Ik ben een gorilla

Eigenlijk ben ik een beetje te oud voor kinderboeken en aangezien ik geen kinderen heb, kan ik die ook niet bepaald als uitvlucht gebruiken. Af en toe lees ik gewoon graag een kinderboek. Een goed kinderboek. Niet zomaar eender wat. Zo kwam Ik ben een Gorilla van Katherine Applegate op mijn radar, want dat was zo een van die boeken waar vol lof over gesproken werd en dat ook verschillende prijzen in de wacht had gesleept.

Ivan is een gorilla. Hij woont in een winkelcentrum dat deels winkelcentrum deels circus is. Hij woont daar al bijna heel zijn leven en op zich is hij daar niet echt ongelukkig. Uiteraard is hij er ook niet supergelukkig, maar zolang hij z’n ding een beetje kan doen en hij op tijd eens wat kan tekenen of schilderen, dan is het allemaal goed voor hem. Maar dan komt er een klein olifantje, Ruby, in het winkelcentrum wonen en opeens is alles anders. Er komen herinneringen aan de jungle, z’n mama en zusje terug naar boven. Ivan besluit de touwtjes in handen te nemen en er voor te zorgen dat Ruby en hijzelf een beter leven kunnen leiden.

“Als ik zit te tekenen, denk ik nergens aan. Ik denk niet aan waar ik ben, aan gisteren of aan morgen. Ik beweeg alleen maar mijn potloden over het papier,”

Misschien zijn die roze dingetjes op de foto hierboven je wel opgevallen. Dat zijn sticky notes om aan te duiden welke passages ik mooi vond. Dit, mijn beste mensen, doe ik zelden tot nooit. Heel af en toe kom ik een boek tegen waarvan ik denk: “Dit moet ik onthouden!” en dan probeer ik op de een of andere manier aan te duiden wat ik wil onthouden. Dit boek stond vol met geweldige uitspraken, fantastische one-liners en paragrafen die me deden giechelen. Ivan z’n gevoel voor humor is geweldig. Volgens mij zouden Ivan en ik het goed kunnen vinden met elkaar.

Ik ben een gorilla

Er staan ook supermooie illustraties in het boek van Patricia Castelao. Dat is voor mij ook een zeer grote plus, want ik kijk graag naar mooie illustraties. Het zijn er helaas niet zo heel veel, maar wel net genoeg. De tekenstijl van Castelao is eigenlijk echt perfect bij het verhaal. Ze kan heel veel emoties in de uitdrukkingen van haar personages leggen en aangezien er een paar tekeningen staan bij zeer droevige scènes, heb ik een paar keer een pruillip getrokken. Nee, ik heb niet geweend bij dit boek, nee. Nope. Bij andere tekeningen en blije scènes in het boek, werd ik dan weer helemaal gelukkig, zoals bij de tekening hierboven. Kijk eens hoe blij die Stella is. Awwww…

Het is boek is en blijft een kinderboek. Het is eenvoudig geschreven uiteraard, maar net die eenvoud gemengd met het gevoel voor humor van Ivan, maken het zeer fijn om te lezen. Ik denk dat dit een heel leuk boek is voor kinderen van ongeveer 10 jaar die begaan zijn met dieren. Er zijn een paar scènes in het boek die gaan over geweld tegen dieren, dus als je een gevoelige dochter of zoon hebt, dan kan je best die stukken samen lezen om ze wat achtergrond te bezorgen. En het kan zeker ook een tof voorleesboek zijn omdat het boek is opgebouwd uit korte hoofdstukken.

Maar al bij al vond ik dit een zeer fijn boek dat ik zelfs als volwassene zeer graag heb gelezen. Het is een beetje een zondagmiddagfilm met dieren, maar dan in boekvorm en soms heb je gewoon nood aan een zondagmiddagfilm, al dan niet in boekvorm.

Ik ben een Gorilla werd uitgegeven bij Uitgeverij Lannoo. Hen moet ik ook bedanken voor het recensie exemplaar van dit boek. Het boek is verkrijgbaar bij de betere boekhandel en kost €12,99.


26.09.2014

Funny Blue

9 reacties
Funny Rainbow

We hebben intussen wel al wat mocktails achter de schermen getest voor ze hier op de blog verschijnen. Kwestie van te weten waarover ik het heb, natuurlijk. Ik moet zeggen dat Blue Curaçao altijd behoorlijk fascinerend heb gevonden. En daardoor dus ook Funny Blue. Felblauwe drankjes, dat is nogal apart.

