest ik aan mij laten voorbijgaan natuurlijk, maar er was een vegan alternatief met een beetje kokosbloesemsuiker en daar heb ik toch met veel plezier mijn tanden in gezet. Maar op mijn to-do lijst na mijn zwangerschap staat wel “een dessertke bij Mr. Bean gaan eten”. Liefst zo’n brownie zo groot als een baksteen, want toen Annelies, die naast mij zat, haar brownie begon aan te vallen, kon ik even alleen nog maar die heerlijke brownie ruiken. Die geur. Man, man, man.

Maar zoals altijd was het gezelschap weer helemaal top. Als je zo samenkomt met een bende bloggers raak je nooit uitgepraat, zo lijkt het wel. Er werd niet alleen over bloggen gepraat, maar ook over baby’s (mijn bolle buik zat daar voor iets tussen), over wonen in Boston, over MailChimp, over boeken (uiteraard) en over zoveel andere dingen. Mijn batterijen worden altijd helemaal opgeladen na zo’n toffe middag in fijn gezelschap. En doordat ik met deze dame naar huis reed, kreeg mijn middag nog een staartje én een toffe babbel erbovenop.

Met andere woorden: het was weer de moeite en helemaal voor herhaling vatbaar. Moest je er zelf willen bij zijn de volgende keer, schrijf je dan zeker in voor de Meststoffen cursus en je krijgt de uitnodiging per mail zodra er weer een Meetup op poten wordt gezet. Dat is trouwens een dubbele win: een interessante cursus én uitnodigingen krijgen voor Meststoffen Meetups. Yup.

En natuurlijk is even langsgaan bij Mr. Bean ook helemaal de moeite. Mr. Bean zit op nog geen vijf minuten wandelen van Leuven Station in Kessel-Lo (Leuvensestraat 5). Dus als je een keer je trein mist of je zoekt een makkelijke plaats voor een afspraak in Leuven voor mensen die met de trein komen: Mr. Bean is the place to be.

Beebje Gebeurd

Het mama verzorg- en verwenfonds

August 4, 2017

Toen ik eind juni mijn vakantiegeld kreeg, staarde ik eens lang en hard naar mijn YNAB. We zouden niet op reis gaan dit jaar, dus het geld kon opzij gezet worden of ik kon het nuttig inbudgeteren. Rond die periode had ik al een vermoeden dat ik niet zou slagen voor mijn suikertest en ik zou dan wel wat extra keukenitems kunnen kopen om mijn leven als tijdelijke diabeet wat makkelijker te maken. Zo ontstond het mama verzorg- en verwenfonds. Of het MVVF voor de vrienden.

Het doel van het fonds is om een potje te hebben puur voor de zaken waarvan ik zeg: “Awel, dat zou mijn leven als zwangere nu eens makkelijker maken se,”. En het zijn vaak de stomste, kleinste zaken die een wereld van verschil kunnen maken.

