Gelezen

Versplinterd

January 31, 2016

Versplinterd - Dani AtkinsEnkele maanden geleden zag ik dit boek verschillende keren opduiken in mijn Goodreads. Er was zelfs een Goodreads vriendinnetje die de moeite nam om het me aan te raden. En aangezien ik wel zin had in wat lichtere lectuur besloot ik dus mijn tanden te zetten in Versplinterd van Dani Atkins.

Na vijf jaar gaat Rachel eindelijk terug naar het stadje waar ze geboren en getogen is. Ze is uitgenodigd op het huwelijk van haar ex Matt en zijn verloofd Cathy. Ooit maakten zij allemaal deel uit van een tof vriendengroepje, maar er is zoveel veranderd sinds die ene avond waarop Jimmy verongelukte en zij zwaar gewond raakte. Desondanks de barstende hoofdpijn die ze heel de avond voelt, besluit Rachel toch even langs het graf van Jimmy te gaan. Een beetje frisse lucht zou haar deugd doen. Voor ze het goed en wel beseft, raakt ze buiten bewustzijn. Wanneer ze terug bij komt, blijkt het leven een beetje anders gelopen te zijn dan zij zich herinnert.

Dit boek wordt algemeen geklasseerd onder chicklit. En dat is inderdaad wel juist, maar het is niet je standaard chicklit waarin een meisje een jongen leert kennen, er van alles misloopt wegens miscommunicatie en bataboem. Ze leefden nog lang en gelukkig. Er zitten natuurlijk heel wat chicklit elementen in en het is allemaal wat luchtiger om te lezen. Maar… Een grote maar. Versplinterd is een chicklit met een beetje meer. Het is niet alleen de relatie tussen twee hoofdpersonages die centraal staat. Nee, het gaat ook over vriendschap, over relaties met je ouders en over je verleden terug onder ogen zien. Er zat veel meer in dit boek dan alleen maar twee mensen die elkaar leren kennen en een hoopje misverstanden.

Hetgeen dit boek voor mij zo bijzonder maakte, was hoe Atkins gespeeld heeft met tijd. Ik denk dat tijd een van mijn favoriete vertelelementen is en als daarmee gespeeld wordt, dan ben ik sowieso wel geïnteresseerd. En ze doet dat ook goed. Niet onbelangrijk, natuurlijk. Op een bepaald moment zijn er twee tijdlijnen: de tijdlijn waarin het ongeluk heeft plaatsgevonden en de tijdlijn waarin het ongeluk heeft plaatsgevonden, maar niet dezelfde gevolgen had. En als lezer vraag je je natuurlijk heel de tijd af welke tijdlijn nu de juiste is. Je blijft je afvragen tot aan het einde van het boek hoe het nu net zit. De ene keer denk je dat het de ene tijdlijn de echte is, de andere keer denk je dat de andere tijdlijn de echte is. Rachel, het hoofdpersonage, zelf wordt daar met momenten ook lichtjes zot van, dus het is niet alleen een spelletje met de lezer. De personages zelf raken er ook behoorlijk door in de war.

Naar het einde van het boek had ik een vermoeden van hoe de vork aan de steel zat. En blijkbaar had ik het bij het rechte eind, maar dan nog werd mijn hart in duizend stukjes gebroken bij het lezen van het einde. Zorg dat je een doos zakdoekjes binnen handbereik hebt. Een gewaarschuwd vrouw is er minstens tien waard. Soit. Door dat einde en door het feit dat het een chicklit is met dat tikkeltje meer, deed het boek me wel wat denken aan Before You van Jojo Moyes (Voor jou). Dus als je dat boek graag hebt gelezen, dan is dit ook zeker een aanrader.

Versplinterd is verkrijgbaar in de plaatselijke bibliotheek of boekhandel. Op Bol kost de papieren versie €18,99 en de digitale versie €14,99.

