Gelezen

Nog wat graphic novels

November 27, 2016

Voor zij die het nog niet weten: ik lees al eens graag een stripverhaal of een graphic novel. Een paar jaar geleden stak mijn liefde voor de betere strip weer helemaal zijn kop op. Ik weet dat niet iedereen die liefde met mij deelt, maar ik wilde jullie toch graag nog een aantal tips geven.

Sunstone
SunstoneVorig jaar ergens verscheen deze reeks op mijn radar. Deze graphic novels werden uitgegeven bij Image Comics en die uitgeverij geeft gewoon hele goeie graphic novels uit onder andere Saga, wat tot nu toe mijn favoriete reeks was en The Walking Dead, wat ook een toppertje is. Op een bepaald moment stond ik in een stripwinkel ergens in Brussel met het eerste deel van Sunstone in mijn handen en uiteindelijk heb ik die braaf teruggelegd. Wat ging ik in godsnaam doen met een strip rond bondage en sm?! Een dik jaar later heb ik dan toch het eerste deel gekocht omdat Het Besloten Land een kortingsactie deed voor alle Image Comics. En Sunstone werd in één klap uitgeroepen tot mijn nieuwe favoriete graphic novels reeks. Ja, het gaat over bondage en sm, maar het gaat over zoveel meer. De personages zijn geweldig. Het verhaal is geweldig. De humor is helemaal mijn ding. Intussen zit ik reikhalzend uit te kijken naar volume vijf, maar de publicatiedatum daarvan wordt altijd maar verschoven. Uuugh.

Amulet
AmuletNog een reeks die al een tijdje geleden op mijn radar was verschenen, maar waar ik nooit eerder mijn tanden in heb gezet. Eerlijk is eerlijk, graphic novels en de betere strips zijn aan de prijzige kant. Meestal probeer ik ze uit de bibliotheek te halen, maar natuurlijk hebben ze niet alle reeksen die ik wil lezen. Amulet was nergens te vinden, helaas. Onlangs besloot ik dat het de hoogste tijd was om het eerste deel te kopen en te lezen. Het is een strip gericht op jongere lezers (jonge tieners, lijkt mij het ideale doelpubliek voor deze reeks), maar het was helemaal geweldig. Iedereen weet intussen wel dat ik nogal fan ben van Studio Ghibli en het werk van de grootmeester Miyazaki. Qua verhaal, qua vertelstijl, qua setting en qua personages sloot dit zo hard aan bij Studio Ghibli, dat ik niet anders kon dan holderdebolder verliefd te worden op deze reeks. Binnenkort moet ik maar eens deel twee gaan halen. En als ik dan toch in de stripwinkel ben, kan ik meteen ook deel drie en vier meenemen. En vijf misschien ook. Maar dan ben ik wel weer platzak, vrees ik.

Alex + Ada
Alex + AdaVolgens mij is Alex + Ada een topreeks als je net wil beginnen met graphic novels. De reeks telt maar drie volumes en is niet te ingewikkeld om te volgen. Het is geen nieuw verhaal. Jongenman wordt verliefd op robot. It’s been done before. Naast al de lovey dovey feelings gaat het ook over de rechten van de robots, want wanneer hebben zij rechten? Wanneer staat een AI gelijk aan een mens? Wanneer wordt een AI bewust? Het klinkt allemaal nogal science fiction achtig en waarschijnlijk haken veel mensen daarop af, maar mark my words, het zijn onderwerpen waar wij hoogstwaarschijnlijk in ons leven nog mee te maken gaan krijgen. Soit. Het is vermoedelijk de eerste graphic novel reeks waarbij ik echt heb zitten snotteren gelijk een klein kind. Het was een schoontje. Dus als je niet vies bent van een beetje science fiction en je wil eens een graphic novel reeks proberen, dan is dit zeker een aanradertje.

Het is waarschijnlijk nog een beetje te vroeg voor eindejaarslijstjes, maar ik vermoed dat dit het lijstje met mijn favoriete graphic novels van 2016 is. Tenzij ik de komende maand op nog een geweldige reeks stoot. Zeg nooit nooit.

Wil je nog meer graphic novels leren kennen? Ik deelde eerder al in dit blogbericht, dit blogbericht en dit blogbericht nog een paar interessante titels met jullie. De moeite om even te bekijken als je geïnteresseerd bent in het betere beeldverhaal.

Gebeurd

Over dankbaarheid en teruggeven

November 25, 2016
Meststoffen voor jouw blog

Het blogbericht dat ik afgelopen dinsdag publiceerde, heb ik geschreven met een klein hartje. Ik stond helemaal achter wat ik schreef, dat zeker wel, maar ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten. Even heb ik zelfs getwijfeld om de reacties voor dat bericht af te zetten.

