Gelezen

The Life List

June 11, 2017

Vorig jaar heb ik een aantal keer de Nederlandse versie van The Life List (Een Bijzonder Jaar) van Lori Nelson Spielman vast gehad in de boekenwinkel. Het sprak me aan omdat het hoofdpersonage haar life list gaat tackelen. Toevallig heb ik ook zo’n lijstje met zaken die ik graag in mijn tijd op deze aardkloot wil verwezenlijken, dus ik kon me er wel in vinden. Toen ik onlangs een bestelling plaatste bij Amazon Duitsland voor een piepklein bedrag, besloot ik dit boek toe te voegen aan mijn bestelling en eens het toekwam kriebelde het om er meteen aan te beginnen.

Pro tip: verzendkosten bij Amazon Duitsland worden gratis als je een boek toevoegt aan je bestelling. Ik heb daardoor al heel wat boeken verzameld. Ahum. Kuch.

Brett Bohlinger is helemaal van slag als haar moeder op relatief jonge leeftijd sterft na een korte strijd tegen kanker. Haar moeder was haar grote voorbeeld en tevens een zeer succesvolle zakenvrouw die een heel imperium had opgebouwd. Brett verwacht dat imperium te erven, maar tijdens het voorlezen van het testament, blijkt dat zij in tegenstelling tot de andere familieleden niet meteen iets krijgt. Eerst moet ze binnen het jaar het lijstje met levensdoelen dat ze opstelde toen ze veertien was, afwerken en dan pas zal ze haar deel van de erfenis krijgen. Brett is natuurlijk niet meer het meisje van vroeger en ze weet niet goed of het wel zin heeft om met die levensdoelen aan de slag te gaan. Maar eens ze begint, beseft ze dat die opdracht het laatste duwtje in de rug was van haar moeder om iets te maken van haar leven en om gelukkig te worden.

The Life List is zonder twijfel een soort van chicklit, zonder in extreme clichés te vervallen. En ik lees dat soort boeken af en toe wel eens graag, zo van die kwalitatieve chicklit met een goed verhaal. Je moet er niet te hard bij nadenken, maar het is net iets complexers dan boy-meets-girl. Dit boek vond ik zelf heerlijk verfrissend.

Het belangrijkste is dat je Brett een hele transformatie ziet doormaken doorheen het boek. Ze begint een beetje als een snob, zonder een cartoonversie van een snob te zijn, maar naarmate ze meer opdrachten van haar lijstje schrapt, zie je dat ze zich beter in haar vel begint te voelen. Ze ontdekt opnieuw wat er belangrijk is voor haar. En hoewel haar moeder overleden is, blijft zij nog altijd aanwezig en haar begeleiden in de vorm van brieven die Brett krijgt iedere keer als ze een opdracht tot een goed einde brengt. Dat zorgt ook voor een mooi rouwproces waarbij de moeder haar dochter helpt zelfs na haar dood.

Daarnaast vond ik het fijn dat het geen “ik alleen tegen de wereld” verhaal is. Het gebeurt regelmatig dat je in dit soort boeken heel weinig kleinere personages hebt die het hoofdpersonage actief helpen en steunen bij het vinden van zichzelf. Vaak spelen ze het luisterend oor of geven ze die ene gouden tip waardoor alles opeens mogelijk is, maar bij dit boek had ik het gevoel dat er toch een aantal personages een actieve rol hadden die belangrijk waren voor het verhaal. Daardoor voelt het hele verhaal wat geloofwaardiger aan, hoewel er toch grote en life changing opdrachten op die lijst staan van Brett en ze die binnen het jaar moet afwerken.

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en heb er oprecht van genoten. Lori Nelson Spielman heeft een vlotte pen en een aangename vertelstijl, waardoor je wil blijven lezen en wil zien of Brett slaagt in haar opzet. Het is ideale vakantielectuur, chicklit met een beetje meer. Zo heb ik ze graag, vooral nu ik mij nog altijd niet al te lang kan focussen op een boek. Ik zag dat Lori Nelson Spielman nog verschillende andere boeken heeft geschreven en de kans is groot dat ik daar de komende tijd mijn tanden in zet.

Ik las zelf de Engelse versie van dit boek, maar de Nederlandse versie Een Bijzonder Jaar is al een hele poos verkrijgbaar in de betere boekhandel. Aangezien het boek blijkbaar een toppertje is, is de prijs sinds kort verlaagd. Hoera! Bij Bol kan je de papieren versie kopen voor €10 en de digitale voor €4,99.

