Tuttefrut

Mijn eerste digitale product en wat ik eruit leerde

June 22, 2017
De populairste categorieën voor digitale producten

Digitale producten fascineren me al een hele poos. Ik heb zelf heel wat naaipatronen digitaal gekocht en ook mijn e-boeken bibliotheek is vrij uitgebreid. De afgelopen jaren zijn online cursussen toch wel mijn favoriete digitale product bij uitstek geworden.

Mijn eerste digitale product was ook een online cursus Lees meer »

Gebeurd

Een weekje internetluwe vakantie

June 19, 2017

De afgelopen jaren hebben we voornamelijk van staycation gedaan: vakantie in je achtertuin. Dat kan deugd doen, zo thuisblijven. Het is handig als je nog wat wil klussen in huis en wil afspreken met vrienden. Maar het grote gevaar daarbij voor een koppel geeks, is dat de computer of smartphone altijd binnen handbereik is. Dus besloten we zeer last minute een paar dagen Center Parcs te boeken.

“Wat heeft Center Parcs nu te maken met een koppel geeks en internet?” hoor ik je denken. Heel wat hotels bieden tegenwoordig gratis wifi aan voor hun gasten. Center Parcs doet het tegenovergestelde. Je kan dagelijks dertig minuten gratis surfen in hun Market Dome, maar dat is het ook. Als je gebruik wil maken van wifi in je cottage, dan moet je een kaart kopen. Een vrij prijzige kaart. Jawel.

Het feit dat er geen gratis wifi is in Center Parcs was vreemd genoeg doorslaggevend voor ons. Daarnaast had het vakantiepark alles wat we zochten om er even tussenuit te knijpen: veel groen, rust, het is dichtbij en uiteraard is er een zwembad om u tegen te zeggen. Naast een koppel geeks zijn we ook een koppel waterratten.

“Maar wat dan met 4G?” hoor ik je denken. De smartphone ging natuurlijk gewoon mee en ik geef eerlijk toe, er werd een beetje gesurft, hier en daar. Meestal was het wel met een zeer specifiek doel voor ogen (de tv gids checken onder andere, maar ook even checken wat Comey allemaal had gezegd en hoe de Britse verkiezingen verliepen). Daarnaast zette ik heel bewust de meldingen van mijn meest gebruikte apps af. En ik denk dat ik die meldingen standaard ga laten af staan vanaf nu. Het deed deugd om niet heel de tijd alle mogelijke berichten te zien binnenkomen van Facebook en aanverwanten. Berichten waar ik toch niets mee zou willen doen op die moment wegens vakantie.

Er was ook een laptop mee, omdat de uitgerekende datum van één van mijn Fanny&Laura klanten toevallig in die week viel. Je bent zelfstandige in bijberoep of je bent het niet. Het werk spookt altijd wel ergens in mijn achterhoofd. Moest ik een berichtje van die klanten hebben ontvangen dat hun kindje geboren was, dan had ik even gebruik gemaakt van het internet om het geboortekaartje in kwestie in orde te brengen. De kleine spruit besloot nog even wat extra tijd door te brengen in mama’s buik, dus werd de computer zelfs niet eens uit de tas gehaald. Zelfs niet om even een leuk blogbericht neer te pennen dat in mijn hoofd opdook of een idee voor een nieuwe online cursus uit te werken. Nope. Nope.

Wat we dan wel deden tijdens onze korte internetluwe vakantie? In die paar dagen las ik een boek en een half uit, verslond ik een Flow magazine, keken we Zo Man Zo Vrouw (we hebben geen kabelaansluiting en Jani is toch wel fijne entertainment), maakten we het zwembad meerdere uren per dag onveilig, gingen we knuffelen met de babygeitjes op de kinderboerderij en genoten we van al het groen en de rust dat het park te bieden heeft.

