Fotocover

Ik schreef er onlangs nog over, dat ik niets aan het doen was met de illustraties die ik maakte tijdens de cursus die ik vorig jaar volgde. Niets. Nada. Noppes. Maar toen was daar opeens Kelly die van het gezinsportret dat ik voor haar maakte een geweldig smartphone covertje liet maken. Onder het motto: “hoeveel links kunt ge in een introotje steken?” Miljaar zeg.

Soit. Zoiets geweldigs wilde ik eigenlijk ook wel om mijn smartphone te beschermen, want een smartphone, die moet gesoigneerd worden. Ah ja. En zo geschiedde. Want ik ben beïnvloedbaar. Ik geef het toe. Er werd wat geprutst met de originele illustratie en het originele smartphone cover ontwerp dat ik toen maakte. Een paar elementen verschoven van plaats en er werden nog wat extraatjes toegevoegd. Toen ik eindelijk tevreden was met het resultaat en de illustratie op de juiste afmetingen stond, stuurde ik het ontwerp in no time door via de handige applicatie van Fotocover.

Ik bestelde mijn cover vrijdag bij Fotocover en er werd aangegeven dat het woensdag in de bus zou liggen. Tot mijn verbazing zat het maandag al in de bus. Yuy! Ik was aangenaam verrast door de stevigheid van de plastic die gebruikt wordt. Het is absoluut geen flutjesmateriaal. Ook de kwaliteit van de illustratie is dik in orde. Er zitten wat kleine spikkeltjes in de lichtere kleuren, maar bon. Dat zie je voornamelijk als je met je neus twee centimeter boven het covertje hangt. Ik weet niet hoe vaak jullie met je neus twee centimeter boven de achterkant van je smartphone hangen, maar bij mij gebeurt dat zelden tot nooit. Dus mij ga je daar niet moeilijk over doen, vooral als je weet dat ik maar €15,95 heb betaald en geen verzendkosten moest betalen. Voor mij is de prijs-kwaliteit dik in orde.

Dus als je zelf een gepersonaliseerd covertje wil voor je eigen smartphone, dan moet je zeker eens kijken bijFotocover. Je kan je eigen familiekiekjes gebruiken of je eigen doodles. Als je niet helemaal je goesting vindt in je eigen foto collectie en je bent misschien niet zo’n groot tekentalent, dan kan je kiezen uit een aantal collecties die ontworpen werden door toffe illustratoren zoals Eva Mouton.

PS: Dit is geen gesponsord bericht. Ik ben gewoon héél hard fan van mijn nieuwe covertje en ik wil mijn enthousiasme delen met de wereld. Zo hoort dat. :)


The Enchanted - Rene DenfeldIk ben nog een beetje een inhaalbeweging aan het doen met boekrecensies. The Enchanted van Rene Denfeld was een boek dat ik eind vorig jaar nog las. Ik zag het boek hier en daar passeren en vaak hoorde ik dan de woorden “doodstraf” en “magisch realisme” voorbij komen. Ik begreep niet goed hoe je die twee zou kunnen combineren, dus ik wilde dat wel eens verder bestuderen.

The Enchanted is een oude, afgeleefde gevangenis ergens in de Verenigde Staten. In die gevangenis verblijven zowel de terdoodveroordeelden als de gewone gevangenisbewoners. Eén van die terdoodveroordeelden, ziet meer, hoort meer en ervaart meer in die betoverde plek dan eender wie. Hij weet meer over de bewoners, maar ook de bezoekers zoals The Lady die probeert terdoodveroordeelden vrij te krijgen en de priester die de mannen op Death Row begeleidt tijdens hun laatste dagen.

Ik was behoorlijk onder de indruk van dit boek. Sowieso gaat het algemeen gezien niet over een eenvoudig onderwerp (de doodstraf), maar daar komen nog eens tal van andere zware onderwerpen bij: kindermishandeling, verkrachting, corruptie, psychische stoornissen,… Ongeveer alles wat aan de basis van criminaliteit ligt. Het is een behoorlijk grauw en duister boek. Toch zit er dankzij de alwetende verteller, die ene terdoodveroordeelde die altijd met zijn neus in de boeken zit en een beetje anders is dan alle anderen, een soort van magie in de manier waarop het verhaal verteld wordt. De manier waarop het boek is geschreven en het taalgebruik heeft zelfs iets poëtisch.

De korte inhoud van dit boek zegt eigenlijk absoluut niets en eigenlijk is er ook niet echt een plot aan dit boek, maar dit boek heeft ook niet echt een plot nodig. Je ziet een aantal momentopnames uit de levens van de personages. Daardoor krijg je nooit echt een band met één specifiek personage. Ze duiken even op en dan zijn ze weer weg. Je krijgt niet alle informatie waardoor je je niet helemaal een beeld kan vormen van wie ze zijn en wat hen drijft. Dat is ergens wel jammer, maar tegelijk stoort het niet, vreemd genoeg.