Gegeten

De favorieten van januari

January 27, 2016
De favorieten van januari

Het leek me, zo op het einde van de maand, leuk om even terug te blikken op de afgelopen maand en een paar van mijn favoriete items, gebeurtenissen, Netflix shows,… in de kijker te zetten. Net zoals iedere maand weet ik niet goed waar de afgelopen dertig dagen (wel, zevenentwintig om exact te zijn) naar toe zijn. Maar bon. Het leven en zo.

  • Gegeten: Ik heb eigenlijk verdacht veel lekkere dingen gegeten deze maand. Je zou denken dat je na de feestmaand december wat minder zou eten, maar nee. Nope. Iedere week gaan we met de meiden van het werk ergens lunchen. Gewoon. Omdat het kan. Vorige week trokken we naar Noordoever aan de Vaartkom in Leuven. Het concept is vrij eenvoudig. Je neemt een bord, er is een buffet vol met veggie lekkers en je neemt wat je wil. Je bord wordt gewogen aan de kassa en op basis van het gewicht, betaal je. Heb je grote honger en neem je een hele hoop eten? Dan betaal je meer dan wanneer je een klein hongertje hebt. Heb je zin in sushi met lasagne? Geen probleem. Het gaat trouwens perfect samen als alles veggie is en je dus geen vlees met vis aan het mengen bent. Just sayin’.
  • Nog meer gegeten: En wie een beetje vertrouwd is met Leuven weet dat er vlakbij de Vaartkom nu ook een Albert Heijn is. Jawel. Dus nadat we hadden ge-meiden-luncht (dat is keihard een woord), sprong ik daar even binnen om weer een voorraadje Tony’s Chocolonely in te slaan. Ik wou al maanden de zeezout/karamel smaak proberen omdat ik die al tienduust keer zag passeren bij mijn Nederlandse Instagram maatjes. Om nog maar van al die andere lekkere smaken te spreken die hier precies niet te vinden zijn. Soit. Ik had een sjanske en de zeezout/karamel was er en oh boy. Wat een zaligheid! Ik ben sowieso voorstander van ietwat vreemde zoet/zout combinaties en deze was helemaal perfect in evenwicht. Nu de melk nougat nog eens zien vast te krijgen en dan heb ik alle smaken uit de Classic reeks eens geprobeerd.
  • Het Hout - Jeroen BrouwersGelezen: Het Hout van Jeroen Brouwers. Er is hier nog geen recensie van verschenen, maar die komt vermoedelijk nog wel. Ik was serieus onder de indruk van dit boek. Zelf zou ik het nooit kiezen om te lezen omdat het nogal Literatuur met een grote L is, maar het was het boek van de maand januari bij het leesclubje. Sinds ik Stoner las, heb ik een beetje schrik van alle uberliteraire boeken die iedereen en z’n moeder goed vindt. Die vallen standaard bij mij niet in de smaak. De eerste twintig à dertig pagina’s had ik heel veel moeite om in dit boek te geraken, maar eens ik de klik had gemaakt, heb ik het vrij snel uitgelezen. Het onderwerp is behoorlijk zwaar (vieze oude patertjes die hun leerlingen bepotelen), maar het is knap gebracht en zeker de moeite om te lezen. Mini-recensie. Tadaaa.
YouTube Preview Image
  • Gezien: We kijken hier ten huize Verbeelding al eens graag een documentaire. Dus toen Netflix kwam aanzetten met een documentaire reeks, Making a Murderer, waren we er als de kippen bij. En oh boy, wat was me dat? Ik denk dat ik nog nooit zo hard de neiging heb gehad om met dingen naar mijn televisietoestel te gooien. Zelf heb ik het heel moeilijk met onrechtvaardigheid en ja, er zit wel wat onrechtvaardigheid in die documentaire. Een beetje zo. Ja. Pas op, er zitten ook twee zeer geweldige advocaten in deze documentaire die echt tot het uiterste gaan. Massa’s respect voor die mannen. En ook wel voor die ene journaliste. En dat ene meisje dat eerlijk haar verhaal vertelt in de rechtbank. Soit. Het is dus zelfs zo ver gekomen dat ik heel kwaad in tranen ben uitgebarsten, want hoe konden ze zoiets doen?! En wat een fokking zelfingenomen klootzakken lopen er rond in de wereld?! We hebben de documentaire van een tiental afleveringen vorige week in een ruk uitgekeken en nu zit ik dus tegen iedereen te zeggen die het wil horen dat ze die reeks NU moeten kijken. Verplicht en al. ‘t Is echt zotjes gewoon.
  • Gekocht: Een Fitbit  Charge HR in een mooi aqua kleurtje. Hoera! Ik had het er vorig jaar al over nadat mijn dokter aan de alarmbel had getrokken. Tijdens die consultatie ging mijn hartslag even alle kanten uit en ik besloot dat ik dat toch op de een of andere manier zelf wilde gaan bijhouden. Als kerstkado had ik van mijn ouders Bol kadobonnen gekregen, want ja, dat bestaat blijkbaar. De papa had er duidelijk aan toegevoegd dat je daar meer mee kan kopen dan alleen maar boeken. Ik had toen nochtans nog geen TBR Shame filmpje opgenomen. Ahum. Dat kwam pas later. Kuch. Dus besloot ik een deeltje van mijn kadobonnen te investeren in die Fitbit. Het andere deel had ik braafjes zelf bij elkaar gespaard. De fitness tracker hangt nu al een paar dagen aan mijn pols en voor iemand die zot is van statistiekjes is het wel een fijne gadget. Ik kan je bijvoorbeeld zeggen dat ik vannacht zes uren en twaalf minuten heb geslapen (ik had weer een X-files waardige droom waaruit ik ben wakker geworden), dat ik vandaag al 9489 stappen heb gezet en dat ik terwijl ik dit schrijf een hartslag heb van 74. Not bad. Not bad at all. Ik geef binnenkort een uitgebreidere update, maar daarvoor wil ik eerst een wat langere tijd hebben doorgebracht in het gezelschap van meneer Fitbit.