Die paar dagen weg van het internet en even weg bij onze normale computerroutine heeft deugd gedaan. Ontzettend veel deugd. De vakantie die Het Vriendje en ik nog steeds zien als onze beste vakantie, was die twee weken Denemarken, intussen al weer zes jaar geleden. Er was geen internet, we waren er niet met de auto (wel met het vliegtuig, trein, bus en taxi), ons huisje bevond zich in the middle of nowhere en we zaten dus min of meer vast. Het was heerlijk weg van de wereld. Dit was een beetje een mini-versie van die vakantie.

En hoewel die Center Parcs vakantie maar enkele dagen telde en geen twee weken, hebben we er allebei van genoten. Even het hoofd leegmaken, even herbronnen zoals dat mooi noemt, even wat afstand nemen van bepaalde zaken en alles op een rijtje zetten, even van elkaars aandacht genieten en even gewoon weg van de wereld.

Het moet niet altijd een ver-weg-vakantie met een exotische bestemming zijn, toch? Ik kan het alleen maar aanraden, zo’n internetluwe dichtbij-vakantie.

Hoe gaan jullie om met internet en smartphones tijdens vakanties? Zetten jullie bewust alle meldingen uit? Laten jullie de smartphone achter bij het thuisfront? Of moet de laptop mee en kan je geen week meer zonder wifi?

PS: Ik ben trouwens een hele slechte blogger geweest en heb letterlijk alleen maar foto’s gemaakt van de geitjes op de kinderboerderij. Sja. Also: not sponsored.

Gebeurd

Over die gewichtscoach en die weegschaal na de bevalling

June 16, 2017

Deze week verscheen een artikel in De Standaard waarin een professor opperde dat vrouwen na hun bevalling zo snel mogelijk die extra kilo’s moeten zien kwijt te raken. Liefst van al zou hij iedere net bevallen mama een coach, een wearable (genre Fitbit) en een weegschaal geven. Mamaland stond na dat artikel in rep en roer en ik ben ook niet helemaal gediend met dat plan, om eerlijk te zijn.

Ik vermoed dat ik over een aantal maanden, nadat ik die watermeloen uit mijn lijf heb geperst, nogmaals geconfronteerd zal worden met dit project. Ik beval in een ziekenhuis dat gelinkt is aan één van de universiteiten die achter dit project zitten en ik ben mijn zwangerschap gestart met een BMI boven de 25. De ultieme proefpersoon! Dé testcase bij uitstek! Maar als er tijdens die drie dagen dat ik doorbreng in het ziekenhuis, die drie luttele dagen, iemand mijn kamer binnenkomt met een weegschaal onder de arm, dan kan je ervan op aan dat die persoon eerdergenoemde weegschaal naar z’n hoofd gekeild zal krijgen. Ik weet dat dit project helemaal komt vanuit goede bedoelingen en lang leve gezondheid en zo, maar fokking hel, ik ga op die moment écht wel andere dingen aan mijn hoofd hebben.

De weegschaal en ik, wij hebben sowieso nooit een al te beste relatie gehad. Onlangs was ik aan het neuzen in de rode map (een andere rode map dan deze) waarin mijn mama al mijn medische paperassen bijhield. Ik ontdekte een verslag van een medisch onderzoek bij de schooldokter waarin die zich zorgen maakte over mijn gewicht. Er stond zelfs in knoerten van letters het woord “overgewicht”. Ik was zeven. Zeven. En ik was lang niet obees. Ik was wat molliger, dat zeker wel en misschien wat steviger dan de gemiddelde tengere zevenjarige spriet. Ik was zeven en ik werd op dieet gezet. Ik berekende net het BMI van mijn zevenjarige zelf en bleek in de “normaal gewicht”-categorie te vallen. Diepe. Diepe. Zucht. Maar bon. Andere tijden. Het feit dat ik alleen maar frisdrank mocht drinken tijdens de weekends, daar ben ik mijn ouders nog altijd zeer dankbaar voor. Dat ze me bokes met choco verder lieten eten, daar ben ik ze ook heel dankbaar voor.

