Gelezen

Zwijgen is goudvis

August 22, 2016

Zwijgen is goudvisEnkele jaren geleden las ik het eerste boek van Annabel Pitcher Mijn zus woont op de schoorsteenmantel en ik was verkocht. Daarna las ik Onder de Ketchupwolken van haar en ik was nog meer verkocht. Dus toen ik Zwijgen is Goudvis zag passeren, wist ik dat ik het moest lezen.

Tess is vijftien en ze heeft haar plek in de wereld nog niet helemaal gevonden. Wanneer ze een blogbericht van haar vader leest, raakt ze nog verder in de war. Hij schrijft dat hij niet haar vader is. Maar wie is dat dan wel? De nieuwe wiskundeleraar misschien? Ze heeft niet het gevoel dat ze over wat ze heeft gelezen met iemand kan praten. De situatie wordt uiteindelijk alleen maar erger en dan besluit Tess te zwijgen. Ze zegt geen woord meer. Gelukkig is er nog één iemand die haar probeert te helpen en dat is Meneer Goudvis.

Het duurde even voor ik in dit boek geraakte, want ik had schrik. Schrik dat het hele verhaal zou eindigen met een “jamaar, het was een misverstand! Het blogbericht was nog niet afgewerkt!” en alles zou weer peis en vree zijn. Een F.C. De Kampioenen plot met andere woorden. Annabel Pitcher besloot gelukkig niet zo’n einde te schrijven. Gelukkig maar, want anders had ik eens heel hard gegild, denk ik.

Eens ik in het boek geraakte, las het vlot weg, maar ik had met een aantal zaken wel wat problemen. Haar eerste twee boeken hielden me echt in hun greep en ik leefde helemaal mee met de personages. Met Tess had ik een beetje moeite. Ze beslist niet meer te praten uit protest. Daardoor komt ze in een aantal netelige situaties terecht. Dat zijn uiteraard situaties waar ze niet in had moeten terecht komen had ze haar mond open gedaan. En daar heb ik het zelf heel moeilijk mee. Als er iets is, als je een probleem hebt, praat er dan met iemand over. Het hoeft daarom zelfs niet de persoon te zijn waarmee je een probleem hebt. Dat is 99% van de keren dé oplossing. Niet dat ik altijd even geweldig ben in het opvolgen van mijn eigen raad, maar bon.

Daarnaast heeft ze ook duidelijk een obsessieve compulsieve stoornis en een angststoornis. Hoewel het duidelijk is voor de lezer dat Tess hulp nodig heeft, komt dit hulp er nooit. Het verhaal overspant een aantal weken of zelfs maanden en toch komt er nooit echt professionele hulp bij kijken. Er wordt gewacht op een brief van een of andere instelling voor geestelijke gezondheid bij kinderen en jongeren. Gewoon gewacht. Niets meer. En zelfs op het einde van het boek, wanneer alles terug in kannen en kruiken is (min of meer), is er niet iemand die even zegt: “Misschien moeten we toch maar eens informeren naar professionele hulp, want hoewel alles terug in orde lijkt te zijn, heb je ongetwijfeld nog wel een paar zaken waarmee je zit, toch Tess?”.

Op zich zijn de problemen die Tess heeft met haar eigen geestelijke gezondheid heel goed omschreven en ze komen realistisch over. Ik las achteraf op Goodreads dat Annabel Pitcher zelf ook haar nodige demonen heeft. Ze weet dus waarover ze schrijft en dat merk je wel. Alleen hoe ermee wordt omgegaan vond ik minder. Er zijn genoeg tieners die met van alles en nog wat worstelen en in een boek voor tieners hen dan de boodschap “alles komt wel goed zonder hulp” geven, is misschien niet zo ok.

En goed, ik zit hier nu even af te geven op het feit dat het hulp aspect ontbreekt, maar al bij al vond ik dit wel weer een leuk boek. Annabel Pitcher is een frisse wind in YA voor mij. Daar waar ik anders over ranke, slanke heldinnen lees die hun wereld eigenhandig redden, is Tess een echt meisje met een beetje overgewicht en hoewel ze een goede leerling is, is ze niet bepaald populair. Zo zijn er dertien in een dozijn te vinden. Het gezin dat Pitcher weer neerzet kan eender wel gezin zijn. Een normaal gezin zonder speciale gaven, maar met z’n nodige strubbelingen. Er komt een kus bij kijken, maar geen eindeloos gezwijmel en mensen die eindeloos in elkaars ogen verdrinken. En natuurlijk weet Pitcher de spanning goed op te bouwen: wie is de echte vader van Tess dan wel?

