Gelezen

A Little Life

September 18, 2016

Een klein levenIk had het een tijdje geleden al over het feit dat ik A Little Life van Hanya Yanagihara (Een Klein Leven in het Nederlands) opzij heb gelegd, maar ik wilde daar toch nog even dieper op ingaan. Aangezien we het boek lazen voor de leesclub, besloot ik even te wachten met het publiceren van dit bericht tot na onze bijeenkomst.

En nee, ik heb het boek niet helemaal uitgelezen. Na zesendertig procent had ik er genoeg van en wist ik dat ik me niet door de resterende vierenzestig procent wilde worstelen. Maar ik geloof ook dat je een mening kan vormen rond een boek ook al heb je het niet volledig uitgelezen. Er zijn namelijk verschillende redenen waarom ik het boek niet goed vond. Ik heb mijn best gedaan om het boek uit te lezen, net zoals ik mijn best doe om alle leesclub boeken uit te lezen, maar ik raakte er alleen maar meer en meer door gefrustreerd.

Ik was vanaf het begin al niet bepaald wild over dit boek en dat kwam door de cover. Ja, je mag een boek niet beoordelen op basis van de kaft, maar hey, als ik een foto zie van een jongeman met een pijnlijke grimas op zijn gezicht, een jongeman die op het punt staat om in tranen uit te barsten, dan sla ik al half in paniek. Oh jee, weer een drama. En ik heb het eerlijk gezegd wel een beetje gehad met dramatische boeken. Geef mij maar een vrolijk boek of een avontuurlijk boek, eentje waardoor ik de dagdagelijkse drama’s van het echte leven even achter mij kan laten. Dus de cover, die zorgde er meteen al voor dat ik niet meteen zin had om dit boek te lezen ook al had ik verschillende van mijn Goodreads vriendjes er laaiend enthousiaste recensies over zien schrijven.

In A Little Life volg je vier vrienden in New York vanaf hun twintigste door de jaren heen. Centraal staat Jude, een jongeman met een zwaar verleden. In het stuk dat ik heb gelezen kwamen al een paar stukken uit het verleden van Jude naar boven en daaruit kon je al opmaken dat Jude een paar serieuze trauma’s heeft opgelopen. Trauma’s die niet zomaar onder de mat mogen worden geveegd. Hij praat er niet graag over, maar een aantal van zijn vrienden, waaronder een dokter, weten stukjes van wat er is gebeurd. Jude doet in zijn latere leven aan zelfmutilatie door zichzelf te snijden. Het gebeurt al een keertje dat die wonden te diep zijn of ontsteken, waardoor hij dus naar zijn vriend de dokter gaat. Vriend Dokter zegt dan dat hij hem de volgende keer écht wel gaat laten opnemen, want zo kan het niet verder. En dat wordt herhaald. Ad nauseam. Doet vriend Dokter er iets aan? Je weet wel, met z’n eed van Hippocrates en zo. Doet Willem, de huisgenoot van Jude die ook op de hoogte is van de zelfmutilatie, er iets aan? Nope. Nada. Laten we Jude lekker verder doen, want dat gaat helemaal goed komen. Wij zijn echt de beste vrienden ooit. Woepdidoe.

Het wordt allemaal met de mantel der liefde bedekt. Arme Jude, hij heeft toch zo’n moeilijke jeugd gehad. Laat hem maar lekker doen. Moest Jude mijn kameraad geweest zijn, het had geen waar geweest. Jude zou al lang naar het ziekenhuis zijn gevlogen of op z’n minst naar een wekelijkse sessie gaan bij een therapeut. Fok de mantel der liefde. Moest de Dokter (ik geef toe, ik weet zijn naam niet meer) of Willem hebben ingegrepen, dan was het boek na tweehonderd pagina’s gedaan. Done en done. Maar nee, laten we dit verhaal nog wat dramatischer maken en het blijven uitmelken. Ik haat het als auteurs dat doen. Ik had hetzelfde probleem met Het Smelt waar geen enkele volwassene ingrijpt. Had een volwassene daar ingegrepen, dan was het boek ook snel gedaan en dan hadden we natuurlijk geen bestseller gehad. Helaas. Misschien ben ik te hard voorstander van tough love om me te kunnen neerleggen bij verhalen waarin niet wordt ingegrepen, wie weet. Dus op dat gebied klikte het helemaal niet met dit boek. Voor mij is niet ingrijpen absoluut niet realistisch.