Hoe was jullie maand januari? Leuke dingen gedaan? Lekkere dingen gegeten? Fijne boeken gelezen? Interessante seriekes gekeken?

Gemaakt

Die keer dat het terug kriebelde om te schrijven

January 25, 2016
Schrijven op Wattpad

Schrijven is altijd al een constante geweest in mijn leven. Van zodra ik woorden kon neerpennen, was ik verhalen aan het schrijven. Mijn eerste verhaaltje schreef ik toen ik zeven of acht jaar was en ging of een elfje. Daarna ben ik eigenlijk nooit echt gestopt met schrijven.

Ik heb notitieboekjes vol geschreven met verhalen. Voor ik begon met bloggen, was ik een fervent dagboekschrijfster. Bloggen doe ik intussen ook al de helft van mijn leven. Deze blog viert binnenkort zijn tiende verjaardag. Tien begot! Ik ben Journalistiek gaan studeren doordat ik zo graag schrijf. En vijf keer ben ik er in geslaagd een verhaal van vijftigduizend woorden of meer te schrijven dankzij NaNoWriMo. Goed, het schrijven van fictie stond de afgelopen jaren op een zeer laag pitje, maar het kriebelt weer.

Vroeger plaatste ik zoveel van mijn verhalen online op Het Schrijvertje. Dat was een website waar mensen hun schrijfsels konden delen en anderen hierop feedback konden geven. Het was zo fijn om deel uit te maken van een community die bezig was met taal en je wil niet weten hoeveel ik daar heb opgestoken. Ik was toen nog een jonkie en kreeg maar al te graag feedback van de oude garde zodat ik mijn eigen schrijfstijl verder kon laten groeien. Helaas bestaat Het Schrijvertje al een hele poos niet meer. Toen ik daarnet even naar de site surfte bleek het nu een blog over koffie te zijn. Tijden veranderen.

