Tuttefrut

De zin en onzin van gratis

August 24, 2017
De populairste categorieën voor digitale producten

Een tijdje terug was er een interessante discussie in de Team Tuttefrut Facebookgroep over het commercialiseren van je blog en de stap wagen om bijvoorbeeld digitale producten aan te bieden als blogger. De reactie die je krijgt als je die stap wil zetten als blogger is vaak: “Je gaat toch Lees meer »

Beebje Gebeurd

Wacht maar!

August 18, 2017

Er zijn voordelen aan op “oudere” leeftijd zwanger zijn. Heel wat van de mensen rondom mij hebben zich al voortgepland en daardoor kan ik veel van hen leren. Eén van de dingen die ik mijzelf aan het begin van mijn zwangerschap voornam, was om te werken met een tribe. Deze tribe bestaat uit een groep vrouwen waarbij ik terecht kan met al mijn vragen over zwangerschap, bevallen en baby’s. Hoe gek die vragen ook zijn, ik weet dat ik van hen een eerlijk antwoord mag verwachten. Alle mensen die buiten die tribe vallen? Die negeer ik met veel plezier.

Ik snap dat een zwangerschap en bevalling een gigantische keerpunten zijn in het leven van veel vrouwen en dat ze die keerpunten deels verwerken en een plaatsje geven door erover te praten. Of te schrijven. Ik doe hetzelfde nu eenmaal hier. En ik vind het absoluut niet erg om ervaringen te horen. Voor mij zijn dat verhalen en ik ben iemand die graag verhalen leest, maar ook graag naar verhalen luistert. Uit verhalen kan je veel leren. Meer dan je zou denken, maar je moet er heel bewust mee omgaan. Ik luister en neem eruit mee wat ik eruit mee kan nemen. Soms is dat heel veel. Soms is dat helemaal niets omdat mijn situatie helemaal anders is dan wat de persoon in kwestie aan het vertellen is (bv. kindje geboren op 26 of 28 weken), maar dan heb ik wel weer een interessant verhaal gehoord.

Maar naast de groep mensen die hun verhaal willen delen, heb je ook een hele andere groep. Laat ik eerst beginnen met de zeggen dat ik begrijp dat ze het goed bedoelen, maar dat ik hen absoluut niet snap en het liefst een klets in hun gezicht zou geven. Of eens door elkaar zou willen schudden. Misschien maken die zwangerschapshormonen mij lichtelijk agressief. Misschien. Soit. Die groep is de “Wacht maar!” groep. De groep die terwijl ze over hun eigen ervaring aan het vertellen zijn of zelfs op compleet willekeurige momenten: “Wacht maar!” zeggen. Wacht maar, gewoon omdat zij al een kind hebben en al het één en het ander achter de kiezen hebben, maar het blijft bij een “wacht maar”.

En daar kan ik mij zo hard in opwinden, want met een “wacht maar” ben ik niks. Helemaal niks. Nada. Noppes. Rien du tout. Het is ongetwijfeld iets waar de andere partij wel wat aan heeft (vraag me niet wat exact), maar waar ik als mama in spé van mijn eerste kindje echt niks aan heb. Ik kan er niks uit leren. Ik ben er niks mee. Het zijn voor mij twee zeer lege woorden. En lieve mensen, spreken is nog altijd zilver en zwijgen is nog altijd goud, vooral als het om lege woorden gaat.