Gebeurd

De rode map van kleine Kathleen

June 5, 2017

Ik heb altijd van verhalen gehouden. Verhalen in de vorm van boeken, maar ook films en de vertelsels van mensen rondom mij. Uren kan ik lezen, kijken, luisteren en vooral genieten. Als ik mij een hele dag kan afzonderen en mij helemaal kan onderdompelen in allerhande verhalen, dan ben ik een gelukkig mens.

Onlangs kwam Het Vriendje naar beneden met een rode map in zijn handen. Hij had die gevonden op zolder ergens in één van mijn dozen. “Wat is dit?” vroeg hij terwijl hij me de map toestopte. Ik moest natuurlijk wel even lachen, want die rode map is pure jeugdsentiment voor mij. Het is zoiets wat ik vermoedelijk nooit zal weggooien. Kleine Kathleen was nogal fan van films en alles wat met films te maken had. Ik denk dat film naast boeken één van mijn grote liefdes is, hoewel ik er tegenwoordig heel wat minder mee bezig ben. Het begon allemaal met animatiefilms, maar door de jaren heen ben ik heel wat andere soorten films ook zeer op prijs gaan stellen. Die liefde ging zelfs zo ver dat ik na mijn jaar IJsland eigenlijk animatiefilm wilde gaan studeren, maar ik had net de ingangsexamens gemist. Helaas.

Aangezien ik zo’n fan was van film als jonkie, verzamelde ik heel wat krantenknipsels rond de films die me op dat moment bezighielden. Nu hou ik me soms nog bezig met een middagje trailers kijken, films die me interesseren toevoegen aan mijn Netflix lijstje en een blogbericht hier en daar lezen, maar toen waren de opties redelijk beperkt. Ja, er was Roland Lommé en zijn programma op zondagmiddag waarin hij de nieuwste films besprak en je trailers kon zien, maar daarnaast? Kranten. Magazines. Dat was het zo’n beetje. Dus verzamelde ik alles wat ik kon (en mocht) uitknippen en plakte dat in mijn rode map. Mijn eigenste Pinterest avant la lettre voor films en alles wat daarbij kwam kijken.

Als ik nu blader door die map is het grappig om te zien waar ik zoal mee bezig was als acht jarige. De eerste knipsels in de map gaan uiteraard over Jurassic Park. Uiteraard. Toen ik een paar weken geleden schreef dat dinosaurussen op een rompertje net zo goed kunnen voor meisjes, dan meen ik dat ook, want ik was zelf een meisje dat gefascineerd was door dino’s. Ik kende niet alle namen van alles soorten van buiten, maar toch. Na die knipsels volgen er heel wat artikels over Aladdin, De Leeuwenkoning, Pocahontas en Mulan. Gaandeweg zie je ook meer en meer stickers opduiken en verschijnen er ook knipsels over Walt Disney zelf en over Disney Land Parijs, waar we met het hele gezin naartoe trokken ergens rond die periode. Later volgden ook nog knipsels over films zoals Casper, Free Willy en Meet Joe Black. Het verhaal van die laatste film blijft schitterend. Also: Anthony Hopkins.

Een heel deel van de map draait rond Titanic. Jawel. De film. Ik denk dat dat zowat de grootste film was van mijn jonge bestaan toen. Het budget, de Oscars,… De film was constant in de media. Maar het was duidelijk dat het voor mij niet zozeer om de film draaide (of Leo, zoals bij veel tienermeisjes toen), maar wel om het verhaal en de geschiedenis. Bekentenis: ik heb de film maar twee of drie keer gezien, hoewel ik hem later ook op video kreeg. Er staat zelfs een heel opstel in de map over de geschiedenis van de boot. Drie A4’tjes vol, want daar houden doodnormale twaalfjarigen zich mee bezig, toch?

Het is interessant om te zien hoe mijn persoonlijkheid zo duidelijk aanwezig is in die map, zelfs al was ik nog maar een jonkie toen ik eraan begon. Hoe graag ik informatie verzamel en er dan iets mee doe. Hoe graag ik me verdiep in één onderwerp en er dan alles over te weten wil komen. Hoe ik aangetrokken ben tot mooie dingen en dingen met een geschiedenis. Hoe belangrijk verhalen altijd al voor me zijn geweest en waarschijnlijk altijd zullen blijven. En het leert me ook waar bepaalde interesses vandaan komen. Ik zeg altijd dat mijn lievelingsdier een blauwe vinvis is. Blijkbaar ben ik helemaal gefascineerd geraakt door walvissen in het algemeen dankzij Free Willy. Ha! Weer iets bijgeleerd!