En om eerlijk te zijn zit ik momenteel niet echt in met mijn gewicht. Doorgaans is dat eigenlijk zo. Ik heb altijd geflirt met een BMI net onder of net boven de 25. Tenzij het echt de spuigaten begint uit te lopen, trek ik mij er bijzonder weinig van aan. Ik kom momenteel veel bij, maar volgens de gynaecoloog is alles nog in orde. Deze ochtend stond er een getal op de weegschaal dat ik nog nooit in heel mijn leven heb gezien, maar ik eet gevarieerd en semi-gezond. Dat gaat van koekjes als vieruurtje tot watermeloen als avondeten (niet dezelfde watermeloen die ik over een paar maanden uit mijn lijf moet persen, mind you). Mijn Beebje krijgt alle voedingsstoffen die een Beebje nodig heeft en groeit als een kool. Plus ik voel me goed. Win. Win. Voor de liefhebbers: ik ben momenteel vier à vijf kilo bijgekomen. Het kan erger, lijkt me dan.

Ik heb binnenkort de befaamde suikertest en daar zit ik dan weer wél een beetje mee in, maar ook dat zullen we gaandeweg wel weer nemen zoals het komt. Een paar mensen in mijn omgeving werden geconfronteerd met zwangerschapsdiabetes en dat is toch absoluut geen lachertje.

Soit. Ik vermoed dat ik ook niet echt met mijn gewicht in ga zitten op de moment dat ik mijn Beebje voor het eerst in mijn armen ga houden. Of als ik met kraamtranen te maken krijg. Of met pijnlijke tepels omdat ik Beebje niet juist aanleg die eerste dagen. Of met een knip om u tegen te zeggen. Of met het verversen van pampers. Of met god-weet-wat er nog allemaal zal gebeuren na die bevalling.

Mijn gewicht zal ik uiteindelijk wel aanpakken als ik mijn draai met Beebje een beetje heb gevonden. Als Het Vriendje en ik een nieuwe routine hebben gevonden in ons bestaan als kersverse ouders. Dat kan maanden duren. Dat kan een aantal jaren duren. Maar momenteel is er geen afvalplan. Momenteel bestaat er wél een “wanneer gaat Het Vriendje thuis kunnen zijn?”-plan. Momenteel bestaat er wél een “wie kunnen we inschakelen om eens te komen koken of wie kan ons kraamkost bezorgen?”-plan. Momenteel bestaat er wél een “kraamzorg to the rescue!”-plan. Momenteel bestaat er wél een “wat te doen als de donkere wolk de kop opsteekt in plaats van de roze wolk?”-plan.

Allemaal vage plannen, dat zeker wel (we zijn niet opeens veranderd in een koppel planners, vrees ik), maar het zijn zaken waar we al meer en vaker over hebben gepraat en hebben nagedacht dan over: “Oh nee, die kilo’s”. Het zijn zaken die nét iets belangrijker zijn dan “Oh nee, die kilo’s”. Het zijn zaken waar ik doorgaans wat meer mee inzit dan “Oh nee, die kilo’s”.

Ik snap dat die professoren het goed voorhebben en dat ze een meerwaarde zien in hun project, maar het is duidelijk weer zo’n plan dat ergens in een hoge toren werd uitgedacht zonder even te polsen bij het doelpubliek (aka mama’s in spe en kersverse mama’s). De zaken waar ik mij momenteel op probeer voor te bereiden, in de mate van het mogelijke, zijn de zaken waarmee vriendinnen hebben gezwoegd die eerste dagen, weken, maanden en zelfs jaren na de bevalling. Gewicht staat meestal niet heel hoog op dat lijstje. Alles behalve zelfs.

Dus misschien moet al dat intellect en de kennis van die professoren, samen met de middelen die werden samen gesprokkeld voor dit project, eens ingezet worden om eerst de rest van die items op de lijst gaande van mentale gezondheid tot woon-werkbalans aan te pakken en vervolgens te richten op het gewicht. Deal? Deal!

Meer zwangerschapsavonturen op de blog? Of net minder? Of maakt het allemaal niet uit? Laat het even weten in De Grote Verbeelding Enquête. Je kan de enquête nog even invullen. In de loop van volgende week post ik mijn bevindingen.

Pin It on Pinterest