Daarnaast vind ik het gewoon nogal kort door de bocht van die groep. Laten we eerlijk zijn, ervaringen op gebied van zwangerschappen, bevallingen en baby’s zijn ZO uiteenlopend en ZO persoonlijk. Jouw verhaal is daarom niet mijn verhaal. Mijn verhaal is daarom niet jouw verhaal. Het is niet omdat je boven de dertig bent en wat overgewicht hebt, dat ik andere mama’s “Wacht maar!” ga zeggen als ze het over hun suikertest hebben of als ze genieten van een stukje taart bij de koffie. In het geheel niet. Niemand heeft een glazen bol. Niemand. Behalve misschien Madame Soleil. Ik besef héél goed dat ik bepaalde zaken niet kan inschatten, maar hier is het ding: niemand kan die inschatten. Niemand kan de toekomst voorspellen. Ik word voor het eerst mama, ja, maar mijn verhaal is mijn verhaal en dat moet nog gemaakt worden. Iedere dag wordt een stukje van dat verhaal gevormd, maar het gaat minuut per minuut, uur per uur en dag per dag, net zoals het bij iedereen gaat.

Beebje kan een huilbaby zijn, maar evengoed een rustige baby. Mijn kraamperiode kan een droom zijn, omdat ik een geweldig vangnet heb, maar het kan ook een grote ramp zijn omdat er zoveel lichamelijke letsels zijn die moeten herstellen. Er kan sprake zijn van een postnatale depressie. Er kan sprake zijn van een roze wolk. Ik kan een bevalling hebben waar iedereen van droomt of ik kan een bevalling hebben die meer dan vierentwintig uur duurt en die uiteindelijk overgaat in een spoedkeizersnede. Het kan zwart zijn. Het kan wit zijn. Het kan evengoed appelblauwzeegroen zijn. Ik hoop vooral op dat laatste, maar sowieso staan we hier met beide voetjes op de grond. No worries.

De “wacht maar” groep lijkt al die zaken te bekijken vanuit hun standpunt, maar vergeet dat er meerdere verhaallijnen en vertelstandpunten zijn en dat er zoveel variabelen zijn. Vaak zijn de mensen die behoren tot die “wacht maar” groep, mensen die het puntje van mijn ijsberg kennen: ze lezen deze blog, ze zien me een paar keer per jaar of we hebben in het verleden een leuke tijd gehad, maar er is niet echt sprake van een vriendschap. Ze behoren niet tot mijn tribe. Het komt erop neer dat ze mij en mijn situatie niet kennen en dat ze een piepklein stukje van de informatie hebben die mij en mijn leven “mij” maakt, maar daar stopt het ook. Ze weten niets over mijn thuissituatie, over mijn familie en vrienden, over de hulp die nu al ingeschakeld is,…

Daarom heb ik mijn tribe, mijn groep vrouwen waar ik terecht kan, een groep die mij en mijn situatie beter kent dan eender wie. Een groep die geen “wacht maar” zegt, maar die het beste met mij, mijn gezondheid en mijn kind voorheeft en mij probeert te helpen daar waar mogelijk met informatie, met tips en praktisch advies of met een helpende hand. Niet met lege woorden die niets betekenen en waar ik niets aan heb, hoe goed bedoeld het ook allemaal is. Niet met een denkbeeldige toekomst die ze voor mij zien in hun glazen bol die gevormd is door hun eigen ervaring.

Moest je dus binnenkort met mij praten of met eender welke andere mama in blijde verwachting van haar eerste kindje (of tweede, derde, vierde,… wie weet) en je krijgt de neiging om een “wacht maar” te zeggen, probeer je dan in te houden. Doe je best. Het is moeilijk, maar ik weet dat je het kan. Geef je “wacht maar” betekenis. Help die mama in spé, want ze kan je hulp en praktische tips meer gebruiken dan een lege “wacht maar”. En als het echt té moeilijk is, geef haar dan een schouderklopje en zeg: “Maak je eigen verhaal, je gaat dat geweldig doen op je eigen manier”.

Gelezen

De Wezens

August 13, 2017

Een paar weken geleden las ik How to Stop Time van Matt Haig en dat boek was voor mij een schot in de roos. Nadat ik het had uitgelezen, ben ik meteen naar de bib gegaan en heb ik De Wezens van dezelfde auteur uitgeleend, want ik wilde meer. Meer van die schrijfstijl. Meer van die vertelstijl. Meer. En dat kreeg ik.