  • Een zaklampje. Wakker worden in het midden van de nacht om naar de wc te gaan is intussen een veelvoorkomend fenomeen geworden hier ten huize Verbeelding. Ik had altijd al een klein fietslampje, dat ik niet meer gebruikte, op mijn nachtkastje liggen zodat ik nooit mijn nachtlampje moest aanknippen als ik naar de wc moest gaan. Kwestie van Het Vriendje niet iedere keer wakker te maken. En dat lampje deed al jaren dienst, maar het begon langzaam zijn geest te geven. Dus kocht ik mezelf een kleine zaklamp. Dat geeft een pak meer licht dan zo’n fietslampje. Dus zo kunnen we die nachtelijke bezoekjes weer verder zetten.
  • Laptopondersteuning. IKEA noemt het laptopondersteuning, dus ik ga dat woord hier ook gebruiken. Ik zit regelmatig met mijn laptop in de zetel en met die boller wordende buik was het niet meer zo comfortabel. Daarnaast maakte ik mij ook een beetje zorgen over de warmte die mijn laptop af en toe uitstraalt. Dus tijdens een van onze laatste uitjes naar de IKEA greep ik zo’n kussen-met-plastic-tafeltje mee en dat wordt hier ondertussen meerdere malen per week gebruikt. Een toppertje. Plus het is ook een extra stootkussen voor als Beebje besluit een feestje te bouwen en mijn buik zo hard beweegt dat de laptop gaat schommelen.
  • Een spiralizer. Spaghetti staat hier regelmatig op het menu. Door die zwangerschapsdiabetes is het misschien niet aangewezen de porties spaghetti op mijn bord te kijlen die ik er anders op kijl. Courgetti kan dan een kleinere portie volkorenspaghetti verder aanvullen. En uiteraard zijn er tal van andere mogelijkheden met zo’n spiralizer. Pinterest staat vol met recepten die je kan maken met zo’n spiralizer. The sky is the limit. En we zitten volop in courgettenseizoen, wat mooi is meegenomen natuurlijk. Lang leve courgetten!
  • Een rugzak. Ik ben niet iemand met een zeer uitgebreid arsenaal aan handtassen, rugzakken en andere accessoires. Ik heb mijn gele handtas en mijn groene rugzak. Dat is het zo’n beetje. Als ik naar het werk ga moet ik altijd een extra totebag meenemen om mijn lunch in te steken. En sinds kort ook een tussendoortje of twee. En sommige dagen ook mijn glucosemeter. En een flesje water als het even kan. En. En. EN. Ik merkte dat rondlopen met mijn handtas en een goedgevulde totebag er gewoon te veel aan werd. Mijn groene rugzak is ideaal voor als ik ga fietsen, maar daar kan alleen the bare minimum in. Dus kocht ik tijdens de solden een superschattige Kiplingrugzak. Die is nét groot genoeg om alles in kwijt te kunnen, maar net nog klein genoeg om er niet te lomp uit te zien. En er hangt een aapje aan. Dat is het belangrijkste. Dat aapje. Laten we eerlijk zijn.
  • Kookboeken. Ik heb de afgelopen weken twee nieuwe kookboeken toegevoegd aan mijn collectie. Je kan op Pinterest massa’s recepten vinden waarmee je aan de slag kan eens je de diagnose zwangerschapsdiabetes krijgt, maar er zijn natuurlijk ook boeken vol recepten én mooie foto’s. Soms zijn zulke boeken gewoon makkelijker, laten we eerlijk zijn. En het zijn boeken. Dat ook. Ik kocht Deliciously Ella Elke Dag en Het ultieme low carb kookboek. Vooral dat laatste boek is een toppertje voor mij en mijn zwangerschapsdiabetes. Ik vermoed dat er misschien nog een paar gaan bijkomen.
  • Een broodmachine. En dat terwijl brood één van mijn grootste triggers blijkt te zijn. Yup. Behalve Waldkornbrood. Waldkornbrood, daar kan mijn lijf blijkbaar nog redelijk mee om. Alleen is dat altijd overal meteen uitverkocht hier in de buurt. Het moet iets magisch zijn, dat soort brood, want anders zou daar toch altijd genoeg van bij de bakker liggen, niet? Dus mijn redenering was dan: fok it, dan maak ik dat brood zelf wel. Insert broodmachine. Nog een soldeke. Lang leve de solden! Ik eet nu zelf iets van de helft van een klein Waldkornbrood per week (en dat terwijl ik voordien meestal een broodontbijt en broodlunch at) en Het Vriendje geniet mee.

Er staan nog een aantal zaken op mijn wishlist om mijn leven weer een beetje makkelijker of aangenamer te maken. Ik ben intussen al een paar weken aan het twijfelen over een soepmaker. Je weet wel, zo’n machine dat half blender, half waterkoker is en waarmee je binnen het halfuur soep hebt. Alleen ben ik nog altijd niet de grootste soepeter, laat staan dat ik bedreven ben in de kunst van soep maken. Maar soep is wel een keigoed tussendoortje of zelfs een hoofdmaaltijd voor een diabeet, want veel groentjes. Ik ben nog aan het twijfelen.