Het is een nuchter boek met een vrij realistische kijk op de wereld en dat weet ik altijd wel te appreciëren. Dat is waar Annabel Pitcher goed in is en het is een stijl die ik nog altijd serieus op prijs weet te stellen. Also: woordspelingen in de titel, dat is goud waard op zich. 😉

Het boek is uiteraard verkrijgbaar in de betere boekhandel of online via Bol. Daar vind je de prachtige paperback voor €18.99 en de digitale versie momenteel voor €6,99. 

Gebeurd

Staycation time!

August 17, 2016
Random pineapples

We waren echt zo goed bezig begin dit jaar. Het was januari of februari en we waren al aan het kijken naar vakantiehuisjes in Denemarken, Frankrijk en Duitsland. Uiteindelijk konden we weer geen beslissing maken, waren er een hoop variabele factoren en besloten we er toch maar weer eens een staycation van te maken. Die verre, exotische bestemmingen, die lopen heus niet weg.

Ooit. Ooit lukt het ons wel een keer om een vakantie te plannen. Echt. Mark my words.

Maar dat wil niet zeggen dat we niet weten wat gedaan de komende tijd. We hebben een paar concrete plannen en ook een lijstje met zaken die we graag willen doen, maar die iets minder concreet zijn. We zien wel wat de dagen ons brengen. Het is vooral nodig om even uit de dagelijkse routine te stappen en uit te rusten, want oh boy, de afgelopen weken en maanden zijn behoorlijk zotjes geweest.

  • Milkshake in Mechelen. Ik zag op mijn Instagram verschillende foto’s opduiken van de MLKSHKbar in Mechelen. Die bar zit in de poortgebouwen van de Kruidtuin. Veel plaats bieden die niet, maar blijkbaar zouden er de heerlijkste milkshakes gemaakt worden. Het was vooral de smaak popcorn caramel die mijn aandacht trok, want komaan… Een milkshake die naar popcorn smaakt, dat kan toch gewoon niet slecht zijn. Toch?!
  • Railbiking. Nog zoiets geks dat onlangs op mijn radar verscheen. Blijkbaar zijn er oude treinrails waar je nu met speciale karren op kan fietsen. Er zijn railbikingroutes op verschillende plekken in ons land te vinden. Je hebt korte tochten en natuurlijk ook langere tochten. Je kan zo’n kar huren voor vier personen of voor grotere groepen. We hebben uiteraard nog geen idee hoe of waar, maar we gaan railbiken. Dat staat vast.
  • Blote voetenpad. Hierover hoor ik al jaren mensen enthousiast vertellen. Het komt erop neer dat je aan het begin van de wandeling je schoenen en sokken uitdoet om dan een wandeling te maken op je blote voeten over verschillende ondergronden. Ik ben een grote blote voetenfan. Van zodra het warm genoeg is om geen sokken meer aan te doen, loop ik op mijn blote voeten door het huis. En als ik ergens ben waar ik weet dat er niet al te vreemd zal opgekeken worden, zoals in de tuin bij vrienden of familie, dan doe ik daar ook mijn schoenen en sokken uit. Blote voeten zijn echt bangelijk. Dus het wordt de hoogste tijd dat ik een keer zo’n blote voeten wandeling doe.
  • De hobbykamer make over. De hobbykamer is eigenlijk een kamer met een persoonlijkheidsstoornis. Langs de ene kant is het mijn werkplek, maar ook mijn creatief atelier waar ik naai en teken. Langs de andere kant van de ruimte zit Het Vriendje met zijn spullen. En af en toe staat er ook was te drogen. Misschien. Zo. Het plan is om een beetje te schuiven met alles wat er nu in de kamer staat en het Ikea-gewijs beter in te richten (leven op 25 vierkante meter!), zodat we allebei wat meer ons ding kunnen doen zonder elkaar daarbij te storen.
  • Exploding Kittens spelen. Nee, nee, we gaan Vince en Nelson hier niet opblazen. Zot. Exploding kittens is een kaartspel dat ik vandaag aan Het Vriendje gaf voor zijn verjaardag. We speelden al één rondje en ik vermoed dat er nog heel wat gaan volgen. Het lijkt een beetje op Uno, maar een stapje verder en ook wel een beetje uhm… volwassener. En grafischer. En zo. Maar dolle pret. Dat zeker wel.
  • Het plafond van de keuken verder afbreken. Ik probeer dat stuk nog even te negeren.
  • Luther kijken. We hebben weer een serie gevonden op Netflix die net iets te verslavend is. Voor de Sherlock fans… Check Luther. Tienduust hartjes voor Luther.
  • Liggen en lezen. Maar dat spreekt voor zich. Intussen las ik al twee boeken uit en twee graphic novels. Als ik dit tempo aanhoud, dan heb ik tegen het einde van de vakantie véél gelezen. 😉

En dan zijn er nog de typische dingen natuurlijk. Eens gaan wandelen. Eens gaan fietsen. Een geocacheke doen hier en daar. De kringwinkels afschuimen en te veel boeken kopen. Afspreken met fijne mensen en lekker eten. Tekenen en schilderen. Schrijven. Picknicken. De auto inspringen en ergens naartoe rijden.