Ik vind het heel belangrijk dat mentale gezondheid en wat ermee wordt gedaan correct wordt weergegeven in boeken en films. Je merkt welke auteurs schrijven vanuit hun eigen ervaring met depressie, trauma’s, angststoornis of wat dan ook. Er zit een vorm van respect in die boeken voor die ziektes en dat miste ik in A Little Life zo hard. Er wordt in het stuk dat ik heb gelezen, geen één keer gerept over professionele hulp. Jude zegt heel de tijd dat alles in orde is, terwijl dat duidelijk niet het geval is. Als dit dan toch een boek over vriendschap is, waarom doen die vrienden dan nooit iets om hem te helpen?

In die eerste zesendertig procent van het boek gebeurt er bijzonder weinig buiten twee of drie belangrijke gebeurtenissen. De personages worden in het lang en in het breed voorgesteld, behalve natuurlijk Jude en zijn verleden. Daarop moet je wachten als lezer. Lang wachten. Eindeloos wachten. Je weet dan wel weer helemaal hoe JB, Willem en Malcolm zijn opgegroeid, hoe hun ouders waren, wat hun dromen waren,… Jude blijft een mysterie. Ah ja, je moet toch op de één of ander manier ervoor zorgen dat de lezer blijft lezen. Zei ik al dat ik een bloedhekel heb aan auteurs die hun verhaal uitmelken? Soit. Tegen dat ik aan het punt was waar ik gestopt ben, was Malcolm bijna volledig uit het verhaal geschreven en van JB bleef er ook niet al te veel meer over. Het draait op dat punt voornamelijk rond Jude en Willem. Waarom dan zoveel tijd steken in de achtergrondverhalen van JB en Malcolm?

Niet dat er veel verhaal was aan dit boek als de eerste twintig procent van een boek bestaan uit het voorstellen van de personages, maar bon. Om maar te zeggen, het was behoorlijk langdradig allemaal. Ik vind het niet erg dat personages worden voorgesteld en dat je een idee krijgt van wie wie net is, maar als je na die twintig procent als lezer nog altijd geen klik hebt met één van die personages, dan heb je het als auteur misschien toch niet zo goed aangepakt. Mij is altijd gezegd dat schrijven schrappen is en ik vermoed dat A Little Life een beter boek was geweest als er heel wat was geschrapt. Als je met de helft van het boek was overgebleven, dan had ik het waarschijnlijk uitgelezen en had ik er waarschijnlijk een heel andere mening over.

Daarnaast vond ik het boek ook gewoon té voorspelbaar. In die zesendertig procent die ik heb gelezen, komen er al een paar gebeurtenissen uit het verleden van Jude aan bod. Ik heb serieus met mijn ogen gerold tijdens die eerste gebeurtenissen. Ja, Jude wordt seksueel misbruikt en er zijn veel Judes in deze wereld die door zulke gebeurtenissen zijn gegaan, helaas. Toch kiest Hanya meteen voor een situatie die zo apart is dat die voor mij helemaal niet realistisch aanvoelde. Ze brengt het ook niet overtuigend, vond ik persoonlijk, misschien omdat ik eerder dit jaar een boek las dat zulk seksueel misbruik in een gelijkaardige situatie wél heel goed bracht (Het Hout van Jeroen Brouwsers, wat gebaseerd was op zijn eigen kostschooljaren. Misschien de moeite om eens te lezen, mevrouw Yanagihara).

Daarna worden er naar nog een aantal gebeurtenissen in zijn verleden gealludeerd en laten we zeggen dat ik zo’n donkerblauw vermoeden had van wat er nog allemaal ging komen. Ik heb intussen een aantal artikels en recensies gelezen waar spoilers in zaten en het is niet dat ik het niet zag aankomen. Eens je beseft wat de auteur aan het doen is, dan weet je dat ze ALL the way gaat. En laat ik nu helemaal niet tegen overdramatisering kunnen. Er is een reden waarom ik niet naar Thuis, Days of our Lives en aanverwanten kijk.

