Gelezen

Verdriet is het ding met veren

April 24, 2016

Verdriet is het ding met verenOndertussen zullen jullie wel al doorhebben dat ik nogal een fan ben van magisch realisme. Dus toen ik zoveel positieve dingen hoorde en las over Verdriet is het ding met veren van Max Porter, een boek vol magisch realisme, moest ik het gewoon lezen. En ik was serieus onder de indruk van dit boekje (spoiler alert).

Nadat een vader en zijn twee zoontjes plots hun echtgenote en moeder verliezen, staat er op een avond een kraai aan de deur. De vader is een expert in het werk van de dichter Ted Hughes. Hughes heeft een hele gedichtenbundel geschreven met als titel Crow. Kraai laat weten dat hij bij hen zal blijven wonen totdat ze hem niet meer nodig hebben. Langzaam maar zeker verwerken de vader en de zoontjes hun verlies en hebben ze Kraai steeds minder en minder nodig.

Verdriet is het ding met veren is een bijzonder kort boekje. Het telt nauwelijks honderddertig pagina’s. Maar het is ook een zeer krachtig boek waar zoveel in zit. Ik vermoed dat ik het nog een aantal keren ga lezen, want ik heb er lang niet alles uit gehaald. Volgens mij is het zo’n boek dat je opnieuw en opnieuw kan lezen en er toch iedere keer een andere boodschap uit kan halen of een nieuw detail in kan ontdekken.

Zelf heb ik nog nooit iets gelezen van Ted Hughes, maar de man speelt ook een bepaalde rol in dit boek. Doordat Kraai gelinkt is aan die dichter, is het ergens ook logisch dat het boek vaak meer aanvoelt als een heel lang gedicht dan als een roman. Met momenten deed de schrijfstijl me zelfs wat denken aan de gedichten van Paul Van Ostaijen. Heel dat dichterlijke wist ik wel op prijs te stellen. Het maakt het boek soms wat moeilijker om te lezen, maar het zorgt ervoor dat in die honderddertig pagina’s massa’s prachtige zinnen terug te vinden zijn.

Het leven weer oppakken, als concept, is iets voor stommelingen, want ieder verstandig mens weet dat rouw een langetermijnproject is.

Het hele verhaal draait natuurlijk om het rouwproces van de vader en de twee zoontjes. Aan het begin van het verhaal is het pure chaos. De man mist zijn echtgenote en de jongens missen hun moeder. Gaandeweg zie je dat ze de dood van hun echtgenote en moeder een plaats weten te geven. Het drietal groeit meer en meer naar elkaar toe, de jongens worden volwassen, de vader gaat op zoek naar een nieuwe partner. Langzaam maar zeker is Kraai als rouwtherapeut niet meer nodig.

Het is een apart boek. Ergens tussen een lang gedicht, een kortverhaal en een sprookje. Ik zag het ook vergeleken worden met een fabel. Het past niet in een genre, zelfs niet in magisch realisme, en dat maakt het zo uniek. Daarnaast is bijzonder mooi geschreven en heeft het een prachtige, hartverwarmende boodschap. Dit boek gaat hier ongetwijfeld nog een keer gelezen worden. En dan nog eens. En nog eens. Ik kan het jullie alleen maar aanraden.

Dit prachtige boekje kan je kopen bij de plaatselijke boekhandel, maar ook bij Bol. Daar betaal je €14,90 voor de hardcover en €9,99 voor het e-boek.

Gebeurd

Boodschap van algemeen nut

April 22, 2016
Dienstmededelingen

Ik heb vandaag twee dienstmededelingen voor jullie die te maken hebben met deze blog. Het zijn leuke dienstmededelingen. Echt waar. Geen reden tot paniek of zo. U mag blijven ademen.

Dienstmededeling 1: de Verbeelding Book Club meetup
Dit jaar is echt het jaar van de meetups en dan vooral van meetups die iets te maken hebben met zaken die ik ooit eens in gang heb getrokken, maar waarvan ik de meetups zelf niet organiseer. Gerhilde organiseerde al een Meststoffen Meetup in maart met de deelnemers van mijn online cursus Meststoffen voor jouw blog en Haaike organiseert een Verbeelding Book Club meetup in juli. Ik ben zelf geen groot organisatorisch talent, dus ik ben altijd zeer dankbaar als andere mensen zulke dingen op zich willen nemen.

Wat? Waar? Wanneer? Op zondag 10 juli trekken we hoogstwaarschijnlijk richting het Leopoldpark in Brussel om daar vervolgens te genieten van de zon (fingers crossed), te picknicken en uiteraard uitvoerig te praten over boeken. Dat hoort er natuurlijk ook bij. Wie afzakt naar deze meetup, kan meteen van de gelegenheid gebruik maken om iets te doen met puntje dertig van de Verbeelding Book Challenge. Wil je er graag bij zijn? Geef dan Haaike zeker een seintje zodat ze kan inschatten met hoeveel we ongeveer zullen zijn. Haar gegevens kan je terugvinden in dit blogbericht.

