Gelezen

Unconventional

March 19, 2017

Wie vrijdag mijn In de sjakosh blogbericht las, zag dat ik al even een boekenbon meezeul. Die kreeg ik vorig jaar voor mijn verjaardag. Het was een boekenbon voor een stevig bedrag. Iedere keer als ik in de boekenwinkel ben en ik spot een boek dat me aanspreekt, dan neem ik dat mee. En geloof het of niet, dat gebeurt tegenwoordig een pak minder dan voordien. Onlangs nam ik zo ook Unconventional van Maggie Harcourt mee naar huis.

Lexi Angelo is grootgebracht met conventies. Haar vader is een van de bekendste organisatoren van conventies en zij draait al mee met de organisatie sinds ze een clipboard kon vasthouden. Ze doet niets liever dan meehelpen, organiseren en de boel draaiende houden achter de schermen. Tijdens een van de conventies ontmoet ze Aidan Green, de jonge bestseller auteur die de wereld gaat veroveren met zijn boek vol magie. Hoewel Lexi hem en zijn chaos maar niets vindt, maar wel de grootste fan is van zijn boek, groeien de twee langzaam maar zeker naar elkaar toe.

Unconventional trok mijn aandacht door de kleurrijke cover. Voor de rest had ik er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar de flaptekst sprak me aan en ik was in de mood voor wat luchtigere lectuur. Ik was ervan overtuigd dat het chicklit was voor volwassenen, maar blijkbaar had ik tussen alle Engelstalige boeken in de rekken toch weer het Young Adult boek er weten uit te vissen. Mijn innerlijke zestienjarige bepaalt vrijwel constant mijn boekenkeuze, hetzij bewust, hetzij onbewust.

Al bij al vond ik het een entertainend boek. Het speelt zich af op conventies genre FACTS waar allerhande fanboys en -girls samenkomen om een weekend lang te cosplayen, de leukste hebbedingetjes te kopen rond hun fandom en om rond te hangen met gelijkgezinden. De sfeer van die conventies wordt wel heel goed gebracht vond ik. En het is ook heel fijn dat die setting wordt gebruikt als achtergrond voor een bloeiende romance. Het is een keer iets anders dan de setting van de gemiddelde Young Adult romance.

Maar ik miste wat vonken tussen Lexi en Aidan. Het was een slow burning romance en normaal gezien is dat mijn favoriete soort, maar het klikte niet echt hier. De twee personages groeiden wel naar elkaar toe, maar in mijn ogen waren ze nog altijd maar bij het “goede vrienden” stadium. Veel meer was er eigenlijk niet aan. Of zo leek het toch. En dat was wel jammer vond ik.

Dus op zich was het een lief en schattig Young Adult boek dat zich voor een keer niet afspeelt ergens op één of andere school, maar daar stopt het zo’n beetje. Het boek was leuk en entertainend genoeg, maar er miste toch wel wat voor mij, helaas.

Zelf kocht ik het boek in de plaatselijke boekhandel die ook Engelse boeken verkoopt, maar je kan het boek ook online vinden bijvoorbeeld bij Bol. Daar vind je de papieren versie voor €10,49 en de digitale versie voor €4,03.

Gebeurd

40 Dagen Bloggen ergens anders

March 18, 2017

Ik doe nog altijd keihard mijn best om iedere dag hier een leuk stukje te plaatsen, maar soms lukt het gewoon niet. Deze week werd ik bijvoorbeeld geveld door een stevige verkoudheid en wilde ik, van zodra ik thuis was, mijn bed in kruipen. Vandaar dat ik intussen al vier van de zes skipdagen heb ingeschakeld en we zijn nog niet eens halverwege. Oeps.

Gelukkig ben ik niet de enige die bezig is met deze uitdaging en kunnen jullie altijd even gaan snuisteren in de deelnemerslijst. Zo heb je iedere dag wel iets te lezen. En een paar van die deelnemers mogen zeker een keertje in de spotlight gezet worden, vond ik. Dus hierbij.