Blijkbaar worden drankjes waar je Funny Blue in gebruikt meestal nogal een rare rioolwater-achtige kleur eens je ze mengt. Ahum. Ja. Het is niet bepaald appetijtelijk, hoewel de drankjes op zich wél lekker zijn. Dus nam ik wijselijk een foto van dit drankje voor ik het mengde. Kwestie van jullie niet allemaal over jullie nek te laten gaan. En zelfs dan nog ziet het er een beetje raar uit. Soit. Toen ik Het Vriendje aankeek met de vraag: “Ik ken die smaak van ergens. Wat is die smaak?” antwoordde hij prompt: “Smurfensnoepjes”. En inderdaad. Smurfensnoepjes. Ideaal. Mij hoort u absoluut niet klagen.

Benodigdheden voor Funny Rainbow

  • Een goed groot glas
  • Funny Blue
  • Funny Tropical
  • Pompelmoessap
  • Ananassap
  • Een beetje citroensap (wij gebruikten citroensap uit een flesje, wegens te lui om een citroen te persen)

Werkwijze voor Funny Rainbow

  • Deel je volledige glas, van bodem tot de rand, in vijf denkbeeldige delen
  • Ik gooi altijd eerst een pak ijsblokjes in mijn glas, maar Het Vriendje beweert dat dat fout is. Soit. Gooi uw ijsblokjes in uw glas wanneer je wil. Nu of op het einde.
  • Vul één vijfde met Funny Blue
  • Vul twee vijfde met Funny Tropical
  • Vul één vijfde met pompelmoessap en het resterende vijfde deel met ananassap.
  • Voeg nog enkele druppels citroensap toe.
  • Steek een rietje en een parapluutje bij in uw glas en klaar is kees! Slurpen maar!

Voor deze mocktail heb je zoals je kan zien ook Funny Tropical nodig, maar Funny Blue op zich met een scheut appelsiensap is zeer lekker. En als je Funny Blue mengt met alleen maar appelsiensap, dan krijg je een hele mooie groene kleur, geen rioolwater-achtige kleur. ;)

Giveaway Van de eeuwig sympathieke Carl van Funny mag ik een fles Funny Blue weggeven aan één gelukkige Verbeelding lezer. Om mee te doen laat je gewoon een reactie achter op dit bericht. Zorg zeker dat je een geldig e-mailadres gebruikt, zodat ik je kan contacteren als je gewonnen hebt! Deelnemen kan tot en met dinsdag 30 september. Op woensdag 1 oktober kies ik een winnaar.


Die keer dat we een zwaan redden

We raceten over de smalle, maar geasfalteerde IJslandse wegen in onze kleine Volkswagen Up. Het was een prachtige dag, zo’n dikke week geleden daar in het hoge noorden en we genoten van ons tochtje rond Snaefellsness. Ik was wat aan het prutsen met de camera of een zoveelste snoepje aan het nemen, toen ik plots een vrouw de weg zag oversteken. En toen zag ik vanuit mijn ooghoeken de zwaan die vastzat in een omheining. De zwaan fladderde wild met haar vleugels terwijl wij verder raceten.

“Daar zat een zwaan vast!” riep ik naar Het Vriendje en wees naar de plek die we net voorbij gereden waren, “Die zat vast in de omheining!”. Ik wist niet goed wat doen. Hij had het niet gezien omdat hij als goede chauffeur zijn blik gericht hield op de weg. Maar die andere mensen waren duidelijk al gestopt om te helpen. Misschien hadden ze een soort van animal rescue gecontacteerd. Bestond er eigenlijk zoiets in IJsland? We konden eventueel de politie bellen. Hoe zei je “zwaan” nu ook weeral in het IJslands? Svana? Svanur? Die vervloekte verbuigingen! Die vervloekte geslachten! Die vervloekte taal! Allemaal te verwarrend!