Als ik het nawoord goed heb gelezen, heeft Rene Denfeld heel wat ervaring met terdoodveroordeelden. Ze is een death penalty investigator, net zoals het personage The Lady. Dit geeft het boek alleen maar meer draagkracht en maakt het nog indrukwekkender.

The Enchanted werd in het Nederlands uitgegeven door Uitverij Lannoo onder de titel De Betoverden. Het is verkrijgbaar in de betere boekhandel of online als e-boek.


Stiekem had ik gehoopt dat je aan het begin van de nieuwe jaar goede voornemens had gemaakt net zoals een hele hoop anderen. Na zo’n dramatisch einde van het vorige jaar kon je bijna niet anders dan even stil te staan bij je daden en je te herpakken. Die wekelijkse stakingen brachten mijn ochtendroutine danig in de war, liefste NMBS. Dus ik hoopte met heel mijn hart dat het beter zou worden, maar helaas.

Kijk, ik ben een grote fan van treinen. Misschien komt dat omdat ik zelf geen rijbewijs heb en de trein mij een vals gevoel van vrijheid geeft. Wie weet. Of misschien komt het gewoon omdat ik zorgeloos kan lezen terwijl ik van punt A naar punt B ga. Of misschien komt het door dat heerlijk kedeng kedeng ritme. Plus treinen, die zijn best ok voor het milieu heb ik mij laten wijsmaken. Echt. Reizen met de trein, ik ben fan.

En om eerlijk te zijn vond ik het helemaal niet erg dat je eind vorig jaar heel de dienstregeling over hoop gooide. Ik sta nu een halfuur vroeger op, maar voor mij maakt dat niet veel uit. Ik ben een ochtendmens. Mijn lichaam heeft zich intussen helemaal aangepast aan deze wijziging. Het voordeel van de trein vroeger te nemen is ook dat ik vroeger thuis zou zijn. Om vijf uur al. Stel je voor! Dat is een uur vroeger als daarvoor. Dat was mooi meegenomen. Dus nee, ik ben niet een van die mensen die steen en been klaagt over de nieuwe dienstregeling.

Maar ik wil het toch even over één klein puntje hebben. Laat ik daarvoor even terug komen op die goede voornemens. Ik had gehoopt dat jullie wat minder vertragingen zouden hebben, hoewel ik intussen perfect heb leren leven met vertragingen van vijf, tien minuten en zelfs een kwartier. Dat geeft mij meer leestijd en meer leestijd is altijd welkom. Waar ik het echter nog steeds heel moeilijk mee heb zijn afgeschafte treinen. De afgelopen twee dagen heb ik maar liefst drie afgeschafte treinen gehad en dat is gewoon op mijn pendelroute van en naar het werk. Ik moest zelfs een keer de bus nemen omdat twee treinen na elkaar werden afgeschaft. Dat, mijn allerliefste NMBS, is werkelijk onaanvaardbaar. Daar kan ik helaas niet mee leven.

Moest ik nu voor iedere afgeschafte trein die ik eigenlijk zou willen nemen een sorry-pass krijgen, je weet wel, die pass die je een paar jaar geleden introduceerde na een vierentwintiguur staking (waar waren die passen trouwens eind vorig jaar?), dan zou ik perfect met al deze drama’s kunnen leven. Ik snap dat er moet bespaart worden en dat die sorry-passen misschien niet meer zo evident zijn om zomaar uit te delen. Dat snap ik. Maar drie treinen die afgeschaft werden op twee dagen tijdens de tweede werkweek van het jaar? Dat maakt mij niet bepaald goed gezind. Alles behalve zelfs. Een welgemeende “sorry” al dan niet in de vorm van een sorry-pass zou niet mis staan.

Ik weet dat je je best doet. Echt waar. Ik besef dat. Het leven is niet makkelijk vooral niet als de leveranciers van je treinstellen er zelfs niet voor kunnen zorgen dat de deuren zich goed sluiten. Want ja, mijn trein werd daarnet afgeschaft wegens een deur die niet wilde sluiten. En ik begrijp dat je je weg zoekt in het leven, net als iedereen. We moeten allemaal besparen en we moeten allemaal ons best doen. En nee, goede voornemens zijn niet evident. Ik weet dat ik op het einde van het jaar net als vele anderen waarschijnlijk nog steeds hetzelfde cijfer zal zien op de weegschaal. Zo gaat dat met goede voornemens.

Maar, allerliefste NMBS, ik hoop uit het allerdiepste van mijn hart dat jij je goede voornemens dit jaar serieus zal nemen en ze allemaal zal verwezenlijken, want ik zie het momenteel nog even niet zitten om met mijn stalen ros iedere dag 36km te doen. Vooral niet in de smeltende sneeuw die ze volgende week voorspellen. Daar ben ik mentaal gewoon niet klaar voor. Zullen we dus afspreken dat je toch nog wat meer je best probeert te doen de komende tijd en afgeschafte treinen probeert te vermijden? Alsjeblieft?

Dank bij voorbaat,
Uw trouwste pendelaar


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?