Gaandeweg zullen er wel weer zaken bijkomen op dat lijstje. Best wel grappig, want voor mijn verjaardag wist ik absoluut niet wat vragen (hoewel ik uiteindelijk echt geweldige kado’s heb gekregen) en nu kan ik precies niet stoppen met denken aan zaken die mij het leven makkelijker zouden maken. Oh well. Begrijpen wie begrijpen kan.

PS: Voor zij die zich zorgen maken, no worries, een Beebjefonds bestaat al veel langer en wordt ook goed gebruikt. 😉

Gelezen

The Peach Keeper

July 30, 2017

Sarah Addison Allen is eigenlijk de auteur waardoor ik magisch realisme leerde kennen. Het begon allemaal met haar boek The Sugar Queen en sindsdien heb ik vele andere boeken in het genre gelezen, maar vaak grijp ik ook naar haar boeken omdat ze gewoon een hele fijne stijl heeft. The Peach Keeper had ik nog niet gelezen, dus het werd de hoogste tijd dat ik daar eens werk van maakte.

Willa Jackson woont nog steeds in het kleine stadje waar ze opgroeide, hoewel dat nooit helemaal haar plan was. Haar familie was ooit de rijkste familie uit de buurt en was eigenaar van The Blue Ridge Madam, een statig landhuis, maar door omstandigheden werd dat landhuis een vergane glorie en verloor de familie hun fortuin. Nu is het landhuis opgekocht geweest door de Osgood familie en staat de Madam er weer helemaal. Alleen werd er tijdens de laatste opknapwerkjes een lijk gevonden onder de perzikboom die op het domein stond. Al snel komen geheimen uit het verleden naar boven waarin zowel de Jackson als de Osgood familie een rol spelen. In hun zoektocht naar de waarheid ontstaat er een onwaarschijnlijke vriendschap tussen Willa Jackson en Paxton Osgood.

The Peach Keeper is tegelijk een heel typisch boek voor Sarah Addison Allen en tegelijk ook weer niet. Er zijn heel wat elementen die terugkeren in al haar verhalen zoals een klein stadje in het Zuiden van de Verenigde Staten van Amerika, de nodige familiale banden, vriendschappen die ontstaan en de nodige liefdesperikelen. Dat vleugje magie hoort er ook gewoon bij. Ze laat al die elementen steeds terugkomen in al haar boeken en ze doet dat goed. Daar waar haar andere boeken misschien meer in het teken van familie, vriendschap en de nodige verliefdheden staan, stond in dit boek het grote mysterie natuurlijk nogal centraal. Maar het werkte.

En het zijn vaak de personages die de boeken van deze schrijfster maken. Ze zijn tegelijk heel stereotiep, maar ook heel herkenbaar en een tikkeltje magisch. Zo blijkt het lijk niemand minder dan een rondreizende verkoper te zijn, die iedereen rond zijn vinger wist te draaien. Of het pure charme was of met de nodige magie, wie zal het zeggen. Daarnaast is er Rachel die het karakter van haar klanten helemaal kan analyseren door de koffie die ze bestellen. Die magie zorgt voor interessante en kleurrijke personages en de personages dragen echt de verhalen van Allen, in al haar boeken, en zij zorgen er voor dat je helemaal in het boek gezogen wordt.

Al bij al is het zeker geen hoogstaande literatuur en het is zeker niet supervernieuwend, vooral niet als je al een keer iets hebt gelezen van deze auteur, maar ik heb er van genoten. Haar boeken voelen altijd een beetje aan als een warm deken of als oude vrienden waarmee je kan blijven praten. En dat gevoel alleen al, zorgt ervoor dat ik nog heel veel boeken van haar wil lezen.

Het boek is helaas nog niet verschenen in het Nederlands, maar u kan bij uw betere online boekenhandel wel terecht voor een kopie van de originele, Engelse versie. Onder andere bij Bol vind je de digitale versie voor €6,99 en de papieren versie voor €11.

Pin It on Pinterest