  • Nele Onderneemt. Nele en ik, we go way back. We hebben samen Journalistiek gestudeerd en aangezien we allebei uit Leuven kwamen en allebei creatieve gevallen zijn, ontstond daar een mooie vriendschap, zoals dat gaat. Ze heeft, net als mij, de ondernemerskriebel stevig te pakken en blogt daar dan ook over. Momenteel heeft ze zicht op een mogelijk bijzonder boeiende job en daarover blogt ze ook. Ik was ontzettend blij te zien dat ze meedoet aan deze uitdaging, want ze heeft een vlotte pen en schrijft altijd eerlijke stukjes die ik met veel plezier lees.
  • LeveLize. Lize is een van de deelnemers van Meststoffen voor Jouw Blog en het is dus via die weg dat ik haar en haar blog leerde kennen. Die paar keer dat ik haar heb ontmoet tijdens Meststoffen Meetups kwam ze over als een heerlijk spring-in-‘t-veld en dat zie je ook wel terug in haar blogs, vind ik. Ze schrijft heel open en eerlijk over het leven zoals het is, maar doet dat met heel veel relativeringszin en hier en daar een vleugje humor. Zo heb ik mijn bloggers graag.
  • Samaja. Samaja is dan weer iemand van wie ik de blog pas de afgelopen dagen écht ben beginnen volgen. Ik kwam haar hier en daar wel een keer tegen in de reacties op andere blogs, maar ben haar blog nooit echt beginnen volgen. Ze kan zo heerlijk schrijven over de gewone dagdagelijkse dingen. En net als de vorige twee bloggers, schrijft Samaja ook heel open en eerlijk. Een beetje zoals de bloggers in de good ol’ days.
  • Michel en Matthias. Michel stuurde me onlangs een mailtje om te vragen of hij de enige mannelijke deelnemer was. Ik stuurde hem terug dat Matthias ook volop bezig was aan de uitdaging. Manpower en al. Dus hierbij worden deze heren ook even in de picture gezet. Het lijkt wel alsof het hele bloggebeuren tegenwoordig zowat voornamelijk vrouwending is, maar er zijn nog altijd die hard mannelijke bloggers. Langs de andere kant, toen ik tegen Het Vriendje zei dat De Peetvader Der Belgische Bloggers ook meedeed met 40 Dagen Bloggen, wist hij meteen dat ik het over Michel had. Somehow. Ik denk dat moest ik het over De Peetmoeder Der Belgische Bloggers zou hebben, hij het waarschijnlijk hoorde donderen in Keulen.

Welke deelnemer van 40 Dagen Bloggen zou jij eens graag in de kijker zetten? Welke blogger zit je vanop een afstandje keihard aan te moedigen?

Gebeurd

In de sjakosh – deel 2

March 17, 2017

In een ver ver ver verleden, schreef ik ooit een “in de sjakosh”-blogbericht. Het concept is eenvoudig: je maakt een foto van de inhoud van je handtas (of manbag/rugzak voor de mannen onder ons) en laat die zien op je blog. In 2011 maakte ik er al zo eentje en ik vond dat het wel tijd was voor een update.

De handtas is trouwens nog altijd deze zonnige handtas. Ze is intussen al wat vuiler en heeft al het een en het ander meegemaakt, maar het blijft een toppertje.

  • Een portefeuille die niet meer dicht kan. Het blijft blijkbaar een vaste waarde in mijn handtas.
  • Een smartphone en handgemaakt hoesje uit vilt. Oorspronkelijk was het een brillenhoesje.
  • Twee notitieboekjes en een pen.
  • Een sleutelhanger met al mijn klantenkaarten. Kan iedereen vanaf nu alsjeblieft een klantenkaart maken van dit formaat met een gaatje erin? Het management dankt u.
  • Haarrekkertjes. Essentieel voor langharig tuig.
  • Een paasei. Want… ja.
  • Twee muntjes.
  • Een boekenbon die ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg en waar nog altijd iets van een elf euro opstaat.
  • Een IKEA potloodje. Nog zo’n vaste waarde, zo blijkt.
  • Een USB stick.
  • Dafalgan.
  • Mijn treinabonnement.
  • Een button met mijn naam erop en daaronder de url van deze blog. Vermoedelijk zit die er al in sinds deze bloggersmeetup zo’n twee jaar geleden. Ik schaam mij nergens voor. Nergens, zeg ik u!
  • Een halve boom aan papier. Ik zie er onder andere een leeg pakje kauwgom tussen liggen dat er vermoedelijk al insteekt sinds mijn laatste reis naar IJsland. Drie jaar geleden. Zei ik al dat ik mij nergens voor schaam? Soit. Intussen is heel die papierrommel weggegooid. Dit blogbericht was dan toch nog ergens goed voor. 😉

Een aantal zaken staan niet op de foto omdat ze toevallig niet in mijn handtas zaten toen ik deze foto maakte.

  • Mijn Kindle/een boek. Eén van de twee zit meestal ook nog wel in mijn handtas. De laatste tijd lees ik terug meer op Kindle, maar de typische Engelse paperbacks passen ook perfect in het voorvak van mijn handtas.
  • Mijn huissleutels. Aangezien ik thuis was, lagen die op hun thuisplekje en niet in mijn handtas.
  • Een extra zakje. Meestal heb ik wel een extra zakje mee in mijn handtas zodat ik “Nee, dank je, ik heb een zakje bij” kan zeggen als er in de winkel wordt gevraagd of ik een zakje nodig heb. Vaak geef ik die zakjes ook aan andere mensen als die er een nodig hebben. Dus vermoedelijk heb ik onlangs weer zo’n zakje weggeven. 😀

Vraag van de dag: hoeveel zooi zit er gemiddeld zo in jouw handtas? Ben je een neat freak die nooit één kasticketje langer in de handtas laat rondslingeren dan nodig of loop je ook met een halve boom aan ticketjes en aanverwanten rond?

Pin It on Pinterest