Wie weet kunnen we tegen dan ons tweehonderdste lid van de Verbeelding Book Club op Goodreads vieren. Dat zou super zijn!

Dienstmededeling 2: Trip down memory lane
Op 14 juni 2006 registreerde ik deze domeinnaam. Jawel. U leest dat goed. Bijna tien jaar geleden. Sinds die heugelijke dag ben ik ook aan het bloggen op Verbeelding.org. Hoewel er ergens tijdens een WordPress update in 2007 heel wat blogberichten verloren gingen, heb ik nog altijd een archief van meer dan negen jaar op deze blog. En waarom daar een keertje niet iets mee doen? Er staan geweldige schatten in die archieven! Dus het leek me leuk om in de aanloop naar die tiende blogverjaardag even de archieven in te duiken.

Iedere dag plaats ik een oud blogbericht op de Verbeelding Facebook pagina. Dus als je mee herinneringen wil ophalen, dan is dat momenteel the place to be. Maandag plaatste ik de eerste archief-post, dus je hebt al wat schade in te halen.

Tot zover deze boodschap van algemeen nut. Het management dankt u.

Gegeten

Die keer dat ik een jaarvoorraad chips insloeg (lichtelijk overdreven)

April 18, 2016
Pipers chips bij Pimenton.be

Bijna acht jaar werk ik voor de baas en als er één ding is dat ik over hem heb geleerd de afgelopen acht jaar, dan is het dat hij nogal van lekker eten houdt. Volgens mij kan zowat iedereen dat beamen. Zoveel fijne herinneringen die ik heb aan het bedrijf waar ik werk en ook de baas in het algemeen zijn op de een of andere manier gelinkt met eten.

Het hoogtepunt was ongetwijfeld de kleine tapasbar in Barcelona waar we vorig jaar waren en waar de baas erin slaagde met Jommekesspaans iedereen te overtuigen dat hij helemaal vloeiend was in de taal van Don Quijote. Het kwam dan ook niet als een verrassing toen hij liet weten dat hij Pimenton, een webshop voor foodies zou beginnen als zijprojectje. Gewoon. Omdat het kan. En ook wel een beetje omdat hij dan een hele hoop lekkers binnen handbereik heeft. At all times. Dat ook.

Zelf kwam hij bij mij aankloppen om een paar illustraties te maken voor de huisstijl van Pimenton. Daar waar jullie mij waarschijnlijk eerder kennen van de lieve, schattige en ronduit koddige illustraties, slaag ik er ook wel eens in om wat serieuzer illustratiewerk te verrichten. Geloof het of niet. En dus maakte ik voor alle categorieën in de webshop een illustratie. Die illustratie prijkt nu in het groot op de homepagina van Pimenton en op de bedanktkaartjes die je krijgt bij een bestelling. Tadaa.

Pimenton Illustratie

Als beloning voor die illustraties, mocht ik de shop even plunderen. Hoewel er héél veel interessante zaken te vinden zijn in Pimenton gaande van kruiden, heerlijke olijfjes, bieren uit alle windstreken en wat nog niet, koos ik integraal voor chips. Jawel. Chips. Nu ben ik niet de grootste chipsverslaafde die er rondloopt op deze aardkloot, maar goeie chips, dat kan al eens smaken. En dan heb ik het over goeie chips, geen Lays of Pringles of aanverwanten.

Als wij hier ten huize Verbeelding al eens een zak chips in huis halen, dan is dat standaard Kettle chips. En Pipers is zelfs nog better dan Kettle. Jawel. Het is zo’n merk dat je niet zomaar gaat vinden in de gewone supermarketen. Dat willen de mannen van Pipers zelf niet. Een voorraadje in huis hebben, dat kan al eens van pas komen als er een goestingske de kop op steekt. Het leuke aan Pipers is dat ze een assortiment hebben met veel verschillende smaken, die een beetje anders zijn dan anders, maar net niet té vreemd. Zo hebben ze smaken als Chorizo, sweet chili (mijn persoonlijke favoriet), zeezout, tomaat en nog een aantal andere.

Voor Het Vriendje sloeg ik ook een aantal bieren in, maar aangezien ik nul komma nul kennis heb van bier (niet-alcohol drinkende medemens zijnde) besloot ik af te gaan op de namen en de etiketten. Dat is een techniek die vreemd genoeg vaak goed werkt. De Dangerously close to stupid viel alvast in de smaak. Dat ik dat bier heb gekocht omdat de naam zo toepasselijk was op Het Vriendje, dat hield ik wijselijk voor mezelf. 😉

De baas was zo vriendelijk om een kortingscode voor jullie aan te maken zodat jullie zelf ook een jaarvoorraad chips of bier of kruiden of wat dan ook kunnen inslaan. Sympathiek toch? Vul op het einde van je bestelling “KLEINHONGERKE” in het kortingscodeveld in en je krijgt 15% korting. Die kortingscode is geldig tot 1 mei.

Onder het motto: schrijf eens een advertorial om de webshop van uw baas een duwtje in de rug te geven.