Ergens als puber ben ik helaas gestopt met het aanvullen van mijn knipselmap, wat ik best wel jammer vind, maar na de knipselmap begon natuurlijk het tijdperk van de dagboeken en de gênante verhalen. Die liggen ook nog ergens op zolder. Ergens. Maar misschien is het maar goed als die schrijfsels ergens in een donker hoekje blijven liggen. Ahum.

Hebben jullie ergens op zolder zo nog een item vol jeugdsentiment liggen? Zoiets waar je echt geen afstand van kan doen ook al is het voor omstaanders iets heel vreemds?

Gebeurd

Twintig weken: halverwege de zwangerschap!

June 2, 2017

Gisteren was ik officieel halverwege mijn zwangerschap. Twintig weken. Zotjes gewoon! Langs de ene kant gaat het zo snel. Langs de andere kant gaat het zo traag. Maar we zijn over de helft en ik vermoed dat het nu allemaal wat échter gaat worden en sneller gaat gaan.

Hoe gaat het met Beebje? Gisteren gingen we langs bij de gynaecoloog voor de twintig weken echo. Dat is een grote echo waarbij gekeken wordt of alle organen zich ontwikkelen zoals het hoort en Beebje groeit zoals het hoort. Alles verloopt volgens plan. Deze keer was Beebje in een actieve bui, waardoor de gynaecoloog even haar tijd moest nemen om alles goed te onderzoeken. Maar alles was dus tip top in orde. Tien vingertjes. Tien teentjes. Een hartje dat klopt. Een maagje dat net goed gevuld was. Ik blijf het fascinerend vinden dat ik niets bijzonder doe en dat er toch een nieuw leventje aan het groeien is in mijn buik.

Hoe gaat het met jou? Ik heb absoluut niet te klagen. Moest het niet aan de hormonale huilbui hier en daar hebben gelegen en de uitzettende buik, dan had ik waarschijnlijk niet eens beseft dat ik zwanger was. Ik heb een fijn eerste trimester gehad en dat zet zich blijkbaar door in het tweede trimester (hout vasthouden). Ik blijf luisteren naar mijn lichaam. Honger? Dan eet ik iets. Moe? Dan doe ik een extra dutje of kruip ik wat vroeger mijn bed in. Warm? Dan bestel ik een hele nieuwe garderobe in één keer. Zo gaat dat dan. De afgelopen dagen met die hitte waren wel een uitdaging, dus ik hoop op een milde zomer. Langs de andere kant vermoed ik dat ik niet de enige ben die het niet zo heeft op temperaturen om en bij de dertig graden, zwanger of niet. Op gebied van kilo’s heb ik ook niet te klagen. Dus we doen gewoon lekker verder. Maar de grootste uitdaging, de suikertest, moet nog komen. Jikes!

Weet je intussen al of het een meisje of een jongen is? Ayup. We gaan geen grote gender reveal doen of iets dergelijks (hoewel ik de aanpak van Shifra ontzettend leuk vond!), maar het zal hier gaandeweg wel duidelijk worden. Ik heb me ook voorgenomen om gewoon te antwoorden als mensen uit mijn omgeving me die vraag stellen. Onder het motto: je zal het uiteindelijk toch te weten komen, dus wat maakt het uit of ik het nu zeg of over een paar maanden? Plus ik heb al drie maanden gezwegen over het feit dat ik zwanger was. Drie. Maanden. Vraag me niet om nog eens zo lang te zwijgen over het geslacht. Maar omdat er een paar belangrijke mensen nog niet op de hoogte zijn en ik niet vind dat ze het via de blog moeten te weten komen, ga ik het hier nog even niet zeggen. Nog even geduld dus.

Voel je Beebje al? Aaah, de meest gestelde vraag van de afgelopen week of twee. Maar tegelijk was de vraag die ik mezelf het vaakst heb gesteld de afgelopen weken: “Was dat Beebje dat ik net voelde of waren dat mijn darmen?”. Als ik dan binnen de twee minuten een scheet laat, weet ik meestal het antwoord wel. Moeha! Normaal gezien zou je rond de twintig weken voor het eerst iets kunnen voelen als je voor het eerste mama wordt, maar het kan ook wat langer duren. Mama’s die voor de tweede keer zwanger zijn kunnen het al een pak vroeger voelen. Soit. Blijkbaar ligt de placenta ook nog eens langs de voorkant, waardoor Beebje die gebruikt als stootkussen en ik dus minder snel iets voel. De afgelopen dagen voelde ik wel langs de zijkanten van mijn buik precies kleine spinnetjes die op en neer liepen, waardoor ik de neiging had te krabben. Het voelde een beetje als jeuk, maar toch wat anders. De kans dat dat Beebje was, is reëel. De komende weken zal ik het allemaal wel duidelijker beginnen voelen, vermoed ik. To be continued.