In eerste instantie dacht ik gewoon een nieuwe blog te beginnen om mijn schrijfsels op te publiceren. Dat zou perfect werken. Maar ik wist dat ik het community gevoel zou missen. Ik wil ook graag lezen wat andere mensen schrijven. Daarom volg ik ook zoveel blogs. Daarom lees ik bijna honderd boeken op een jaar. Naast schrijven, lees ik ook bijzonder graag. En bijzonder veel. Dat ook. Dus deed ik wat research en kwam ik uit bij Wattpad. Je kan er zelf verhalen posten, maar je kan er ook ontzettend veel lezen. Het is een internationale site, dus er zijn heel wat verhalen geschreven in het Engels, maar er zijn ook flink wat Nederlandstalige schrijvers te vinden. Ik maakte vorige week een account aan en postte meteen mijn eerste kortverhaal. Eerder een microverhaal, om eerlijk te zijn, want het telt minder dan duizend woorden.


En heel dat flash fiction of micro fiction gebeuren of hoe je het ook wil noemen, dat interesseert mij wel. Je bent geen uren, dagen of weken bezig met een verhaal. Even een halfuurtje voor de computer, een duizendtal woorden er uit rammen en bam… Done. Ideaal. Vooral als je wat meer wil schrijven, zoals bij mij het geval is, maar gewoon niet zoveel tijd hebt omdat je met tienduust andere dingen bezig bent.

Wat ook heel typisch is voor Wattpad is dat je in delen mag schrijven. Vergelijk het met afleveringen van je favoriete televisiereeks. Lezers op Wattpad verwachten niet dat ze in één keer een verhaal van vijftigduizend woorden zullen voorgeschoteld krijgen. De grootste doelgroep van Wattpad zijn millenials met de aandachtsspanne van een goudvis. Ik zit trouwens zelf ook in die doelgroep blijkbaar. Dat verklaart misschien mijn korte aandachtsspanen en het feit dat ik dus met tienduust dingen bezig ben tegelijk. Ahum. Velen van hen lezen én schrijven de verhalen via de Wattpad app. Een paar duizend woorden per aflevering is meer dan genoeg voor hen, vooral als je leest op een smartphone scherm.

Soit. Om maar even te zeggen dat ik enthousiast ben over dit platform en er hopelijk veel gebruik van ga maken in de nabije toekomst. Het plan is deels om met de flash fiction of micro fiction verder te gaan en deels verhalen die ik al lang lang lang geleden heb geschreven, zoals mijn NaNoWriMo verhalen, daar te publiceren. Ik heb intussen al een eerste deel online gezet van mijn NaNoWriMo van het jaar onzes heeren 2012. Het is een verhaal waar ik nog altijd enthousiast over ben. Ik heb een tijdje met de gedachte gespeeld om heel dat verhaal e-book gewijs te publiceren, maar dan was de vraag of ik daar geld voor moest vragen of niet, hoe dat dan allemaal moest verlopen of ik het zou verkopen via Kindle of ergens anders. Te veel gedoe met andere woorden. Dan maar zo.


Dus moest je geïnteresseerd zijn in een keer iets anders te lezen van mijn hand dan mijn blogjes, dan kan je mij vanaf nu volgen op Wattpad. Mijn profiel kan je hier vinden of maak zelf een account aan, download de app, volg mij en je krijgt meteen een melding als ik iets nieuw post. Handig. En als je nog wat interessant volk zoekt op WattPad: Margaret Atwood publiceert er ook schrijfsels.

Hadden jullie ooit al gehoord van Wattpad of is het ook volledig nieuw voor jullie? Publiceren jullie er misschien zelf ook verhalen? Indien dat het geval is, deel zeker ook je link in de reacties!