Het was weer shockeren om te shockeren, drama om drama, speciaal doen om speciaal te doen, dat hoeft voor mij allemaal niet. Dat schreef ik ook al in mijn recensie van Het Smelt. Ik begin hier een rode draad te zien. 😉

Dus op een bepaald moment moest ik mezelf de vraag stellen: “wil ik nog veel tijd in dit boek investeren?” En het antwoord was een volmondige nee. Ik zag de auteur en de trukjes die ze uithaalde té hard door het boek. Dat is een beetje zoals microfoon of de camera in een weerspiegeling van een raam zien in een film. Daardoor weet je dat je een film aan het kijken bent. Daarnaast had ik geen klik met één van de personages, hoewel ik Harold wel sympathiek vond. Dat maakt het mij nooit makkelijk om verder te lezen in een boek. En om eerlijk te zijn lees ik dan echt wel veel liever een fantasy, magisch realisme of een science fiction boek dan het zoveelste overgedramatiseerde, gehypete literaire pareltje waar ik mij helemaal niet in kan verliezen. Het mag dan nog zoveel prijzen in de wacht slepen, mij kan zo’n boek dan echt gestolen worden.

Ooit, ooit, schrijf ik een lang blogbericht over lectuur versus literatuur en hoe ik helemaal pro lectuur ben en niet altijd pro literatuur. Ik vermoed dat dit boek dan zeker ook even aangehaald zal worden als voorbeeld. Mark my words.

Het boek is uiteraard verkrijgbaar in de betere boekhandel en ook online via onder andere Bol. Bij Bol kost de papieren versie van Een Klein Leven €24,99 en de digitale versie €14,99. De Engelse versie kan je daar uiteraard ook vinden.

Gebeurd

Gelezen in augustus

September 16, 2016

En ook in augustus werd er weer heel wat gelezen. Ik dacht dat ik eigenlijk nog meer zou lezen, maar spendeerde té veel tijd aan één bepaald boek dat ik uiteindelijk heb opgegeven. Drie keer raden welk boek dat dat was. Hint: het is een bestseller die iedereen en z’n moeder geweldig vindt. Behalve ik dan. Blijkbaar.

En uiteraard lijst ik de boeken die ik vermeld in het filmpje hier ook even op. Ik vermoed dat niet iedereen zomaar zeventien minuten naar mijn gelul over boeken en graphic novels wil luisteren. Ahum. Kuch. Eens ik begin te praten over boeken, ben ik echt niet meer te stoppen. Er was praktisch dubbel zoveel beeldmateriaal, dus ik vond nog dat ik flink ben geweest en veel heb laten vallen.

September is tot nu toe een iets rustigere leesmaand, maar er passeerde toch al één vijf-sterrenboek. Dat was al weer even geleden. Maanden met vijf-sterrenboeken zijn de beste. Yup.

Heb jij afgelopen zomer veel kunnen lezen of viel het een beetje tegen? En wat was het laatste vijf-sterrenboek dat je las?

Gebeurd

Kortjes

September 14, 2016
Kortjes

Vroeger schreef ik regelmatig eens een blogbericht met de titel Kortjes. Dat waren blogberichten die bestonden uit puntjes, omdat ik ofwel té veel te vertellen had ofwel té weinig, maar toch iets wilde schrijven. Momenteel wil ik veel vertellen, maar kan ik niet te diep ingaan op bepaalde zaken, dus grijp ik even terug naar het Kortjes formaat.

  • De keuken. In mijn blogbericht over de plannen voor de vakantie schreef ik al dat we het plafond uit de keuken zouden strippen. De plannen werden een beetje gewijzigd waardoor we onze tijd en energie tijdens de vakantie in de hobbykamer staken en vorige week pas begonnen met dat plafond. Het is er volledig uit. De keuken zag er uit als een oorlogszone en we aten twee dagen Chinees omdat we twee dagen nodig hadden om alles op te ruimen. Nu lijkt er nog altijd een laagje fijn stof te hangen, maar dat zal uiteindelijk wel weer verdwijnen na een kuisbeurt of tachtig.
  • Nummertje 16. Je weet wel, van de 16 van 2016. Ja. Normaal gezien zouden we afgelopen weekend samen met de stiefvader van Het Vriendje even hebben gekeken hoe we dat plafond van de keuken best zouden aanpakken. Alleen kwamen we dit weekend bijzonder dicht bij het afvinken van het fameuze nummertje 16. Het scheelde letterlijk millimeters of zo voelde het toch. We zijn eerder dit jaar nog een keertje heel dicht in de buurt gekomen, maar nu gingen we zelfs nog een stapje verder. Uiteindelijk bleek het toch niet door te gaan. Boe. Door heel die heisa verloren we het plafond ook even helemaal uit het oog. Ja.
  • De Toekomst. Bezig zijn met Nummertje 16 deed me ook even stilstaan bij De Toekomst. Ik ben niet de meest geweldige planner en vind het dus al geweldig als ik weet wat ik morgen ga eten en wat er volgende week allemaal op mijn kalender staat. Je hebt van die mensen die rondlopen met een vijf jaren plan en een tien jaren plan. Het spreekt voor zich dat ik niet één van die mensen ben. Dus af en toe overvalt me het “hmm… misschien moet ik eens nadenken over mijn toekomst”-gevoel mij. En dan wordt er lang en hard nagedacht. Over de dingen des levens. Over werksituaties. Over gezinssituaties. Zelfs over rijbewijzen en aanverwanten. Jawel. Intussen ben ik weer overgeschakeld op mijn oude vertrouwde kortetermijn denken. No worries.
  • Geitjes. Mijn liefde voor geitjes kwam deze week weer naar boven. Geitjes zijn de max.