Al vieze goestingen? Nope. Het enige wat ik opvallend meer consumeer nu ik zwanger ben, is limonade. Alle soorten limonade, maar toch het liefst van al die met een zeer aanwezige citroensmaak. Soms gaat het zelfs zo ver dat ik gewoon citroensap aanleng met water en dat drink. Gewoon. Omdat het kan. Ik heb de draad terug opgepikt om zelf de ultieme limonade te maken, een experiment waar ik jaren geleden aan begonnen ben en waar ik nog altijd niet helemaal mee rond ben. En daarnaast hebben we voor zowat het eerst ooit steevast een paar blikjes Finley Citroen&Vlierbloesem of Finley Mojito in huis. Ook Bionina bloedappelsien passeert hier af en toe. En Oasis. En Almdudler. En het liefst van al drink in die limonades met vier of vijf ijsblokjes in mijn glas. Want aaah… ijsblokjes. Ik probeer me wel te beperken tot één limonade om de twee à drie dagen. Water blijft mijn belangrijkste drankje.

Heb je al veel spullen voor Beebje gekocht? Ik heb tot nu toe letterlijk één rompertje, één pyjama met voetjes en twee truitjes gekocht. Dat valt dus zeer goed mee. Het setje hierboven kreeg ik van een lieve vriendin die had onthouden hoe enthousiast ik er jaren geleden over was toen ze het liet zien. Zei ik al dat ik mijn twee pollekes kus voor de lieve mensen in mijn omgeving? Mijn zus is er ook zo eentje. Zij heeft twee kindjes en heeft blijkbaar haar baby-uitzet nooit weggedaan. Ze ging ervan uit dat die ooit wel eens van pas zou komen voor mijn jongere broer of voor mij. Dus we gaan basically niets nieuws moeten kopen op een paar items na die we misschien zelf in huis willen halen. Die baby-uitzet van de zus is een hele geruststelling geweest, want my god, hoe begin je daar in godsnaam zelf aan? We waren al een keer gaan kijken in een aantal babywinkels en waren serieus overrompeld geraakt. Gelukkig hoorden we nog een jong koppel zich vragen stellen bij bepaalde zaken. Wat is dat? Wat doet dat? Heb je dat echt nodig? Komt dat met een handleiding? Oudere zussen, dat zijn marchandise, zenne. 😉

Hoe zit het met dat nesten? Het heeft één zaterdag zwaar de kop opgestoken en ik wist niet goed wat er gebeurde. Ik ben zelf niet de grootste opruimer en ik zal vermoedelijk nooit met de titel Miss Spik&Span 2017 gaan lopen. Maar het is tot nu toe bij die ene opruimsessie gebleven. Vermoedelijk ging het om een tijdelijke kortsluiting ter hoogte van mijn hersenen, maar Het Vriendje vond het wel heel fijn.

Hoe staat het nu met je zwangerschapskledij? Mijn Zalando bestelling had wat vertraging opgelopen, vermoedelijk door het verlengde weekend, maar ze is gisteren eindelijk toegekomen. Het is grappig hoe ik als ik “in het echt” ga winkelen, nooit iets vind, maar als ik online shop dan is het blijkbaar boenk erop. Buiten één jurkje, zit alles als gegoten. En dat ene jurkje ga ik toch nog bijhouden, omdat ik vermoed dat het beter gaat vallen eens de buik wat meer volume heeft. Het heeft ook een hogere neklijn, wat het dus beter maakt om te dragen als het wat nazomert. Maar dus… Yuy! Ik heb jurkjes! Ik ben een happy preggosaurus!

Ben ik een veelgestelde vraag vergeten te beantwoorden in dit bericht? Zit je zelf met een prangende vraag over Beebje? Stel ze gerust in de reacties. Misschien beantwoord ik ze meteen daar. Misschien zijn ze voer voor weer een zwangerschapsblogbericht. 😉

Pin It on Pinterest