Maar kijk. Blijkbaar lezen hier massa’s lieve en vriendelijke mensen mee die mij volledig snapten. Bij iedere reactie die ik las, verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik weet dat er altijd wordt gezegd dat je blogt voor jezelf, maar stiekem is het natuurlijk wel leuk als je mensen kan bereiken die je begrijpen en die je met je eigen bericht kan motiveren. Meerdere keren heb ik Het Vriendje erbij gehaald en gezegd: “Ooh! Lees dit eens! Zo lief!”. Het liefst van al zou ik op al jullie reacties antwoorden met tienduizend hart-emoji’s, maar ik vermoed dat WordPress dan mijn eigen account gaat aanzien als spam en dat willen we natuurlijk niet. <3

Toevallig vieren net deze week onze Amerikaanse vrienden Thanksgiving. Al jaren en jaren en jaren zie ik tijdens de Thanksgiving-afleveringen van series die ik volg het typische moment waarop er even wordt gezegd waarvoor de personages dankbaar zijn. Een goede gezondheid. Samenzijn met vrienden en familie. Het einde van de robo-apocalypse. Dat soort zaken. En laat ik dit jaar maar even meedoen met al die clichés. Na dat bericht dinsdag voel ik me vooral dankbaar. Dankbaar voor de lieve, opbeurende reacties. Dankbaar dat ik een blog heb waarmee ik mensen kan inspireren. Dankbaar dat ik als wijze blogtante word gezien. Dankbaar dat we allemaal ons hart eens hebben kunnen luchten.

Ik zag in de reacties dat ik niet de enige was waarbij het bloggen wat minderde het afgelopen jaar. Zelf volg ik opnieuw mijn eigen cursus Meststoffen voor jouw Blog. Ik heb die cursus vorig jaar geschreven en mijn insteek was “hou het plezant en doe er uw ding mee (you do you)”. De eerste hoofdstukken gaan dan ook vooral over wanneer wil je en kan je bloggen, waarover wil je bloggen,… Ergens tegen het einde van de cursus leer je pas hoe je een centje kan bijverdienen met je blog, maar er zitten evengoed hoofdstukken in over andere bloggers leren kennen en toffe projecten samen op poten zetten. Ik weet dat ik in die cursus mijn wijze blogtante aan het woord heb gelaten en aan die stem heb ik nu zélf effe nood. En jullie misschien ook.

Aangezien het Black Friday is en Cyber Monday eraan zit te komen (de ultieme koopjesdagen), besloot ik nog eens korting te geven op Meststoffen. Zo kan iedereen die een lieve reactie heeft achtergelaten of die zelf even vastzit met het bloggen, hopelijk de draad samen met mij terug oppikken. Teruggeven, noemen ze dat. Paying it forward, zo zie ik het. Of mijn karma positief houden, omdat ik zelf zoveel gebruik (misbruik?) maak van Black Friday en Cyber Monday kortingen. Dat kan ook. Soit. Als je je inschrijft, kunnen we elkaar sowieso schoppen onder de kont geven in de besloten Facebookgroep en wie weet zie ik je wel op de volgende Meststoffen Meetup.

Je kan je tot en met maandag 28 november (Cyber Monday) inschrijven met 20% korting voor Meststoffen voor jouw Blog. De cursus kost dan in plaats van €59 slechts €47.

Gebeurd

Bloggen anno 2016

November 22, 2016
Meststoffen Meetup | Clouds in my coffee

Dat het hier even stil was, dat is jullie misschien wel opgevallen. Het is niet bepaald van mijn gewoonte om een maand niet te bloggen, maar soms moet je andere zaken nu eenmaal voorrang geven. Jezelf goed in je vel voelen, om maar iets te zeggen. Maar die blogpauze gaf me ook de ruimte om even na te denken over bloggen zelf.

De afgelopen week stond een beetje in het teken van bloggen en praten over bloggen. Kelly herontdekte Skype en babbelde via die weg een uurtje met mij over bloggen. Kwestie van wat inspiratie op te doen terwijl ze Het Blogboek herschrijft. En daarnaast was er natuurlijk ook de geweldige Meststoffen Meetup met enkele deelnemers van Meststoffen voor jouw blog.