“Wil je terug gaan?” vroeg Het Vriendje. We waren nog maar een paar honderd meters ver. Ik wist even niet goed wat zeggen. Misschien was het raar als wij er toe kwamen en die andere mensen hadden de zwaan al bevrijd. Toch antwoordde ik uiteindelijk “ja”. Op het eerste het beste plekje keerde Het Vriendje ons autootje en racete terug in de richting waar we net vandaan kwamen. Enkele tellen later parkeerde hij ons mini-voertuig vlak achter de auto van het andere koppel dat we net hadden gezien.

We begroetten het andere koppel dat duidelijk ook niet helemaal wist wat doen. De man stond maar wat rond te draaien en de vrouw voelde intussen voorzichtig aan de omheining om te zien of er geen stroom op zat. Gelukkig niet. En het was ook geen prikkeldraad. Oef. Het Vriendje en ik liepen meteen af op de zwaan die kwaad naar ons blies. De man en de vrouw keken een beetje angstig toe, maar het was de vrouw die zag dat de draad slechts één keer om de linkerpoot van de wilde zwaan ging. Dat moesten we makkelijk loskrijgen. Zolang het beestje zich rustig hield. Dus begon ik sussende geluidjes te maken en tegen haar te praten in het Nederlands, wat misschien wat raar moet geweest zijn voor dat andere koppel toeristen, maar het leek te helpen.

De zwaan keek ons heel intens aan, maar ze blies niet meer. Dus terwijl Het Vriendje het op zich nam om die linkerpoot van het beestje los te wikkelen uit de draad, bleef ik daar maar zachtjes praten tegen die zwaan. “Alles komt in orde,”, “Rustig maar,” en “Flinke meid,” hoewel het even goed een mannetjeszwaan had kunnen zijn. Ik ga er van uit dat dat op zich niet zo veel uitmaakte voor haar. Hem. Het. Soit. Terwijl ik tegen haar (hem?) bezig was, hield ik Het Vriendje in het oog. Als de zwaan ook maar naar hem durfde uit te halen terwijl hij haar aan het bevrijden was, dan stond ik klaar om me met mijn volle gewicht op haar te werpen en met haar een partijtje te worstelen. No-one hurts Het Vriendje! Not on my watch! Maar het leek alsof de zwaan besefte dat we aan het helpen waren. Ze hield ons nog steeds goed in het oog met een zeer intense blik in haar donkere ogen, maar ze blies niet meer en flapperde niet meer met haar vleugels. Het Vriendje maakte de linkerpoot van die zwaan snel en behendig los uit de omheining. Held! Van zodra de zwaan bevrijd was, liep ze enkele meters en vloog ze weg.

Het was toen pas dat we zagen dat op het kleine watertje enkele tientallen meters verder nog een zwaan zat die duidelijk aan het wachten was geweest op de zwaan die vast zat. En toen bedacht ik me dat het wel de partner moest zijn van die zwaan. Zwanen zijn een van de weinige monogame diersoorten en blijven dus bij dezelfde partner voor de rest van hun leven. Oftewel: de rare feitjes die Kathleen soms onthoudt uit de boeken die ze leest. In dit geval een feitje uit De Dochter van Het Woud van Juliet Marillier. Jawel. Ook de vrouw van het andere koppel wist dit en had hierdoor de zwaan willen helpen toen ze zag dat die vast kwam te zitten. We zagen de twee zwanen snel wegvliegen en haalden zelf opgelucht adem. De zwaan die had vastgezeten in de draad leek op het eerste zicht niets over te houden aan haar (zijn?) kortstondige kennismaking met de omheining. Geen open wondes en Het Vriendje zei dat hij precies geen kneuzingen of iets gebroken had gevoeld terwijl hij de poot vast had. En we hadden die twee levenspartners weten te herenigen. Het spreekt voor zich dat dat een goed gevoel gaf.

We wensten het andere koppel nog een prettige reis verder en stapten zelf terug ons miniscule wagentje in om onze reis verder te zetten. De rest van de dag konden we er niet van over dat we een zwaan hadden gered. Een wilde zwaan! Het is niet iets wat wij iedere dag doen en het zal me nog lang bijblijven, dat staat vast. Het Verbeelding Animal Rescue Team, dat klinkt lang niet slecht, toch?


Over Kathleen

29. Woont ergens tussen Leuven en Brussel. Creatief geval. Geeft overdag voornamelijk websites grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt,... op haar knutselkamertje. Ze verkoopt al dit zelfgemaakt leuks in haar webshop Fanny&Laura. Meer?