We zijn dan misschien de slechtste planners ooit als het aankomt op reisplannen, maar we amuseren ons thuis ook. No worries. 😉

Gelezen

The Girls

August 14, 2016

The Girls - Emma ClineVan zodra ik The Girls van Emma Cline zag passeren op BookTube wist ik dat ik het wilde lezen. Het zou een fictie verhaal zijn gebaseerd op de Manson Family en wie mij een beetje kent, weet dat ik ergens een gekke kronkel heb waardoor ik gefascineerd ben door seriemoordenaars (wat drijft hen?). Charles Manson, zijn commune en de moorden die ze gepleegd hebben zijn dus geen onbekenden voor mij.

Het is de zomer van 1969. The Summer of Love. Evie is veertien jaar oud en ze weet even geen blijf met zichzelf. Haar ouders verwikkeld in een echtscheiding en ze kan niet echt bij één van hen terecht en met haar beste vriendin heeft ze ruzie gemaakt. Maar op een dag trekken een aantal meisjes in het park haar aandacht. Al snel raakt ze helemaal in de ban van Suzanne die haar meeneemt naar een commune in de bergen. Daar leert ze de communeleider kennen en wordt ze een deeltje van de gemeenschap. Ze raakt helemaal gefascineerd door hun levensstijl en voor ze het weet gaat ze met hen mee op gevaarlijke avonturen.

Dat ik torenhoge verwachtingen had bij dit boek, dat spreekt boekdelen. Niet alleen was het gebaseerd op de Manson Family, maar Emma Cline had een voorschot gekregen waarvan de meeste debuterende schrijvers en zelfs de meeste gevestigde waardes achterover zouden vallen. Blijkbaar kwamen er zes nullen aan te pas. Zes. Dat is veel geld, lieve mensen, vooral voor een debuterende schrijver. Dus het boek kon niet anders dan een pareltje zijn, toch? Toch?! Mispoes.

Ik was eigenlijk nogal teleurgesteld. Overal las en hoorde ik geweldige zaken over dit boek, maar al bij al vond ik het nogal plattekes. Het Charles Manson personage in dit boek dat zo charismatisch zou moeten zijn is nogal… mwah. Buiten het hoofdpersonage Evie is er eigenlijk geen enkel ander personage dat enigszins echt aanvoelt en zelfs de climax van het boek voelt nogal… plattekes aan. Misschien kwam het omdat ik bekend was met Manson en de Manson family? Ik weet het niet. Er ontbrak iets voor mij, een soort van spanning misschien, wat diepgang of misschien de achtergrondverhalen van de andere personages (vooral Suzanne dan). De focus lag té hard op Evie waardoor alle rest een beetje verdween. En een verhaal is nu eenmaal niet interessant als je niet wat meer informatie krijgt over bepaalde andere zaken zoals de andere personages waar ze mee omgaat.

Wat gerust had geschrapt mogen worden van mij, waren de stukken van de oudere Evie. Het verhaal begint eigenlijk als Evie al een oudere dame is en ergens aan het housesitting is. Die stukken waren absoluut niet nodig voor mij. Het was echt filler en ik zag er de meerwaarde niet van in. In die stukken zaten ook weer een paar personages die zo plat waren als een pannenkoek waar een pletwals is over gereden. Ik denk dat ik dit boek heel mooi kan samenvatten in één woord: plattekes.

Langs de andere kant is het zeker niet slecht geschreven. Er waren een paar mooie zinnen in terug te vinden en een paar interessante statements in verband met meisje-zijn. Plus het las allemaal vlot weg. Maar ik hou er een beetje een Het Smelt gevoel aan over. Een ok boek en op zich een fijn debuut, maar een beetje te hard gehypet.

Toch nog nieuwsgierig naar dit boek? Het is momenteel verkrijgbaar in de betere boekhandel en natuurlijk ook bij Bol. In het Nederlands heet het boek De Meisjes. De papieren versie kost €19,99 en de digitale versie kost momenteel €6,99.