Tijdens die babbels begon ik langzaam maar zeker te beseffen wat mij momenteel een beetje tilt doet slaan en wat ervoor gezorgd heeft dat er hier het afgelopen jaar een pak minder berichten zijn verschenen. Om je een idee te geven, vorig jaar eindigde de teller op 181 berichten. Intussen is het einde van november in zicht en staat de teller op 98 berichten, waarvan, laten we eerlijk zijn, het grootste deel boekrecensies zijn. En ik was duidelijk niet de enige blogger die met dit ei zit.

Anno 2016 draait bloggen voor heel wat mensen om gratis producten krijgen en samenwerken met bedrijven, waardoor mensen die daar minder waarde aan hechten helaas ook de nodige commentaren krijgen. Ik herinner mij een bepaald voorval een tijdje terug waarbij heel wat mama-bloggers een Pritt-pakket hadden gekregen. Een week later plaatste ik zelf een tutorial waarin op de foto een Pritt stond omdat je toevallig een lijmstift nodig had. Eén van de reacties op die tutorial was: “Och, hier ook al of wat?”. Terwijl ik gewoon Pritt lijmstift gebruikte omdat die hier rondslingerde, niet omdat het een gesponsord bericht was.

Ik maak graag zaken die ik hier wil delen en uiteraard wil ik met veel plezier uitleggen hoe ik die zaken maak. Met tutorials. Waarin Pritt lijmstiften worden gebruikt. En ik vertel graag over zaken waar ik zelf dolenthousiast van word. Zo wil ik jullie al weken vertellen over mijn slowcooker die mijn leven de afgelopen weken alleen maar beter heeft gemaakt. Toen kwam ik tot de ontdekking dat een aantal bloggers een slowcooker hadden toegestuurd gekregen om over te schrijven. Ik heb braaf voor de mijne betaald nog voor ik van die actie wist, maar ik durfde er de afgelopen weken niet over schrijven. En dat terwijl ik er het beste stoofvlees OOIT in heb gemaakt.

Ik ben zelf heel hard voorstander van “you do you“, maar ik heb het gevoel dat ik me als blogger steeds vaker en vaker moet verantwoorden. Dat ik onder ieder blogbericht moet zetten “dit bericht werd NIET is samenwerking met een bedrijf geschreven” in plaats van het omgekeerde. Als ik samenwerk met een bedrijf, wat tot nu toe een keer of vijf, zes is gebeurd in een blogcarrière van meer dan tien jaar, dan vermeld ik dat. En ja, er zit een gesponsord bericht aan te komen. Eéntje dat ik graag wilde doen omdat het rond een onderwerp gaat waar ik al een keer over heb geblogd en omdat het iets is wat ik ontzettend graag doe. U weze gewaarschuwd en al. 😉

Voor mij moet bloggen plezant zijn én blijven. Het moet geen extra stress met zich meebrengen, anders sla ik tilt, wat ik de afgelopen maanden heb gedaan. Ik moet er mijn ei in kwijt kunnen. Ik moet mij ermee kunnen amuseren. Ik moet kunnen prutsen en nieuwe dingen uitproberen. Filmpjes maken bijvoorbeeld. Experimenteren met meerdere blogberichten of net minder blogberichten per week. Prutsen aan de layout. Blogberichten posten die op niets slaan. Nieuwe mensen leren kennen. Meningen lezen en delen. Creatieve uitspattingen delen.

En ik wil er vooral mensen door inspireren. Om meer te lezen. Om meer te knutselen. Om eens vaker een stapje buiten hun comfort zone te zetten. Zoiets. Dat ik af en toe een keer een boek of een gezelschapspel opgestuurd krijg, dat is mooi meegenomen, maar daarvoor doe ik het niet. Daarvoor ben ik niet begonnen met deze blog. “Platte commerce” dat past niet bij mij en daar zou ik me helemaal niet goed bij voelen.

Dus ik ga mijn eigen raad volgen en van “you do you” doen. Ik ga lekker mijn eigen Meststoffen cursus nog eens volgen en binnenkort verschijnt er hier zowel een enthousiast, hetzij gesponsord bericht, maar ook een zeer enthousiast, niet gesponsord bericht. Over mijn slowcooker. Omdat mijn liefde voor mijn slowcooker dieper dan de diepste zee is. Nah.

Deze blogpost werd mede mogelijk gemaakt dankzij deze geweldige dames: Kelly, Annelies, Anske, Elke, Evi, Gerhilde, Heidi, Joke, Kelly, Lotte, Patricia, Silke en Sofie. Dit bericht werd niet gesponsord door Clouds in my coffee, maar ik heb er wel bijzonder lekker gegeten en het is een aanrader moest je ooit in de buurt van Gent Dampoort rondlopen met een hongertje.