  • Nachtelijk bezoek. Iedereen die hier al eventjes volgt weet dat ik niet de beste slaper ben (understatement van het jaar). Meneer Insomnia die brengt mij maar al te graag eens een nachtelijk bezoekje. Meestal vind ik wel mijn slaapritme terug op de een of andere manier. De ergste weken zijn de wisselweken waarin ik één nacht barslecht slaap afgewisseld met een nacht gewoon slapen. Nu was ik twee à drie weken gewoon non-stop barslecht aan het slapen. Op tijd gaan slapen en meteen in slaap vallen en dan na een paar uur wakker worden om vervolgens een uur of drie wakker te liggen en dan misschien, als ik geluk had, terug in slaap te vallen. Dat heeft ervoor gezorgd dat mijn immuunsysteem waarschijnlijk weer compleet omver werd gegooid, waardoor ik een of ander beestje heb opgepikt. De stress van het afgelopen weekend zal ook niet bepaald hebben geholpen. En zo zat ik dus een paar dagen thuis. Ik voel me al wel beter, maar de temperaturen helpen niet meteen om mijn slaapritme terug te vinden. Boe.
  • Headspace. Om mezelf een beetje rustiger te laten worden (en daardoor hopelijk wat beter te slapen, hoewel rust lang niet de enige factor is die me wakker houdt), heb ik de Headspace app geïnstalleerd op mijn telefoon. Dat is een app met begeleide meditatie oefeningen. Als ik overdag naar zo’n oefening luister, dan val ik in slaap. I kid you not. Dat kan ook te maken hebben met oververmoeidheid en al. Of ik word er duizelig van. Dat is ook al gebeurd. Het is dus nog geen al te groot succes te noemen, maar ik blijf iedere dag kleine sessies van tien minuten doen. Wie weet ben ik over een maand een volledige zen master en slaap ik daardoor als een roosje. Een mens mag dromen.
  • Temperaturen. Ben ik de enige die keihard uitkijkt naar de herfst? En ik bedoel dan ook echt Herfst met een hoofdletter H. Regen. Wind. Bladeren die van de bomen vallen. Frisse temperaturen, maar niet ijskoud. Dekentjesweer. Serieus. Bring it on. Volgens mij is de zomer mijn minst favoriete seizoen.
  • Gewonnen. Afgelopen zaterdag zei ik nog tegen Het Vriendje dat ik nooit iets win. Nooit. Een paar uur later kreeg ik een berichtje van Zwartraafje dat ik haar blogverjaardag winactie had gewonnen. Ha! Ik was zelf al helemaal vergeten dat ik mee had gedaan aan die winactie. Dus er is een doos vol met boeken onderweg naar mij en dat terwijl ik dus van plan was om deze maand zo min mogelijk boeken te verzamelen. Ik was zelfs op het punt gekomen dat ik aan het overwegen was geen boekenbuit filmpje te maken deze maand, want ik zou het bij één boek laten (dat ik kado had gekregen, mind you). Niet dus. Ahum.
  • Cursus. Ik werkte tussendoor ook nog verder aan mijn nieuwe cursus en schreef onder andere zinnen als deze: “Maar lang leve werken op computers en een undo knop. We zijn gelukkig Michelangelo niet die met één foute beweging van zijn beitel het pietje van David per ongeluk had kunnen afkappen,”. Yup. Lang leve de undo knop.

Met andere woorden, het is een beetje een zotte week geweest en dat is nog zacht uitgedrukt. Een Kortjes blogbericht was dus even nodig om mijn korte afwezigheid te duiden.