Op een natte vrijdagavond lost professor Andrew Martin aan de Universiteit van Cambridge een van de grootste wiskundige raadsels op. Maar dat is niet helemaal naar de zin van een aantal buitenaardse levensvormen. Zij sturen één van hen naar de aarde en hij (zij? het?) neemt het lijf en leven van Andrew Martin over. En voor dit wezen is alles nieuw. Hij (zij? het?) komt met de nodige vooroordelen naar onze planeet, maar al snel ontdekt hij (zij? het?) dat het hier al bij al nog niet zo slecht is. Het gaat zelfs zover dat hij twijfelt of hij (zij? het?) wel de taak wil uitvoeren waarvoor hij (zij? het?) naar deze planeet is gekomen, want alles begint hier meer en meer als een thuis te voelen desondanks alle vreemde gewoontes en minderwaardige technologie.

Ik weet niet hoe het komt, maar Matt Haig lijkt perfect te weten wat ik graag lees. Hij neemt verschillende elementen, vormt daarmee een verhaal en ik ben er weg van. Daar waar hij in How to Stop Time aan de slag ging met geheime vennootschappen, geschiedenis en tijdsprongen, ging hij in De Wezens aan de slag met buitenaardse levensvormen en al hun krachten, korte chatachtige berichten en een moord hier en daar. Hij schrijft boeken waar ik helemaal in kan verdwijnen.

Net zoals bij How to Stop Time is dit boek zoveel meer dan alleen de korte inhoud. Er zit zoveel meer in dan een buitenaardse levensvorm die naar de aarde komt en probeert door te gaan als een mens. Dat is het verhaal en dat op zich is al entertainend genoeg, want een niet-mens dat naar de mensheid kijkt, dat is met momenten ontzettend grappig. Maar er is zoveel meer aan dit boek. Een naamloos buitenaardse levensvorm dat de mensheid bekijkt vanuit zijn standpunt, is op zich een interessant verhaal, maar alle wijsheden die in het boek zitten maken het helemaal af. En ik ben helemaal weg van hoe Matt Haig een interessant verhaal kan koppelen met diepgaande ideeën over liefde en mens zijn en hoe hij zijn verhalen van melancholisch naar hoopvol en warm kan laten gaan.

Een hoofdstuk dat ik er nog regelmatig eens zal bijnemen, is het hoofdstuk waarin Andrew een brief schrijft aan zijn zoon. In die brief geeft hij “advies aan de mens”. Sommige puntjes op die lijst zijn hilarisch en zijn een knipoog naar de rest van het verhaal (draag kleren). Andere puntjes zijn adviezen waar je best naar kan beginnen leven als je dat al niet doet of die je aan het denken kunnen zetten. Het is een lijst die je soms gewoon eens moet lezen om te weten dat alles ok is. Dat ene hoofdstuk voelde als een heerlijk warm deken aan. Dat ene hoofdstuk maakte het boek helemaal af.

Ik had nooit gedacht dat ik een boek waarin wiskunde nogal centraal staat zo geweldig zou vinden. En ja, lieve mensen, het klinkt allemaal heel science fiction achtig en ik weet dat heel wat mensen daar op afknappen (boe!), maar het is zoveel meer dan dat. Het boek gaat over een vader en zijn zoon. Over een man en zijn vrouw. Over de mens en zijn trouwe viervoeter. Over wat thuis is. Over keuzes maken. Over liefde. Over mens zijn. Dat science fiction gedeelte, dat is een jasje voor dat alles. Daaronder zit er een boek dat je geloof in de mensheid herstelt. Daaronder zit een pareltje.

De Wezens is verkrijgbaar bij de betere boekhandel. Online kan je het ook vinden bij onder andere bol.com. Daar kost de papieren versie €19,99 en de digitale versie €9,99. Blijkbaar staat het boek ook op Kobo Plus, voor de liefhebbers.

Pin It on Pinterest